Sparks - Pulling Rabbits Out of a Hat (1984)

Ooit eens beluisterd en wat nummers op een casettebandje gezet. Ik vond het best een goed album, vooral nummers als Progress, With All My Might en Kiss Me Quick.

Nooit eerder waren ze er zo dichtbij! Sparks, in hun eeuwige zoektocht naar mainstream succes, had onverwacht goed gescoord met sarcastische synthpop-voorganger 'In Outer Space'. Nummer 88 in de album charts, en single 'Cool Places' op 49 met behoorlijk wat airtime op MTV. "Eindelijk", dachten de broers Mael, "we hebben de code voor succes gekraakt!" Weg dus met dat veiligheidsvest van ironie, en met beide voeten vooruit ingaan op de synthpop. Supersterrendom, hier komen de Sparks!

Niet dus. 'Pulling Rabbits Out of a Hat' was een gigantische commerciële flop, maar ook artistiek is het behoorlijk moeilijk om te achterhalen voor wie dit album eigenlijk bedoeld is. Het voelt alsof Russell en Ron er alles aan gedaan hebben om zo min mogelijk als zichzelf te klinken op deze plaat. Van zanglijnen tot lyrics en zelfs concepten: het lijkt ontworpen te zijn om allemaal zo toegankelijk mogelijk te zijn, en het is een heuse strijd om ergens in deze 40 minuten ook maar één molecule van hun oude charisma te vinden.

Niet alles is afschuwelijk, er zijn gelukkig een paar bescheiden lichtpuntjes. Zo zijn er doorheen de plaat - voornamelijk in de refreinen en pre-chorusen - nog altijd wel wat catchy melodieën te vinden. Vooral in de iets terughoudendere, duisterder klinkende partijen komen die tot hun recht. Titelnummer 'Pulling Rabbits Out of a Hat' is het beste voorbeeld en met voorsprong het beste nummer, maar ook 'With All My Might' en 'Kiss Me Quick' kennen enkele passages die behoorlijk aangenaam klinken. En puur conceptueel doet 'Sisters' wel echt denken aan het gevoel voor humor dat kenmerkend is aan Sparks, al is dat ook echt het enige momentje op het volledige album waar die spitsvondigheid ook maar even om de hoek komt kijken.

De absolute dooddoener voor het album is echter simpelweg hoe het allemaal klinkt. Ik ben zelf een relatief groot verdediger van de '80s sound, maar van de klanken die op dit album uit de synthesizers getrokken worden keert zelfs mijn maag meermaals. Alsof de 'Top Gun' soundtrack door een grijpmachine in een lunapark geforceerd wordt terwijl je neefje aan het freestylen is op zijn 'Bop It'. En of er daadwerkelijk een drumcomputer gebruikt werd voor de beats, of dat dat gewoon een SEGA Genesis is, is ook lang niet altijd duidelijk. En om zout in de wonden te strooien schrijven Ron en Russell op deze plaat meer instrumentale passages dan ooit tevoren. Met als finale schop tussen de benen instrumentale afsluiter 'Sparks in the Dark - Part Two', drie afsluitende minuten zo ongelofelijk irritant dat het bijna misdadig genoemd mag worden. Op esthetisch vlak is dit volledige album een absoluut misbaksel, en het werk van producer Ian Little mag ronduit gênant genoemd worden.

Neen, dit album klinkt helaas volledig als Sparks dat hun ziel verkocht heeft aan de 1980s duivel. Hier en daar een flard van wat in een ander tijdperk een oké poptrack had kunnen zijn, maar die liggen begraven onder zoveel lagen wansmakelijke kitsch dat ik het iedereen alleen maar kan afraden om te proberen erdoorheen te ploeteren. Uiteindelijk heeft dit album dan ook vooral waarde als tijdscapsule, en de waanzin dat er ooit mensen waren die dachten dat ze met deze sound het grote publiek zouden overtuigen.

+ 'Pulling Rabbits Out of a Hat'
- 'Sparks in the Dark - Part Two', 'Everybody Move', de instrumentals van elk nummer

‘Najaar 1983 kwam ik in de unieke situatie dat ik bij een overleg tussen de gebroeders Mael van Sparks en hun management mocht zijn.
Zanger Russell opende: “Mijn broer heeft weer het nodige nieuwe materiaal geschreven voor ons dertiende album in veertien jaar. Maar ik ben de routine van repetities – opnamen – tournee met eindeloze hotelkamers eventjes helemaal zat. Nou viel het mij op dat de liedjes een stuk toegankelijker zijn voor het grote publiek en…”
Ron onderbrak hem. “Wat mijn broertje probeert te zeggen is dat hij een jaar rust wil en hij kreeg het idee om de liedjes te verkopen. Aan die nieuwe popact Wham! bijvoorbeeld. Of Bucks Fizz, dat groepje dat drie jaar geleden het songfestival won.”
De wenkbrauwen van de mannen in pak tegenover hen gingen verbaasd omhoog, maar de heren zegden toe hun best te zullen doen.

Voorjaar 1984 vertelde Ron hoe het verder was gegaan: "Alhoewel George Michael gecharmeerd was van 'Love Scenes' en 'Kiss Me Quick', bedankte zijn management voor de eer. De songfestivalacts waren al voorzien van liedjes en hadden zelfs voor 'Progress' en 'All My Might' geen belangstelling.
Ach, ik vond het vanaf het begin al een slecht idee. Onze Franse A&R-manager heeft het nog geprobeerd bij Lio, die jonge zangeres uit Brussel van de hit 'Amoureux Solitaires'. Zij vond 'A Song that Sings Itself' en 'Sisters' heel aardig maar is inmiddels te druk met haar filmcarrière. Hij heeft het ook nog geprobeerd bij de Belgische groep Pas de Deux, die vorig jaar meededen aan het Eurovisie Songfestival met 'Rendez-vous', maar zij moesten alleen maar lachen: dat kunnen we zelf veel beter! Dus hebben we Russell er eindelijk van kunnen overtuigen om mijn liedjes zélf op te nemen,” verzuchtte Ron.’

Tot zover mijn droom van afgelopen nacht. Naast de sterke hoes is alleen de titelsong wel aardig. Op de plaat klinkt te veilige pop en bovendien is de ironie foetsie. Een spaarzame fijne toetsenlijn wordt steeds tenietgedaan door een saaie zanglijn. Ik word alweer verrast door Sparks, zij het nu eens in negatieve zin. Ach, dertien albums in veertien jaar, mag er een misser tussen zitten?

Zes jaar achter elkaar brengen The Sparks jaarlijks een nieuw album uit, een prestatie van formaat om zo veel jaren achter elkaar met albums te komen die zo inventief, origineel en goed zijn.

De rij werd in 1979 geopende -door het beste album van de zes- The Nr. 1 Song in Heaven en de zesde op jaarlijkse rij in 1984 is dit Pulling Rabbits Out Of A Hat.

Waar ik voorheen steeds mee afsloot zeg ik nu aan het begin; de hoes is weer om te smullen! Een Norman Rockwell-achtige painting van Ron geschilderd in een vijtiger jaren sfeer die Russel als poppenkastpop over zijn rechter hand omhoog houdt.die zou ik best op posterformaar willen

Eigenlijk vormt dit album -naar mijn smaak en idee- een soort trio met Angst in My Pants en Sparks In Outer Space. Op eenzelfde manier zie ik de albums uit de mid zeventiger jaren (Kimono My House, Propaganda en Indiscreet ook als een trio.

Ik kocht de lp’s vrijwel op de dag van de release (keek er naar uit) en deze drie albums hebben voor mijn gevoel eenzelfde sfeer en ook de invloeden van de jaren 80 zijn op deze albums royaal vertegenwoordigd. De albums zijn alle drie gevuld met pittige, spitse, scherpzinnige en heel originele songs zoals eigenlijk enkel de Sparks ze kunnen brengen, het is hun handelskenmerk geworden.

Ook hier openen ze met de titel track Pulling Rabbits Out of A Hat, een catchy en lekker nummer met een stevige en harde drum.Love Scenes, de volgende track is ook een heerlijk Sparks nummer, Russel zingt ingetogen over stuwende synthesizers.
Pretending TO Be Drunk, begint met een orgel en uptempo drums, maar wordt op een cabaret achtige manier gezongen.

Progress, open erg eighties, snerpend en fel, ik vind het wat too much en wat drammerig.
De rust keert terug bij het volgende nummer With All My Might, prachtig gezongen door Russell, maar ook hier een overduidelijke tjdsgebonden muzikale omlijsting, de Sparks signature en Russell’s stem maken het echter tot een goede song.

Sparks in tHe Dark (part One) is haarschijn lijk een ‘opwarmertje’ voor part two, duurt nog geen halve minuut en gaat over in Everybody Move, het heeft daarin wel direct het Sparks stempel te pakken. Gedreven en met de bekende koortjes.

Dan volgt een van mijn favorieten A Song That SIng’s Itself, mooi theatrale opening en Russel zingt kalm met zijn Alt-Bariton, een prachtig nummer dat mij nooit verveelt met een ingenieuze melodielijn.

Sisters dat volgt heeft een volstrekt andere sfeer, een nummer met stuwende coupletten dat in een totaal harmonieus refrein overgaat. Met dames in het achtergrond koor.

Kiss Me Quick heeft een spannend en apart intro, wat dat betreft toont Ron zich ene tovenaar wat hij allemaal qua sfeer uit zijn synthesizers en keyboards tevoorschijn laat komen.
Een bijzonder nummer met ook hier aparte tempowisselingen, Russel gebruikt ook diverse kanten van zijn stem, en het refrein verdient bonuspunten! Mooi!

Sparks In The Dark (Part Two), begint direct weer een stuk ‘drukker’ met blaas-achtige geluiden en blijkt een instrumentaal. Outro te zijn van dit gevarieerde album.

Het album staat naar mijn idee, ondanks de soms weet gedateerde 80-er jaren sound nog steeds overeind als een huis.

- Op cd staan nog een aantal instrumentale remixen / clubmixen, die ik zelf nooit afspeel.

Roxy6, heb jij zowel elpee als cd van dit album? De hoezen zijn echte musts voor elpee, qua audio kan ik me voorstellen dat (geremasterde) cd de muziek beter laat binnenkomen.

En wij kunnen het ook heel goed ONeens zijn, zoals over deze plaat. Over smaak valt GOED te twisten