0
geplaatst: 12 augustus 2014, 16:47 uur
Ook het tweede deel van de Peel Sessions laat een redelijk radio toegankelijke Autechre horen, zeker wetende dat het jaar erna Confield uitkwam.
‘Gelk’ is een uitstekend nummer. Hier laat het duo een redelijk conventioneel, haast populair melodietje horen dat weliswaar toch stevig naar de keel grijpt. Vooral de ondersteunende basakkooorden in combinatie met de knisperende ritmes zijn erg knap hier. Geleidelijk schakelt het nummer naar een andere sfeer die wat grimmiger is. Beats worden wat vettiger, vooral met die geweldige break waarin het tempo op 4:50 teruggeschroefd wordt naar een trage hiphop flow. In die beats die nu en dan samenpakken tot een percussief allegaartje zijn heel duidelijke Confield ingrediënten terug te horen. Zéér cool stuk. Ook die hoog pringelende geluiden zijn hoogst verslavend.
‘Blifil’ is een stuk zwaarder. Een bedrukt patroon van percussie wordt hier in hoge snelheid door de speakers gejaagd. Op het eerste gehoor lijkt het nummer redelijk repetitief maar dat is slechts een schijn want er gebeurt best veel – weliswaar allemaal binnen hetzelfde kader. De compositie is immers heel de tijd in beweging. De ware schoonheid van het stuk komt eigenlijk pas bovendrijven in de slotfase, waarin weirde geluiden (vervormde stemmen?) en hoge synthtonen (opnieuw rond 4:50) kleur geven aan het strakke gedreun. De flow van het nummer is best wel knap te noemen, na een tijdje zit je er helemaal in. Toch: niet om dagelijks af te spelen.
De EP beleeft een dipje met ‘Gaekwad’. Dit nummer moet het vooral hebben van de ritmes die erg goed zijn gemaakt: gemillimeterde precisie is hier te horen. Jammer genoeg wordt op de voorgrond een wat te rooskleurig melodietje gezet. Het duo lijkt hier wat teveel in de snoepwinkel te hebben uitgehangen. Autechre en poezelig, dat gaat nu eenmaal niet samen. Goed voor Kettel-liefhebbers maar ik kan er niet aan wennen. Vanaf het midden verandert de melodie gelukkig in iets beter en wat complexer dankzij echo’s, vertragingen en andere effecten. Het sfeertje helt wat teveel naar de cheesy IDM en da's toch een flinke belediging voor deze pioniers.
Eindigen doet duo met een nummer dat draait rond synths die de toonladder op-en-af lopen. Kan me goed inbeelden dat je hier als nieuweling wel wat hoofdpijn aan kan overhouden zoals de titel van het nummer voorschrijft. Een afsluiter die ook aangenaam wegluistert, maar het hoge niveau niet haalt van het eerste deel van deze EP.
‘Gelk’ is een uitstekend nummer. Hier laat het duo een redelijk conventioneel, haast populair melodietje horen dat weliswaar toch stevig naar de keel grijpt. Vooral de ondersteunende basakkooorden in combinatie met de knisperende ritmes zijn erg knap hier. Geleidelijk schakelt het nummer naar een andere sfeer die wat grimmiger is. Beats worden wat vettiger, vooral met die geweldige break waarin het tempo op 4:50 teruggeschroefd wordt naar een trage hiphop flow. In die beats die nu en dan samenpakken tot een percussief allegaartje zijn heel duidelijke Confield ingrediënten terug te horen. Zéér cool stuk. Ook die hoog pringelende geluiden zijn hoogst verslavend.
‘Blifil’ is een stuk zwaarder. Een bedrukt patroon van percussie wordt hier in hoge snelheid door de speakers gejaagd. Op het eerste gehoor lijkt het nummer redelijk repetitief maar dat is slechts een schijn want er gebeurt best veel – weliswaar allemaal binnen hetzelfde kader. De compositie is immers heel de tijd in beweging. De ware schoonheid van het stuk komt eigenlijk pas bovendrijven in de slotfase, waarin weirde geluiden (vervormde stemmen?) en hoge synthtonen (opnieuw rond 4:50) kleur geven aan het strakke gedreun. De flow van het nummer is best wel knap te noemen, na een tijdje zit je er helemaal in. Toch: niet om dagelijks af te spelen.
De EP beleeft een dipje met ‘Gaekwad’. Dit nummer moet het vooral hebben van de ritmes die erg goed zijn gemaakt: gemillimeterde precisie is hier te horen. Jammer genoeg wordt op de voorgrond een wat te rooskleurig melodietje gezet. Het duo lijkt hier wat teveel in de snoepwinkel te hebben uitgehangen. Autechre en poezelig, dat gaat nu eenmaal niet samen. Goed voor Kettel-liefhebbers maar ik kan er niet aan wennen. Vanaf het midden verandert de melodie gelukkig in iets beter en wat complexer dankzij echo’s, vertragingen en andere effecten. Het sfeertje helt wat teveel naar de cheesy IDM en da's toch een flinke belediging voor deze pioniers.
Eindigen doet duo met een nummer dat draait rond synths die de toonladder op-en-af lopen. Kan me goed inbeelden dat je hier als nieuweling wel wat hoofdpijn aan kan overhouden zoals de titel van het nummer voorschrijft. Een afsluiter die ook aangenaam wegluistert, maar het hoge niveau niet haalt van het eerste deel van deze EP.
* denotes required fields.
* denotes required fields.