Thomas Newman - Lemony Snicket's a Series of Unfortunate Events (2004)

Een score waar vooral naar uit wordt gezien als "de nieuwste van Thomas Newman" (door mij iig wel )

Nadat Thomas met Finding Nemo heeft bewezen uitstekend materiaal aan te kunnen leveren voor komedie / familiefilms en niet alleen op het terrein van de drama (zijn werk voor Finding Nemo leverde hem zelfs, terecht, een oscar nominatie op) wordt dan ook veel verwacht van A Series of Unfortunate Events. Al helemaal omdat de film net een donkerdere sfeer heeft, die volgens mij wel past bij Newman.

Mijn eerste indruk was trouwens helemaal niks donkers. Kan aan mij liggen...

Nou, donker is niet echt juiste woord, maar komt er dicht bij. Ik denk eerder aan griezelige sfeer met een heel exentrieke kant.

Maar dit kan leuk worden, misschien met terug enkele vreemde instrumenten/instrumentaties en coole stukjes met orkest. Uiteraard met enkele goede thema's.

Niets donkers aan deze film? Kinderen verliezen hun ouders en huis, zijn wees, worden bij wrede oom in huis geplaatst die uit is op de erfenis, laat de kinderen hard werken.... en dat alles gebracht met zwarte humor. "There is no happy beginning, there is no happy ending, and there's nothing happy in the middle."

Het zijn niet voor niets "unfortunate events", wat toch wel duidelijk donkerder is dan het kleurrijke Finding Nemo. Daar komt nog eens bij dat Brad Silberling in deze film een redelijk donkere stijl toepast, als je kijkt naar de set designs en alleen al de website (met de donkere klankbeelden als achtergrondgeluid op dit moment).

Ok, uiteindelijk wordt het luchtig en met veel (zwarte) humor gebracht (de producent is Barry-Addams Family-Sonnenfeld, ik hoop op een soortgelijke aanpak) maar de thema's zijn in zijn basis nogal donker, op een aardig Roald Dahl-achtige manier.

Tja in die zin was The Nightmare Before Christmas ook ''donker'', maar een familie film. Dus een iets moeilijke uitdrukking

Uhm...ja, Nightmare Before Christmas is ook, voor een kinderfilm, aardig donker.

Bovendien was mijn opmerking dat A Series of Unfortunate Events alleen een "donkerdere sfeer heeft dan Finding Nemo", en daar moet je het toch wel mee eens zijn...?

En Paramount lijkt aardig zeker te zijn van A Series of Unfortunate Events, want ze proberen meteen de score onder de aandacht van de Academy te brengen met deze "for your consideration" posters!

http://www.oscarwatch.com/FYC/...

Oh, de verwachtingen, de verwachtingen...

Mais oui.

Op dé Nederlandstalige filmmuzieksite ( ) kan je intussen al een review vinden van de filmscore.

www.filmscore.be

Dank aan Björn.

Maar wat vind je er zelf van? Indien al gehoord

Nog niks gehoord, enkel een link naar een review, in dit geval dé Nederlandstalige filmmuziekwebsite.

Op den duur zou je nog cd's gaan kopen omdat er zo'n goede kritieken staan op je eigen website!

Ophemelen kent geen grens

Interessante recensie.

Ik, dé bezoeker van de site, had m al gelezen, meteen besloten om dé score te kopen, maar als t niets is weet ik dus dé webmaster te vinden

Inderdaad

Ik kan hier niet tegenop!

De film met Jim Carrey vond ik al leuk, maar de muziek is echt prachtig Vooral die kennismaking met Count Olaf dat stukje vind ik echt prachtig of als Stefano dat mes in die deur steekt echt prachtig!

* * * * *

Thomas Newman schrijft leuke Filmmuziek voor een leuke Avonturenfilm.
Ik vind deze muziek ook Goed gelukt een beetje John Williams achtig.
Hoewel op sommige momenten eigenlijk ook weer niet .

4*

Newman blijft een vreemde eend in de bijt, geen ander kan zo goed allerlei vreemde instrumenten op zijn stukken loslaten en het toch zo goed als één geheel laten klinken. Welk instrument hoor ik toch in track 7?

Thema's zoals voor de Baudelaire kinderen lijkt mij vooral een uitbouwing van thema's uit Road to Perdition, de rest is een mix van zwierige en donkere tracks.

In Track 7? Een aankomende locomotief?

Het blijft iets vreemds hebben: filmmuziek lsokoppelen avn datgene waarvoor de muziek gemaakt is: beelden ondersteunen en extra sfeer toevoegen. Maar dat neemt niet weg dat 'Drive away' een stukje fenomenale filmmuziek is dat je volgens mij met niets anders kunt vergelijken. Maar met de eindgeneriek erbij, wordt het dus NOG leuker.