Kid Harpoon - Once (2009)

De EP's van deze Tom Hull stonden volle leuke, originele nummers. Deze cd lijkt een totaal andere stijl, helaas niet mijn stijl. De nummers zijn erg zoet en volledig safe, totaal anders dan vrolijke folky nummers zoals Milk Maid.

Ik vind het album eigenlijk nog verrassend goed. Tuurlijk zijn de nummers zoet en volledig safe, maar dat mag best wel een keertje. Je krijgt hieruit perfecte nummers als Stealing Cars, Colours, Burnt Down House en Running Through Tunnels, waar ik persoonlijk erg van kan genieten.

Aan die zoetigheid zit ook een keerzijde, want wat is Marianna een vervelend lied. Het nestelt ontzettend in je hoofd en gaat er niet meer uit. Gewoon vervelend, omdat het een vervelend lied is.

Ik heb zeker beide EP's besteld voor een perfecte prijs, dus zal heus niet ontevreden zijn. Zeker niet als er wordt gezegd dat deze nog beter zijn dan het album.

Van zijn tweede toekomstige album verwacht ik meer.

Wat blijft dit een heerlijk album, jammer dat er zo weinig aandacht voor is hier op MuMe. Ik vind het een fijne keuze geweest van Kid Harpoon om in tegenstelling tot zijn folky EP's te kiezen voor een popplaat. Mijn opmerking van 2009 staat echter nog steeds; enkele nummers blijven een beetje te zoet naar mijn smaak.

Net toen ik dacht dat we nooit meer wat zouden horen van hem, vind ik op YouTube een redelijk nieuw nummer Collecting Rain. Weer een nieuw gezicht van Kid Harpoon: electronic.