Todd Rundgren - 2nd Wind (1991)

zeker todd zin beste niet maar een heropleving van één van mijn favoriete artiesten aller tijden

Deze heb ik een keer met een cut-out in de hoes gekocht.
Mijn moeder (1944-2007) vond het toen een mooie hoes, totdat ze 'm van dichtbij zag: 'het lijkt wel een commercial voor Heinz tomaten ketchup!'.
2nd Wind was nooit helemaal mijn ding, toch maar bewaren in mijn TR collectie.
Met One Year kwam hij later veel sterker terug. Helaas staan daar weer een aantal remakes van zijn oude songs op die dat album weer minder goed maken.

Recent ontdekt en ondanks dat er een enkel zwak nummer op staat (The smell of money), zoals bijna op elk Rundgren-album, heeft 2nd wind me toch zeer aangenaam verrast. Het titelnummer is fantastisch en ook de heerlijke ballads "Kindness" en "Love in disguise" mogen er zijn. Behalve deze 3 nummers valt genoeg te genieten en dit is zeker voor de Rundgren-liefhebbers een album om te hebben.

In tegenstelling tot de algemene opinie vind ik dit album beter dan de voorganger. Echte fraai zijn titelnummer Second Wind, Change Myself, If I Have To Be Alone en Kindness. Rundgren klinkt een beetje down soms, droever dan in zijn jonge jaren, maar de diepgang is er. Heel herkenbare Rundgren-plaat, dit keer zonder productionele grappen en grollen. Laatste album van de man bij een 'echte' platenmaatschappij: Warner. Hierna kwamen de TR-I jaren. Gauw overslaan, lijkt me.

Change Myself

Dit was in 1990 de eerste videoclip met 3D animatie.

Zijn creativiteit kun je onmogelijk ontkennen, ook op dit album blijkt dat weer. Probeer maar eens drie vergelijkbare platen te noemen. Toch klinkt dit vreselijk gedateerd, verre van fris en is de glans gewoon van Todds stem verdwenen na het nog meesterlijke A Capella.

De clip van 'Change Myself' was wel bijzonder innovatief en om die reden nog steeds heel interessant.

"If I want more love in the world, I must show more love to myself"

Dit derde en laatste Rundgren-album bij Warner heeft iets bijzonders. Het werd live opgenomen, in juli 1990, in het Palace of Fine Arts Theatre in San Francisco voor een muisstil publiek. Opnieuw dus een rechtstreeks opgenomen plaat. Dat hoor je er nergens aan af want de omstandigheden waren vrijwel dezelfde als in een goede studio. En klappen werd het publiek verboden. Opnieuw wordt Todd hier begeleid door zijn maten van de band Utopia en aanvullende artiesten.

Greg Calbi deed ook nu de mastering en ondanks zijn grote naam krijgt hij hiervoor een onvoldoende. Je moet veel moeite doen met de basregelaar een fijn geluid te creëren, zo blikkig is het algehele geluid van het album. Je zou toch wensen dat dit werk ooit nog eens helemaal overgedaan werd voor een remaster die ons het oorspronkelijke geluid terug geeft.

Artistiek heeft dit album verder echt wel wat te bieden. Drie nummers nam Rundgren hier op van zijn geflopte Broadway-musical project Up Against It. Het zijn nummers in de stijl van Kurt Weil, met spitsvondige, theatrale teksten.

Het openingsnummer Change Myself is zeer herkenbaar Rundgren. Een fijne popsong met ongedachte diepgang. Eigenlijk ademt het hele album die sfeer van beschouwing, filosofie en melancholie. Rundgren gaat voor diep in het openleggen van de menselijke ziel. Humanisme en religieus besef gaan hand in hand zonder dat het hier ontspoort. Laat ik het zo zeggen: we maken hier kennis met een meer droeve en wijze Rundgren, die de tijd van de studiograppen, experimenten en brute extase te boven lijkt te zijn gekomen. Een serieuze plaat dus en wellicht zijn laatste.

Mooi vind ik vooral: Change Myself, Who's Sorry Now, If I Have to Be Alone en Kindness.
Muzikaal interessanter maar moeilijk zijn: Who's Sorry Now en Second Wind .

Al met al net een stukje beter dan voorganger Nearly Human, al vind ik de algemene opinie dan niet aan mijn zij. Jammer dus nogmaals van de slecht te verteren geluidskwaliteit. Toch nog 4 sterren.

Verreweg Todd’s beste plaat sinds de jaren tachtig.

Todd is altijd wel creatief gebleven, maar zijn stem is niet mooi oud geworden. Zodra de hoogte eruit is, gaat hij heel erg van achteruit de keel zingen op de noten die hij een octaaf hoger niet meer haalt, wat met zijn stem nogal lomp klinkt. Tel daar de gedateerde productie bij op van dit album en diens voorganger en opvolger. Ik loop niet warm voor de Todd van na midden jaren 80. A Capella was op Liars en Runddans na zijn laatste goede album. Dat is bijzonder weinig in 35 jaar voor iemand met zoveel talent.