Todd Rundgren - Faithful (1976)

Todd's eigen songs en een rijtje covers van The Yardbirds, The Beach Boys, The Beatles, Jimi Hendrix ... die hij vlekkeloos naspeelt.

En 'Love of the Common Man' blijft toch één van mijn favoriete nummers van Todd Rundgren. Ben normaal gesproken niet zo van solo's maar de gitaarsolo in dit nummer is fijn.

ja, de covers wijken zeker niet af van het geheel, hij speelt ze vlekkeloos achter, op kant 2 eigen nummers en weerom fantastische nummers

Met Deface The Music (1980) maakte hij toch eigenlijk een veel leukere rip-off van de originelen van The Beatles, maar deze mag er ook best zijn. Cliché is reuze-sentimenteel, maar stiekem een wel heel erg goed nummer. Heel veel zin in AWATS, 10 februari 2010. U komt toch ook?

[quote]Marty schreef:
Met Deface The Music (1980) maakte hij toch eigenlijk een veel leukere rip-off van de originelen van The Beatles, maar deze mag er ook best zijn. Cliché is reuze-sentimenteel, maar stiekem een wel heel erg goed nummer. Heel veel zin in AWATS, 10 februari 2010. U komt toch ook?[/quote]

Dit was trouwens op 8 februari. Maar een TOP(!) concert!!!!

Aangename plaat, maar niet bepaald een hoogvlieger. Ook hier slechts 14 stemmen, en een wel erg laag gemiddelde.

De covers op kant A zijn wel leuk, maar Todd speelt ze expres zo precies mogelijk na. Hij gaat zelfs zo ver dat hij Dylan's stem probeert na te doen in 'Maybe You'll Go Your Way and I'll Go Mine'. Een leuke plaatkant, maar een eigen draai aan deze nummers was interessanter geweest.

De tweede plaatkant zijn eigen nummers, maar heel erg memorabel zijn ze ook weer niet. Op het vreselijke 'When I Pray' na zijn het allemaal leuke nummers, maar er zit geen nummer tussen waarvan ik ontiegelijk onder de indruk ben.

3,5* lijkt me eerlijk voor deze prima plaat.

De eerste helft klinkt zo verdacht dat het bijna hilarisch wordt, vooral als je het vergelijkt met de fratsen van de voorgaande platen. Op de tweede helft wordt het wat duidelijker en gaat ie wat meer los, maar dan wel op de typische Todd-manier. Deze plaat straalt iets cynisch uit, net alsof het een sneer is naar de negatieve kritieken die hij toendertijd kreeg vanwege z'n eigenwijze karakter.

Het voorgaande, sterk door de theosofie van Alice Bailey geïnspireerde album Initiation (Alice C. Bailey schreef in 1922 haar boek Initiation, human and solar; een mengelmoes van oosters mysticisme, occultisme en astrologie, met een wetenschappelijk sausje overgoten) werd niet algemeen goed ontvangen. Rundgren leek een bekeerling geworden van de theosofie. Bailey was niet bepaald onbesproken. Behalve dat haar boeken volstrekt humorloos en betweterig waren, bevatten ze racistische en uitgesproken antisemitische elementen.

Waarschijnlijk wist Rundgren niet goed waar hij aan begonnen was, want met Faithful lijkt hij te willen bewijzen dat hij nu uit een ander vaatje tapt. Was de kritiek dat hij op Initiation zichzelf niet meer in de hand had en geen discipline kon opbrengen (het album duurde maar liefst 67 minuten op één elpee en hield weinig of geen rekening met de verkoopbaarheid van zo'n plaat), nu zou hij iets geheel anders laten zien.

Faithful werd een album waarop Rundgren al zijn vakmanschap als producer en songwriter zou tonen: trouw aan zijn fans, betrouwbaar voor Bearsville als contractpartner en vooral trouw aan zichzelf. Niet langer het zevenvoudige pad naar de eeuwigheid, maar terug naar het menselijke.

Het is niet duidelijk wat zich in het leven van de man afspeelde in 1976. Gingen zijn ogen open voor waar hij mee bezig was? Hoe dan ook, de theosofie kon niet langer op Rundgren rekenen. We zien dat ook op de Utopia-albums uit 1977. RA (de Egyptische zon-god) is qua titel nog een oosters aandoend thema. maar inhoudelijk gaat het al helemaal niet meer over oosterse mystiek. Met Oops! Wrong Planet, dat later dat jaar verschijnt zien we dat nog sterker. Het is veel scherper en cynischer,van toon, ondanks de christelijke afsluiter Love Is The Answer.

Kant 1 is Rundgren de studioproducer. Perfecte kopieën van o.a. Strawberry Fields en Good Vibrations. Niemand kon nu nog zeggen dat hij geen discipline kon opbrengen. Puur monnikenwerk.
Kant 2 is Rundgren in al zijn creatieve facetten: de rocker, de soulzanger, de avant-garde artiest, de humoristische tekstschrijver en de multi-instrumentalist.

Welke kant is dan de beste? Geef mij maar kant 2. Mooiste nummers: Cliché, The Verb To Love en Love Of The Common Man. Erg warme, menselijke nummers. Hamburger Hell is dan weer zo'n vette knipoog naar de glitterrock. Mooi van lelijkheid. When I Pray is ook een knipoog, misschien naar zijn eigen religieuze uitstapje. Je weet het bij hem nooit zeker. Bij alle spot is er toch vaak iets van een diepere ondertoon.

Er viel weer wat te lachen en te genieten bij Todd. Gelukkig maar.