Todd Rundgren - The Ever Popular Tortured Artist Effect (1982)

Niet slecht, maar andere albums sla ik wat hoger aan. Uitschieters zijn 'Hideaway', 'Bang the drum all day' en de Small Faces-cover van 'Tin soldier'.

mmm, ja, dit vond ik vroeger ook een stuk minder dan we gewoon waren van de todd, dit was zijn eerste tegenvaller voor me

Tja, het is een wat luchtig album. Wel aardig maar weinig diepgang, een beetje speels.

Als een soort van Liam Gallagher staat ie vol trots op de cover, maar dat mag niet verbloemen dat dit één van de minste platen uit z'n oeuvre is. Gezapig, saai en inspiratieloos. De Kinks-achtige titel is nog het leukst aan dit werkje.

Ah nee, Todd heeft zich dus ook laten verleiden tot vieze, gladde producties.

Het album begint nog wel redelijk. 'Hideaway', 'Influenza' en 'Tin Soldier' zijn op zich geen slechte nummers. Met een betere uitwerking en productie was er niets aan de hand geweest.

'Don't Hurt Yourself', 'Bang the Drum All Day', 'Drive' en 'Chant' zijn wel echt afgrijselijk. 'Drive' past meer bij Bon Jovi dan bij Todd......

Todd's humor had ook een off-day, 'Emperor of the Highway' had van mij écht niet gehoeven.

Problematisch album. Todd lag overhoop met Bearsville, die nu eindelijk eens een fatsoenlijke (verkoopbare) plaat van de man wilde. Het klinkt als 'restverwerking', een samenraapsel van wat nog op de plank lag. Grote ideeën ontbreken op dit album, in contrast met voorganger Healing.

De eerste drie nummers zijn nog best goed te genieten, met als emotionele uitschieter: Don't Hurt Yourself. Vanaf nummer vier zijn er problemen te melden met de kwaliteit van de nummers. In Emperor of the Highway zet Rundgren een grappig stemmetje op, maar dat helpt hem niet. Bang The Drum All Day (ik zie hier Jeff Lynne als co-writer staan) werd not bene een hit in de VS, maar kan probleemloos geskipt worden. Leuk doen en leuk zijn, zijn twee verschillende dingen.

De cover van Tin Soldier van The Small Faces is een mooi ding op dit album. Rundgren volgt getrouw het origineel, compleet met de 'hamerslagen', maar gaat in de zang net een stukje verder in de richting van extase en hysterie. Dat is de man wel toevertrouwd, en dat geeft het een stukje meer power. Lekker hard draaien dus maar.

Vooruit, er kan een halfje bij.

Niet zo'n goed album. Futloze songs, lelijke productie, en bovendien is Todd niet zo'n fantastische zanger. En de cover van Tin Soldier kan de mooie hit van Small Faces niet doen vergeten.
Alleen Bang the Drum All Day bleef bij mij hangen. En dat is te weinig voor een voldoende.

In 1982 kwam het tot een breuk tussen Rundgren’s band Utopia en huislabel Bearsville Records. De relatie was flink verstoord, maar Rundgren had nog een contractuele verplichting liggen als soloartiest een album af te leveren aan Bearsville. Ontevreden over de geringe moeite die het label had gedaan voor de promotie van zijn geesteskind Healing, een jaar eerder, kunnen we de titel van dit album moeiteloos verklaren uit zijn frustratie.

Oké, jullie willen een makkelijk album, nou dan krijg je het ook. Zoiets moet de getergde artiest gedacht hebben. Terwijl Rundgren intussen volop experimenteerde met electronica nam hij tussen de bedrijven door een serie songs op voor dit album. En nu eens geen spirituele zoektochten of introspectieve klaagzangen, maar gewoon een popalbum met pret.

There Goes Your Baybay, Emperor of the Highway en Bang the Drum All Day passen moeiteloos in die categorie. Lichtgewicht tot smakeloos. Bij Emperor zet hij weer eens zijn bekakte Gilbert & Sullivan- stemmetje op, waar hij als kind al zo van hield. (vergelijk Lord Chancellor's Nightmare Song op Todd (1974)).
Tin Soldier is een aardige kopie van het origineel, in de stijl waarmee hij ooit op Faithful (1976) een plaatkant vol maakte.

Hoewel gedomineerd door LynnDrum (een nieuwe vinding op dat moment) en synthesizer staan de eerste drie nummers nog wel in de traditie van Hermit of Mink Hollow (1978). Het zijn de sterkere songs op het album. Drive is ronduit lelijk gezongen en is niet alleen een 'torture’ voor de artiest maar ook voor de luisteraar. In slottrack Chant worden we getrakteerd op een soort electrobeat-disco maar is het spirituele element wel weer te vinden.

Todd Rundgren hield uitverkoop en gaf dit zijn fans nog mee voordat hij de deur bij Bearsville definitief dichtgooide. En waarachtig, in plaats van kritiek kreeg hij lof voor dit werkje. Lovend was Rolling Stone en Allmusic waardeert de plaat nu met 4 sterren. Begrijpelijk? Zonder het een meesterwerk te noemen, is het wel een toegankelijke plaat geworden. Zoiets draai je nog wel eens voor de aardigheid en het gaat niet te diep. Ook wel weer een verademing na jaren van zweverigheid. Maar artistiek kon het beslist beter …

PS: Officieel kwam het album uit op 30 december 1982