The Thing - Bag It! (2009)

The Thing heeft op deze plaat de toch niet al te grote jazz-liefhebber Steve Albini als producer weten te regelen... hetgeen nogal geweldige resultaten geeft... Voor zover The Thing nog niet hard en droog was is dat het nu driedubbel... echt een album om je totaal van je sokken te blazen...

Op deze plaat gaat Gustafsson ook voor het eerst binnen The Thing flink aan het experimenteren met allerlei elektronica, bevalt ook erg goed.

Poeh, heavy spul dit. Doet me een beetje denken aan de saxofonist in Lost Highway van Lynch. Misschien op een ander moment

Vanaf de eerste noten op de sax weet je hier al dat het goed zit. Keistrakke productie en giert alle kanten op. Lekker heur

Ik heb zojuist de cd besteld op Amazon, maar daar is het een enkele cd met 6 tracks.

1. Drop the Gun (54 Nude Honeys) 2. Hidegen fujnak a szelek (The Ex/ Muzsikás)
2. BAG IT! ( Mats Gustafsson)
3. Snusvisan (Åke Hodell)
4. Hot Doug (The Thing)
5. Mystery Song ( Duke Ellington)
6. Angels (Albert Ayler)

Ik zie ook geen andere cd edities.. wat mis ik allemaal?

Er gaat daar denk ik iets mis met de nummering, want de eerste is eigenlijk een dubbel nummer.. Ik heb hem meen ik op 2 schijven, met op de 2e alleen Beef Brisket, een wat langer nummer, met dus een wat "uitgebreider verhaal"..

Maar in essentie is het hele album geweldig, dus ja, je msit wel iets, maar je krijgt genoeg .. maar het zou ook gewoon kunnen dat er meer mis gaat met de nummering op amazon.. ik weet het niet.

edit: op discogs zie ik ook maar 1 versie, met gewoon alle nummers die hier staan

Bedankt voor de toelichting. Ik wacht geduldig af.:-)

En je hebt helemaal geliujk de tracklist is gelijk aan die op MuMe inclusief bonus cd. Vet!

Ik ben al een hele tijd van plan dit te beluisteren en nu is het er éindelijk van gekomen. Niet geheel toevallig in een periode dat ik sowieso meer jazz dan iets anders luister en er ook geregeld freejazz langskomt. Ik heb eigenlijk alleen CD1 nog gehoord, maar ik ben nu al zo enthousiast dat ik jullie mijn reactie niet wil onthouden.

Dit gaat meteen vliegend van start met een fantastische opener - met name die pulserende saxofoon aan het einde daarvan neemt me helemaal mee. Door het thema waarmee nummer 2 begint, neemt de adrenaline geenszins af. Wat hierna volgt is een bak gruwelijk lekkere herrie, mede ondersteund door zwaar klinkende electronica, die piept en knarst alsof de hele boel elk moment in elkaar kan storten, wellicht ineen gebeukt door de energieke percussie. Je bent bijna bang dat er zweet uit je boxen gaat stromen.

Hierna gaat het gas even flink terug voor het titelnummer, dat in het begin slechts draait om wat zachte saxofoonkreunen en nogal mysterieuze percussiegeluiden. Op het moment dat je je begint af te vragen waar dit heen gaat beginnen de drums echter rusteloos te worden, laat de bassist merken dat het tijd wordt dat er weer schot in de zaak komt en begint Gustafsson de sterren van de hemel te spelen. Eerst rustig en mooi, vervolgens steeds feller en harder, waardoor het knarsrandje van de vorige nummers weer terugkeert. Uiteindelijk bouwt het nummer zich, ondanks enkele tegenstribbeling van de sax, weer voorzichtig af. Voor wie door de eerste twee nummers nog niet overtuigd was van Gustafsson, is dat nu zeker.

Het vierde nummer, Snusvisan, doet niet aan subtiele openingen: wat een held is deze drummer, die direct de volle aandacht grijpt met zijn krachtige, bulderende klappen. Hierachter vandaan komt echter al gauw weer de sax tevoorschijn, eerst nog de drums de ruimte gevend in de achtergrond, vervolgens om de boel weer op indrukwekkende wijze over te nemen. Boem, pats, in your face en het is seconde na seconde genieten.

Bij het wat ingetogenere Hot Doug laat de electronica zich gelden als een duistere ruis die het wederom fantastische drumwerk van een omgeving voorziet en gedurende de track steeds dominanter zal worden en vervreemdender zal klinken. Ook Gustafsson doet weer mee, hij legt meer gevoel in zijn spel dan hiervoor en laat een veel rustig maar bovenal prachtig saxofoongeluid horen. Toch is de drummer degene die deze track de show steelt. Toch is het denk ik wel het minste nummer van de eerste CD, het duurt nét wat te lang.

Mysterie Song brengt ons weer terug bij de basics, gewoon weer een ontzettend lekker nummer waarin iedereen zijn gang gaat en een geweldig energiek resultaat neerzet. Wat haalt die man toch een hoop moois uit zijn saxofoon en wat zorgt die ondersteuning toch voor een muzikaal feest... Ik ken wel meer werk van Mats Gustafsson, maar zo ongelooflijk positief als hier viel hij me eigenlijk nog niet op. Dat komt ook door de geweldige begeleiding, denk ik.

De zevende track, en de afsluiter van de eerste CD, heet Angels en laat in het begin een beverige saxofoonsolo horen, voorzichtig en intiem gespeeld, alsof Mats zijn saxofoon niet wil beschadigen. Wat volgt is wederom mysterie in de vorm van vage electronica en percussiegeluiden die onafhankelijk van elkaar in de ruimte lijken te zweven. Ik had gehoopt op een wat meer knallende afsluiter, maar als bijkomer werkt het ook prima.

Al met al mag het duidelijk zijn dat ik hier erg van heb genoten! Eigenlijk heb ik nog nooit tijdens een eerste luisterbeurt genoteerd wat ik ervan vind. Doorgaans vind ik dat ook niet zo boeiend. Nu ja, nu staat het er toch al, dan zal ik het ook maar plaatsen. En dan te bedenken dat ik het album nog niet eens helemaal gehoord heb: Ik ben zeer benieuwd naar de tweede cd. Jullie horen nog van me. De kans dat ik dit binnenkort in huis ga halen is wel behoorlijk groot, in elk geval.

EDIT: Je raadt het al, ik heb die tweede plaat (bestaande uit het nummer Beef Brisket) er gewoon direct op laten volgen. Ik ben een tevreden mens. Wat een tomeloze energie en intensiteit straalt dit uit, wat geeft het mij een heerlijk gevoel. Alsof die saxofoon het uit alle macht uitschreeuwt. Over de oerkrachten die de drummer los laat slaan heb ik verder al het nodige gezegd. CD 2 is een heerlijke jazztrip die daverend van start gaat en je het gevoel geeft dat je moet springen tot je permanent los komt van de grond. Wat volgt is wederom geëxperimenteer met electronica, niet mijn favoriete deel maar het doet het geheel geen kwaad, waarna het zelfs helemaal komt stil te liggen. Gelukkig hebben we op dat moment nog een minuut of negen voor ons, waarin na een rustige opbouw alle remmen nog een keer los gaan. Mijn kritiekpunt is dat er iets meer schot in het tweede deel van Beef Brisket had mogen zitten, maar ik heb zeer genoten, al met al.

Is meer werk van The Thing zo goed?

Mooi, zo te zien flink tegenaan gevlogen! Ik ben persoonlijk vooral fan van hun debuut. Maar er valt veel te ontdekken in hun cataloog. Als je het iets extremer wil moet je naar de samenwerkingen gaan met Otomo Yoshihide of Jim O'Rourke.

Knarsende, intense jazz die door de productie van Steve Albini soms welhaast als noise-rock aanvoelt.
Het saxofoonspel van Gustaffson is zoals gewoonlijk erg sterk. Ik reken hem steeds vaker tot mijn favoriete artiesten.