Pat Benatar - In the Heat of the Night (1979)

Prachtig debuut van Pat met Mike Chapman als producent. Vandaar covers van Smokie (If You Think You Know en titeltrack) en Sweet (No You Don't). Opvallende covers zijn verder Don't Let It Show van Alan Parsons Project en het hitje I Need a Lover van John Cougar. Mooiste eigen werk vind ik My Clone Sleeps Alone. Dit was ooit de eerste cd die ik kocht...

Zo...dit valt bepaald niet tegen voor een debuutalbum!
Een echt rockalbum!

Favoriete nummers: In The Heat Of The Night en I Need A Lover.

3,5*

Pat's eerste album is gelijk een showcase voor haar stem. Pat was misschien wel de beste (amerikaanse) rockzangeres uit de eind jaren 70 en jaren 80. Het album bracht 2 singles voort, "I need a lover", dat een behoorlijke hit werd en "Heartbreaker", dat zelfs met twee keer uitbrengen maar nooit een echte hit wilde worden.

Maar er staan meer sterke nummers op het album, zoals het titelnummer, "My clone sleeps alone", We live for love", de hele mooie Alan Parsons Project cover "Don't let it show"en "So sincere".

Het album gaf Pat in Nederland genoeg naamsbekendheid om een loyale fanbase te starten.

Ik heb het album op vinyl.

Ik vind dit album tegenwoordig iets gedateerd klinken, maar het is inderdaad beslist een goede start geweest van deze rockster.
Ik heb haar muziek altijd gemogen. Altijd behoorlijk mainstreem rock maar wel met klasse. Soms lekker knallen en soms met nummers die de haren rijzen doen van die typische American Power. Op deze is dat voor mij 'In the heat of the night'. 3,5*

Het klinkt allemaal wat gedateerd en de productie is ook niet al te super, vooral de drums.
De hits Rated X en vooral Heartbreaker zijn leuk, We live for love is ook leuk en de rest van de nummers niet veel bijzonders. Eigenlijk is het hele album in mijn ogen niet zo bijzonder.

Nog maar eens een keer opgezet tijdens het ontbijt.. Pat Benatar hadden we allemaal toch wel iets mee begin jaren '80.
Dit is haar debuutalbum en valt helemaal niet tegen. Een van de beste rockzangeressen van de eerste helft van de jaren '80. De produktie van Michael Chapman vind ik nog helemaal niet gedateerd klinken en knalt nu nog (vanaf cassette!) lekker helder uit de speakers.
Er staan eigenlijk geen slechte nummers op. De 2 bekende nummers (Heartbreaker en I Need A Lover) vind ik dan gek genoeg tegenwoordig de minste.
Beste nummers wat mij betreft het titelnummer, de ballad 'Don't Let It Show (van Alan Parsons), We Live For Love en No You Don't (door Chinn en Chapman voor The Sweet geschreven). Zelfs met de Smokie-cover If You Think You Know How To Love Me (ook van Chinn en Chapman) komt ze goed weg.
Pat Benatar toert nog steeds. Leuk weer eens gehoord te hebben.
Ik heb deze op cassette nog, samen met The Motels.

Nee, er staan eigenlijk helemaal geen slechte nummers op. Wel vrij veel covers, maar het moet gezegd, Pat Benatar pakt die covers allemaal op een goede manier aan. Mike Chapman himself produceerde de Sweet- (No you don’t) en Smokie-covers (If you think you know how to love me en de titelsong), maar ook met de Alan Parsons-cover Don't let it show houdt ze zich goed staande. Sterker nog, ze maakt zich de songs best goed eigen, hoewel de arrangementen eigenlijk niet eens zoveel verschillen van het origineel.

I need a lover (oorspronkelijk van John 'Cougar' Mellencamp) was destijds een kleine hit in Nederland voor haar, en terugluisterend vind ik het eigenlijk een vrij obligate rocker. Dan heb ik meer met Heartbreaker, haar grootste Amerikaanse hit van dit album: lekker fel uitgevoerd en maatgevend voor de eerste paar albums van mevrouw Benatar. Later in haar carrière ging ze meer experimenteren met andere muziekstijlen, wat soms geslaagd en soms minder goed uitpakte. Maar hier staat de klok nog duidelijk op rock.

Ik vind het album in zoverre gedateerd dat heden ten dage niemand meer zou opkijken van deze Amerikaanse radiorock met een lichte new wave-inslag. Maar ik mag het toch op zijn tijd nog best graag horen; klinkt nog steeds redelijk fris.

De beste plaat van Pat Benatar.

Dit is het prille begin van Pat.

Later werk als Tropico, Seven the hard way en Wide awake in Dreamland zijn echt van een andere meer ontwikkelde orde. Haar stem groeide ook in de loop der jaren.

Hier klinkt ze nog wel heel fris en onbevangen.