M.O.P. - Foundation (2009)

Gelekt

Tja, waar moet ik beginnen? Met het ergste dan maar: Lil' Fame. Ik ken niemand die in een aantal jaren zo kan veranderen en bovendien zoveel slechter kan worden. Van een heerlijk luidkeelse hardcore-rapper met vlotte flow tot een verschrikkelijk schreeuw-lelijk zonder flow. Billy Danze is ook véél minder geworden, maar naar hem kun je nog wel luisteren. Conclusie op het gebied van raps: één en al bagger. Producties vallen op momenten wel mee, maar er staan natuurlijk ook veel mindere beats op. Lil' Fame produceert wel zes tracks, en dat doet ie best aardig (sowieso de laatste jaren als producer). Ik raad de man dan ook aan om direct te stoppen en zich volledig te gaan richten op produceren Primo's productie What I Wanna Be kan ermee door, maar gaat vrij snel vervelen. Staan ook nog wat Statik Selektah-producties op, maar die redden het ook niet (kan ook bijna niet). Nou ja, eigenlijk al veel te veel woorden aan deze plaat verspilt (er staat nog iets op dat het dieptepunt van het duo weergeeft, maar dat is zo erg dat ik het gewoon niet zeg); cijfer en klaar.

1,5*

Is Styles P nog aardig op Bang Time?

Vergeleken met die andere twee wel ja, maar geweldig is die gast nooit geweest. Hij klinkt wel beter dan op OBFCL2.

Oke dan. Persoonlijk vind ik Styles P wel een zeer sterke rapper, alleen hij rapt 9.99 van de 10 keer over matige beats, jammer genoeg.

^ Dit.

Ik kijk daarom ook erg uit naar dat nieuwe D-Block album. Sowieso, Jada en Styles komen samen vaak dope uit de hoek.

Oowja dit album heb ik ook nog een paar keer aangehoord. Het is gewoon een verschrikking. Beide heren kunnen gewoon niet meer rappen/zijn totaal niet vermakelijk. Ik vond daarnaast de producties ook vaak aan de magere kant, een echte knaller zit er nergens tussen. Maar ze zijn in ieder geval nog wel goed aan te horen. Een van de vele dieptepunten is toch wel de autotune die op sommige refreintjes te horen is, past totaal niet bij een act als M.O.P.

ben toch benieuwd naar dat dieptepunt hoor.

Zie laatste zin van R&P. Overigens komt dat kutding maar in één nummer voor (Street Life). Maar vind jij dit een voldoende waard ? Respect dat je hier (met enig plezier) naar kan luisteren .

Waarschijnlijk heb ik hetzelfde nummer gewoon meerdere keren gehoord. En heb ik niet echt onthouden om welke track het ging. Maar ook zonder de autotune zijn de refreintjes vaak heel erg zwak.

Stonden hun niet bij G-Unit getekent?

Hahaha oké, ja er komt nog een recensie hiervan met mijn argumenten. Maar als preview kan ik je vertellen dat ik het niet per se goed vind, maar wel vermakelijk.

hehe word!

wel een heel laag gemiddelde, ik heb drie tracks gehoord waar ik behoorlijk over te spreken ben. Die primo track, blown the horns, rude bastards zijn allemaal erg nice.
Hoorde dat de features ook goed te genieten zijn...

Weinig artiesten zijn in hun carrière zo ongelukkig geweest met hun labelkeuze als M.O.P. (Mash Out Posse). Na het wegens faillissement wegvallen van Loud Records in 2002, waar Lil Fame en Billy Danze hun hit Ante up hebben uitgebracht, werden de heren opgevangen door Roc-A-Fella. Ze hebben in die periode veel tracks en albums opgenomen, maar er werd bijna niets uitgebracht. Na de onenigheden tussen Jay-Z en Damon Dash in 2005 verliet de groep het label met als gevolg dat ze weer met lege handen stond. Vervolgens kreeg de Firing Squad een deal aangeboden bij G-Unit records dat toentertijd de hitlijsten bestormde. De weg naar het grote publiek leek vrijgemaakt voor de hardcorehiphopcrew, maar ook deze samenwerking leidde tot slechts enkele collabo-tracks en geen album. In 2008 verliet M.O.P. het bolwerk van 50 Cent. Nu komen de MC’s eindelijk met een nieuw officieel album dat de naam Foundation draagt en wordt uitgebracht door E1.

Dat M.O.P na vijftien jaar nog steeds geen echt commercieel succes hebben gekend, is niet zo heel gek. Dit feit is niet te wijten aan een gebrek aan kwaliteit, maar aan het type muziek dat de heren maken. De New Yorkers staan er namelijk om bekend om keiharde hiphop te maken; schreeuwerige stemmen en spierbalraps worden aangekleed door sterk aanwezige beats, die vaak ook nog eens van de hand van Lil Fame zijn. De inhoud van de raps is eigenlijk een aaneenschakeling van manieren om iemand te pijnigen, maar door de overtuigende delivery komt het duo er vaak mee weg. Deze blauwdruk is voor het grootste gedeelte ook van toepassing op dit nieuwste wapenfeit van M.O.P.

De plaat start met I’m a Brownsvillain waarin het duo na een korte intro direct begint met het bedreigen van naamloze opponenten. De beat van Nottz bevat een slashgitaar, wat de productie net wat scherper en onheilspellender maakt. Ook is er gebruikgemaakt van een stemsample, iets wat op dit album op bijna elke track gebeurt. Er hebben negen verschillende producers (waaronder DJ Premier en Statik Selektah) meegewerkt aan dit project, en allemaal hebben ze een zangsample in hun beat geweven. De track die volgt is Blow the Horns, waarin de harde taal nogmaals haar opwachting maakt. En eigenlijk kan men met het stuk hierboven vijfennegentig procent van het album beschrijven, met uitzondering van een paar tracks als What I Wanna Be waarin de rappers het rustiger aanpakken. De rappers tonen zich hiermee vrij eendimensionaal, maar meer dimensies hebben ze nooit laten zien. Lil Fame en Billy Danze zijn teksttechnisch niet de beste rappers, eerder het tegenovergestelde. Toch kunnen ze als geen ander adrenaline tot geluidsgolven omtoveren, en hun agressief gerijm met bijzondere overtuiging voordragen. Een smet op het gangsterimago en op het album van de Marxmen is de track Street Life, waarin ze zich laten verleiden tot een commerciële zonde wanneer autotune-gejank wordt gebruikt als refrein.

Lil Fame en Billy Danze houden op Foundation voor het grootste gedeelte vast aan hun oude patronen. Hyperactieve en agressieve raps worden met samplebeats gemengd, en het resultaat kan altijd als oppepper opgezet worden. De technische tekortkomingen van de rappers worden goedgemaakt door de oprechtheid van de delivery en de bijbehorende energie. Toch is dit album niet voor iedereen geschikt. Wie de laatstgenoemde dingen niet kan waarderen zal een eentonig en schreeuwerig album zien in Foundation. Maar de fans van de Mash Out Posse zullen zich gelukkig prijzen; het is een M.O.P-album zoals het hoort te zijn. Eindelijk.

bron: hiphopleeft.nl

Mijn eerste kennismaking met M.O.P. En tja, wat kan ik ervan zeggen? Heerlijke tracks zoals Blow The Horns, Forever & Always en Rude Bastard worden afgewisseld met saaie tracks zoals Riding Through en Sharks In The Water. De twee heren zelf schreeuwen erop los, wat dit album leuk maakt voor een paar dagen. Ik moet wel zeggen dat ik het nu al 3 dagen luister zonder het saai te vinden dus ik hou het wel lang vol. Ik zal zien of dat volgende week nog zo is. Anyway geen drama album, dit jaar heb ik wat slechters gehoord. In ieder geval leuk dat M.O.P. probeert om op sommige tracks wat echte hiphop te brengen.

3*

Ik heb laatst ergens een interview gezien met Lil' Fame & DJ Premier, for god sake laat iemand iets aan het gebit van Lil' Fame doen. Die man's tanden staan zo scheef als wat en hij slist ook verschrikkelijk erg.

Hm, misschien verklaard zijn scheve tandgroei dan zijn ondergang als MC.

Weet niet wat er in de tussentijd gebeurd is maar het is inderdaad niet best. De kenmerkend lekker luide wisselwerking van beide heren weet zich hier nauwelijks nog fatsoenlijk te manifesteren. Op een of andere manier lijken beiden de smaakvolle capaciteiten van weleer zomaar te zijn verloren. Ook worden de eeuwige zogenaamd moorddadige thema's zo onderhand toch wel redelijk afgezaagd.

En het zijn zulke lieve jongens, stiekem.