John Fogerty - The Blue Ridge Rangers Rides Again (2009)

Wat heeft John Fogerty bewogen om , net als in 1973, een album vol covers uit te brengen. Dat is een vraag die me wel bezig houdt na beluistering . Omdat de titel ook wijst naar de coverplaat uit ''73 lig daarin misschien een diepere betekenis. Maar ik heb daarover nog niet iets gelezen of gehoord.
Wat betreft de muziek (daar gaat het uiteindelijk toch om) kan ik kort zijn. Waarom cover je een nummer ? Omdat je denkt dat je het origineel kan overtreffen. En daar slaagt good old John op geen enkele wijze in. Wel lekkere meezingers, zodat deze plaat de sfeer oproept van een coverbandje in een plattelands danszaal. Maar elke muzikale noodzakelijkheid ontbreekt. Alleen I'll Be There (If Ever You Want Me) en Change in the Weather overstijgen de meligheid door dat typische Fogerty geluid. De laatste is trouwen een cover van John Fogerty ( van 'eye of the Zombies..) Duidelijker kan ik niet worden aangeven dat John het beter bij het eigen werk kan houden.
Kan ik nog zeggen dat de productie van de plaat wel prima is. Jammer dat hij voorganger Revival niet die aandacht heeft gegeven. Maar meer kan ik er niet van maken. Ik neem mijn rock and roll hero niets kwalijk. Als hij het mij niet kwalijk neemt dat ik deze plaat in de winkel laat liggen.

Ik vind dit dus wél een zeer geslaagd experiment, het plezier spat hier werkelijk vanaf. Nu krijg ik sowieso nooit genoeg van de stem van John Fogerty, maar op deze plaat blijkt maar weer eens dat die absoluut nog niet aan kwaliteit heeft ingeboet.

Hoogtepunten van deze plaat zijn wat mij betreft het duet met Bruce Spriungsteen op de Everly Brothers-cover: When Will I Be loved en de gastbijdragen van Henley en Smidt (The Eagles) op Garden Party.

Al met al een lekker tussendoortje, maar hopelijk komt er snel een hoofdgerecht in de vorm van een opvolger van het sterke "revival" uit 2007..

Ik vind dit een bijzonder geslaagd en sfeervol project. Bluegrasstoestanden, rock met country-invloeden, ach, je houdt van 's man's stijl of niet, natuurlijk, en bij mij kan deze oude rocker weinig of niets verkeerds doen, zijn nieuwe dvd "Comin' Down the Road", het concert in de Royal Albert Hall is ook al ontzèttend geslaagd, ik vind dat deze oude knar het nog bijzonder goed doet;
En voor mij moet hij niet plots met een nieuw genre afkomen, hij wéét best waarin hij sterk is.
De pàkkende cover When Will I Be Loved, mèt hulp van The Boss himself, is een gewèldige afsluiter van een méér dan sfeervol gezellig avondje rock'n roll, en het album duurt precies lang genoeg, een kleine 40 minuutjes, méér moet dat niet zijn.

Change in the Weather

Bartjeking, jij bent hélemaal mee met deze leuke ouwe-mannenmuziek, jawel!

Fogerty doet de folk/country songs herleven, hulde aan de grote man !

Een aardig vervolg op 'Blue Ridge Rangers' uit 1973. Die plaaat werd aanvankelijk niet zo goed ontvangen maar groeide uit tot een klassieker. Waarschijnlijk is dat de reden dat Fogerty met een vervolg aan de slag is gegaan. Niet zo'n verrassing als deel 1 maar gewoon een leuke CD.

deze week tijdens lange autoritten ,Blue Ridge Rangers ('73) en deze BRR prt 2 uit 2009,afwisselend weer eens beluisterd en de gewone plattelandssfeer bij beiden is heerlijk en ook uitermate geschikt voor achter het stuur,we horen hier een mengeling van oa..Countryrock/ Roots of trad Country /folk/Bluegrass /gospel bij beiden albums, en dat ligt goed in mijn straatje
Mijn laatste indruk ; album uit '73 boeit me wat meer,..wss door de songkeuze en Fogerty's stem klonk toen nog voller en ruwer en het geheel komt net wat lekkerder/pittiger over
Komen we bij deze BRR ,Songkeuze zeker ook niet verkeerd ,sowieso is hier juist de geluidskwaliteit weer voller ,want ja ,niet vreemd we zijn met de techniek ineens 36 jaar verder ,maar houd dus ook in dat Fogerty's stem ook wat behoudender klinkt,dit album klinkt gewoon wat braver en de ruwe kantjes zijn er hier wat af
Leuk is hierop... de medewerking van de 2 Eagles en Boss Springsteen
De andere bewerking van het swampachtige Change in the Weather van zijn eerdere album Eye Of The Zombie,
Voor de 2e keer een cover van Rick Nelson (eerder met CCR Hello Mary Lou) nu dan het mooie Garden Party ,ook hierop veel heerlijke Fiddle/ Dobro en Steelguitar geluiden,deze keer geen Fogerty one man band maar met een uitstekende begeleiding

Dus halfje * minder dan BRR '73 maar wel heel ruim voldoende...

Ik hou ervan