Polmo Polpo - Like Hearts Swelling (2003)

Even quoten uit het muziekjournalistieke hoogtepunt van dit jaar:

"Muziekkennis maakt het praten over muziek makkelijker. Objectiever ook. Inhoudelijk en feitelijk juist. Ikzelf kan inhoudelijk maar weinig melden. Neem Polmo Polpo. Ja, ik kan zeggen dat het eentonig is en langdradig en naar van geest. Instrumentaal ook. Duistere en denderende ambient, waarin ook een gitaar zit; elektrisch en overstuurd. Die gitaar lijkt iets Hawaïaans te herbergen. Maar ik weet niet of dat ook werkelijk het geval is. Het zou ook iets van het eiland Okinawa kunnen zijn. Het is in ieder geval muziek die continu van crescendo naar decrescendo gaat. Het kamp van Godspeed Etc! ligt niet ver bij dat van Polmo Polpo vandaan (de plaat is ook op label Constellation verschenen).
Wat mij de eerste maal zo aantrok in Polmo Polpo’s Like Hearts Swelling waren de bassen. Die zijn zo laag, dat de gemiddelde luidspreker ze niet kan weergeven. Gevolg: een scheurend geraas, als een slapend beest dat verkouden is en gigantisch in omvang. Heerlijk over een koptelefoon, die aanvangt vanaf 70 Hz.. Mijn luidsprekers (belachelijk woord, eigenlijk) beginnen al met weergave vanaf 25 Hz. (15 Hz. lager dan de ondergrens van het menselijk gehoor), wat bijgeluiden achterwege laat, maar het vertrek vanuit z’n plinten en sponningen laat kraken en zuchten. Het is een machtig gezicht om de conussen wild te zien schudden, ogenschijnlijk in pure stilte. Beangstigend ook. Het toont glashard aan waar als mens je mogelijkheden ophouden, waar je niet meer waarneemt wat er wel degelijk is.
Het bijzonder langzaam aanzwellen van de bas in openingsnummer Romeo Heart drukt de vloer weg en schept het gevoel dat mijn luisterstoel op poten komt te staan van tientallen meters hoog. De cd kent ook vele stiltemomenten. Ik durf me daarbij amper te bewegen, bang om de diepte in te kletteren.
Ja, ook Polmo Polpo zal precies weten welke elementen te gebruiken om effect te sorteren, precies die waarmee je in mijn jaarlijstje kunt komen."

Dat geloof ik graag. Als je Romeo Heart flink op volume zet, lijkt het net of je op midden op een willekeurige startbaan van Schiphol ligt te luisteren naar taxiënde jumbojets die tergend langzaam over je hoofd heen scheren.

Conclusie: naar dit plaatje luisteren kan worden gelijkgesteld met een vorm van planespotting.

Het intro van Sky Histoire doet denken aan Bowie's Secret Life Of Arabia. Heb jij dit ook, ElMeroMero (of andere Polmo Polpo-liefhebbenden, als er inmiddels nog meer zijn)?

Ik zou het jammer genoeg niet weten, aangezien ik de door jou genoemde plaat/song van Bowie niet ken.

Misschien toch maar eens snel beluisteren !

Mijn boxen zijn inmiddels na vijf tracks een paar centimeter uit hun oorspronkelijke positie geduwd, maar ik ben nog te zeer aan het nagenieten om ze terug te zetten. Bovendien is mijn buikvlies nog aan het naresoneren van deze Canadese verrassing. Hetzelfde huis waar zojuist de telefoon nog roodgloeiend stond is inmiddels een donkere kerk met kaarslicht. En dat outro van Sky Histoire zeg: prachtig! 4*

Is misschien wel mijn favoriete Bowie-nummer. Het is laatste nummer van zijn "Heroes"-LP na een heftige ambient-suite en klinkt echt alsof je in een oase bent belandt na een erbarmelijke tocht door de woestijn.

erg mooi deze, ware het niet dat ik zijn eerste cd nog beter vindt!

zooooo, deze toch maar even op knetterzwaar vinyl gescoord. heel fijn allemaal

deze is heel mooi.

Na jaren weer eens opgepakt en verhoogd. Echt een prachtig album wat nog meer luisteraars verdient. Met liefde gemaakte loops zwellen door elkaar vervlochten aan tot een chaotische gelukzaligheid. Er is ook nog plek voor mooie melancholische en rustige stukken. Organische muziek met veel bezieling. 'Requiem for a Fox' is geschreven voor een goede vriend (en productie-partner) genaamd Todd Fox die is verdronken.
De muziek doet me soms denken aan Brian Eno zoals hij op Another Green World bijvoorbeeld bezig was. Ook zit er vaak wat shoegaze-achtigheid in.

Dit stukje plaatste ik in het Super Tip-Topper spel. Een zeer aangename verrassing, dit album.

Ik zie mijzelf graag als iemand met een brede muzieksmaak. Derhalve probeer ik ook overal voor open te staan. Dat neemt niet weg dat ik voor Micha's tip, deze van Polmo Polpo, toch voorzichtig huiverig was. Ik heb nauwelijks ervaring met ambient en de ervaring die ik heb is voornamelijk met Stars of the Lid, een tijd geleden. Daar vond ik toen maar heel weinig aan, laat staan dat het me raakte of ik het vaak op zou willen zetten.

Wist ik veel dat Like Hearts Swelling zo'n ontzettend warme en meeslepende plaat is. Waar ik toch een beetje bang voor was, was oeverloos langdradig of vaag gedoe in deze vijf, vaak lange ambientnummers. Maar niets is minder waar: deze muziek pulseert en is niet structuurloos, maar juist ontzettend ritmisch. Het geheel straalt warmte uit en raakt me zowaar, grijpt me vast en zorgt ervoor dat ik aan het einde gewoon nog een keertje wil. Zo'n nummer als Requiem for a Fox is toch gewoon een meesterwerkje?

Om even duidelijk te zijn: ik ben behoorlijk enthousiast. Het lijkt mij dat Graf mij toch een beetje meer de electronickant op wil duwen, iets dat ik zelf ook wel wil, maar door de grote hoeveelheid van alles en nog wat die ik nog moet luisteren gebeurt dat maar (veel te) mondjesmaat. Het lijkt mij ook dat dit een toegankelijke ambientplaat is, met het zojuist genoemde doel uitgezocht. Het is dan ook vol van emotie maar bepaald niet zwaar op de maag, en ik kan hem iedereen van harte aanraden. Schitterend stukje quote Herman trouwens op de albumpagina, daar heb ik niets meer aan toe te voegen.

Nu vraag ik mij toch vooral af: hoe verhoudt dit album zich tot de rest van het genre?

Dit is toch ook niet alleen maar electronisch? Het is een ontzettend fijne plaat... En tot de rest van het genre is een beetje moeilijk te zeggen.
Probeer maar wat pan american platen. Begin bij de vroege.

Pan American - Pan American (1998)

Zeg ik dat ergens? Ik hoor de gitaren en (ik meen) violen heus wel, hoor

EDIT: O, ik snap je commentaar al. Ik wilde daar niet mee zeggen dat deze plaat zuiver elektronisch is. Maar goed punt

ah ja.
Dit is trouwens by far de zwarste plaat (qua gewicht) die ik in de kast heb staan. Ongelofelijk dikke plak vinyl.

Ik weet niet wat ik hiervan moet vinden. Aan de ene kant monotoon en redelijk somber, maar soms ineens hoor ik licht aan de horizon. Sky Histoire lijkt soms iets van een Indiaase mantra weg te hebben. In ieder geval een intrigerende plaat die mij niet los laat. Een mood swing geval. Het is maar net hoe en wanneer je er naar luistert.

Elektronische muziek leent zich vaak uitstekend bij het lezen van een boek of wanneer je pakweg door een bos of stad wandelt, het versterkt soms gevoelens of indrukken. Je kan idd opwerpen dat je in het geval van het boek niet geconcentreerd aan het luisteren bent maar bij goeie electronic of ambient word mijn aandacht vaak naar de muziek getrokken. Vooral als het echt goed is. Dit is dus het geval bij deze Polmo Polpo (what's in a name). In eerste instantie klinkt deze muziek ogenschijnlijk simpeler of alleszins luchtiger dan vele van zijn vakgenoten. Schijn bedriegt, onder de oppervlakte borrelt het en broeien de emoties. Neem nu mijn favoriet Requiem For A Fox, een luchtig gitaarlijntje lijkt je mee te nemen naar een hagelwit strand waar je uitkijkt over de oceaan, drankje in de hand en de blik uiteraard op oneindig. Maar als je beter oplet merk je in die blik ook weemoed en melancholie. Niet de "laten we een potje gaan janken melancholie" maar dat bijna onbenoembare gevoel dat we allemaal wel eens hebben. Het is muziek die subtiel een herinnering laat bovendrijven aan lang vervlogen tijden met vaak ook mensen die er niet meer zijn met een zekere berusting.

Soms moet muziek niet meer doen dan dat; een tijdelijk poortje openzetten in je hoofd en een ander weer sluiten. Alweer blijkt door mijn tekst hier dat muziek zich ook niet zomaar laat uitleggen maar laat dat niemand weerhouden om zich eens te zetten op dat strand met deze muziek op de achtergrond. We zien elkaar daar wel...