Salt the Wound - Ares (2009)

Wat je meteen opvalt bij dit album is de typische Salt The Wound sound, met de nieuwe vocals. De nieuwe vocalist heeft een andere stem als de eerste frontman, en dat komt niet geheel ten goede. De oude vocalist gewend is dit toch net iets anders, en moet je een paar keer luisteren om eraan te wennen. Eenmaal gewent heb je ook wat. Een heerlijke en harde beukplaat. Later op het album verliest het wat aan Salt The Wound elementen, maar dat word goed gemaakt aan hardheid, vooral met het nummer Jafar. Een rommelig onlogisch einde van Hail The Locust, en het even rommelige laatste nummer zorgen voor een slecht einde van een goed album. Ook tegenvallend en onbegrijpbaar is dat ze nog steeds geen solotjes erin doen. Al met al wil het wel met Salt The Wound, en verstevigen ze hun positie in de deathcore wereld
3*

Na de eerste luisterbeurt moet ik toch zeggen dat ik de plaat zeker niet vind tegenvallen. De stem van de nieuwe zanger ligt veel beter in het gehoor dan die van de vorige, en de songs zijn weer lekker agressief en beuken een eind door. Er zijn minder -core invloeden (geen gang-shouts meer ) en er zijn ook geen solo's meer te vinden, maar toch luistert dit lekkerder weg dan de vorige. Ik zal dit sowieso nog veel opleggen alvorens een eindoordeel te geven.