Keith Jarrett / Gary Peacock / Jack DeJohnette - Always Let Me Go (2002)

Door de absolute vrijheid (en dus lengte van nummers) is dit optreden wat minder toegankelijk, maar wel weer erg interessant. Naast de standaards ook wat eigen werk.

Ik ben een zeer groot fan van Keith Jarrett, en zijn solo optredens behoren naar mijn mening tot het absolute muzikale sumum, maar dit... hier stellen hij en zijn 2 companen mij toch wel erg teleur. Deze CD kon mij slechts zelden boeien. Het overgrote deel van de tijd zit KJ wat noten aan te halen op z'n klavier, en proberen de 2 anderen de ruimte wat op te vullen door hier en daar is een snaar aan te slagen of een drumvelletje te strelen... maar het werkt gewoon niet. Af en toe komt een groove eens z'n kop opsteken, en dan zijn ze vertrokken voor een paar minuten magie, maar de afgrijselijk saaie leegtes tussen die spaarse stukken maken van deze CD echt een ondermaats product. Dit is dan ook meteen de enige CD van Keith Jarrett, zei het Solo of Trio, die ik echt ronduit slecht vind. En dan doet hij er nog uberfilosofisch over in zijn liner notes ook... Ach man, komaan...

Ik ben het met Suicidopolis eens, heb daar niets aan toe te voegen, behalve dan een waardering van 2 (naar boven afgerond, want ik neig naar 1,5). Voor het betere werk van Keith Jarrett (als trio) zijn er busladingen vol met andere opnames die stuk voor stuk zeer de moeite waard zijn.

Ben het helemaal eens met Suicidopolis. Wat zullen de toeschouwers in Japan zich bekocht hebben gevoeld bij dit optreden.

Nu ik het album nogmaals beluisterd heb ga ik naar 3. Er wordt echt wel muziek gemaakt. Maar...het is een magere drie, want het meeste werk van Keith is een stuk interessanter en beter. Dit zijn echt te lange uitgesponnen werken, en zeker niet sterk qua thema's.

Het is geen schande als je deze muziek niet onmiddellijk kunt waarderen. Doe eerst eens een ontspanningsoefening, haal diep adem en luister met volle aandacht. En dan nog eens, zoals DeWP deed. Wellicht dat je dan niet onmiddellijk afhaakt en een belachelijk lage score toekent.
Ik was in ieder geval aangenaam getroffen bij eerste beluistering. Absoluut geen inferieur product, zoals hierboven wordt gesuggereerd.

Inderdaad minder toegankelijk als het merendeel van zijn trio albums. Maar zeker niet slecht te noemen en een aangename afwisseling tov het standaards werk

Afgaande op het applaus lijkt dat wel mee te vallen.