Mother Night - Mother Night (1972)

Hoewel de mooie, geschreven liner notes van Kip Cohen voor het album van Mother Night meer gaan over New York City dan over de band, kan ik de associatie, denk ik, wel begrijpen. Dit album laat je zo’n beetje het jaren ’70 geluid, en zelfs de sfeer van de eerdergenoemde stad proeven. De vieze funk wordt afgewisseld met het sierlijke, stijlvolle jazz, zonder dat het onder de “fusion” noemer komt te vallen; het zijn twee losse genres op deze plaat. Dat maakt dit debuut, het enige album van de(ze) negenkoppige band een buitengewoon interessante release. De nummers die op het album staan, zijn stuk voor stuk een traktatie voor de luisteraar. Het maakt niet uit wat de heren ons laten horen: alles is vakmanschap.

Er wordt gelijk hoog ingezet met Scruffle. Naast de strakke ritmische sectie, is het vooral de tekst die opvalt. De graaicultuur is van alle tijden, en Mother Night wijst er ons met plezier op dat niet alles om geld of succes draait. Today’s another day weet de sfeer van het album misschien wel het best samen te vatten vanwege z'n aard: het bestaat uit twee gedeelten, het funked er lekker op los in het begin maar met bescheidenheid, terwijl het liedje zich ontpopt tot een jazzy (instrumentaal) nummer om bij weg te dromen. De stevige(re) funk wordt weer hervat bij het eerste hoogtepunt, Julie Nixon, dat een verhaal vertelt over de ghetto van New York door perspectief van de heren. Het tweede hoogtepunt volgt gelijk erna. Uit Utopia zou je niet echt vermoeden dat het gaat om werk dat al in 1972 is gemaakt. Naast de semi-rappende groepsleden (!), heeft het nummer door de tamelijk “ruige” instrumentale backing iets over zich heen gekregen waardoor je het, wat mij betreft, onder 70’s stijl hip-hop zou kunnen scharen, maar mét een flinke dosis funk. Maar laat je niet helemaal misleiden: zo stoer zijn ze ook niet. Dat ze een gevoelige kant hebben laten ze horen op Warm spot met het aanstekelijke ”I’ve got a warm spot in my heart, but it’s cold”. Het is alles behalve een struikelblok; het toont juist de diversiteit aan! Dat deze heren tot het uiterste gaan, bewijzen ze met Groupie, een ruim acht-minuut-durend nummer in freestyle jazz sfeer, terwijl het vijf-minuut-durende Fools are you juist losbarst tot een broeierig conga-flavoured nummer. Voor iedere liefhebber van soul, funk en jazz is er beslist wat moois te ontdekken. Aanrader!