Vladislav Delay - Multila (2000)

Zéér minimalistisch geneuzel, maar op z'n tijd raakt het een juiste snaar. Niet dat alle tracks de volledige speelduur blijven boeien, want 22 minuten Huona is bijvoorbeeld ook weer een beetje overdreven.

Regelmatig wordt een mysterieuze sfeer benaderd die afgewisseld wordt met een sporadisch kickje etc. Lang niet altijd even sterk, maar soms weet Vladislav Delay een sterk stuk neer te zetten. Mensen die geïnteresseerd zijn in minimalistische electronic kunnen dit gerust eens proberen.

Minimalistische electronic, na m'n Ad Noiseam omzwervingen weet ik er ook wat over te vertellen. Moet zeggen dat V Delay me niet helemaal weet te overtuigen. Net als tovenaar zegt, soms werkt het plots, maar die momenten zijn vluchtig, en verdwijnen dikwijls heel snel.

"Ranta" is een mooie opener. Mysterieus klinkend, warm, mooie texturen in een dikke, wollen wave. Heel lichte en subtiele melodische klanken zorgen voor een zekere houvast. "Raamat" is net iets minder. Het warme is er wat uit, en wat overblijft is een pruttelend ambient geheel, het muzikale equivalent van soep koken. Een brei van waves en drones waar af en toe wat naar boven popt. "Huone" is de eerste track die echte ritmische elementen in zich heeft, maar klinkt al snel veel te cheesy and goedkoop. Bijna groovy zelfs. Doet me teveel denken aan hippe disco nouveau feestjes. Understated, maar toch, een sfeer die mij absoluut niet ligt.

"Viite" is wat mij betreft de topper van het album. Gaat terug in de richting van "Ranta", met weer van die heavy textured waves, geen soep maar een onweerswolk van geluid. En daaronder weer zeer subtiele melodische waves. uitstekende sfeersetter. "Karha" behoudt de melodieën, maar voegt daar iets te weinig bij. De warme klank van "Viite" wordt ook sterk geminimaliseerd, zodat er uiteindelijk een heel licht klankpatroon overblijft. Beetje moeilijk om in te komen, maar na een tijd weet te track toch effectief te zijn. "Pietola" is net iets harder van klank, en pruttelt ook wat duidelijker. Tracks straalt een mooie, mysterieuze maar kille sfeer uit. "Nesso" nijgt weer net teveel naar dat groovy gedoe. Niet dat het hier om een Daft Punk imitatie gaat of zo, maar 't is wel een soort van ambient versie. Absoluut mijn ding niet.

Aangenaam album dus, al zijn het vooral tracks die me opvallen, iets wat ik niet gewoon ben bij dit soort van minimalistische electronic. Meestal gaat het om sferische albums waar tracks eigenlijk overbodig geworden zijn. Vandaar ook dat ik tovenaar gelijk geef met z'n 3*. Enkele zeer leuke dingen, maar als geheel niet overtuigend genoeg.

Kan me wel degelijk bekoren, minimale dubtechno maar van de meest machinale soort!

De laatste dagen ben ik het Chain Reaction label wat aan het uitpluizen, na de twee fantastische Vibrant Forms compilaties van Fluxion beluisterd te hebben.

Vergeleken daarmee valt het me toch ietsje tegen. Vladislav maakt hier veel gebruik van 3/4 (of 6/8) maat, en het wil me na een paar luisterbeurten nog niet lukken om dat lekker te "klokken" in m'n hoofd, hoewel het me bij Huone even pakt.

Karha vind ik daarentegen wel een uiterst fijne track!

De algehele sfeer van dit album staat me absoluut niet tegen, maar ik blijf toch hangen bij die maatsoort die me niet zo aanstaat. Vandaar dat ik niet hoger dan een 3 kom.

Mensen die dit album nog niet kennen moeten zich niet zoveel aantrekken van bovenstaande 3* besprekingen en uitdrukken zoals "minimalistisch geneuzel". Het zijn trouwens ook de enige 3* stemmen.
Neen hoor dit werk van Vlad is een uiterst sfeervol, diep abstracte ambient microdub met een ligt melancholische inslag, soundscapes vol met warm gebrom/gezoem, kraakjes, organisch ruis en diep slome voortstuwende bassen.
Tentijde van de release héél veel gedraaid. Moet hem weer eens terug vooraan in de kast zetten want (bijna) 20 jaar later heeft het niets aan kracht moeten inboeten, integendeel, het is ondertussen een klassieker.
Ik doe er nog een halfje bij en geef hem de volle mep.