Siouxsie & The Banshees - Through the Looking Glass (1987)

Coveralbums. Ik heb het er soms moeilijk mee. Maar niet als het goed gedaan is natuurlijk. En dat laatste geldt voor bijvoorbeeld Bowie's "Pin Ups", Nick Cave's "Kicking Against The Pricks" en zeker ook voor deze Through The Looking Glass van Siouxsie & The Banshees.

Een zeer opmerkelijke keuze uit de gepresenteerde songs, met een zeer goede interpretatie. Een meer dan aangename verassing. Ondermeer Sparks, Kraftwerk, Bob Dylan, The Doors, Iggy Pop, John Cale, Roxy Music worden hier op eervolle manier gecoverd.

Een goed coveralbum is niet: het zo goed mogelijk proberen het origineel na te bootsen, wel er iets mee doen, dat past voor jouw (als zanger/zangeres) stem en muziekstijl. En dat is nu precies wat hier gebeurt op "Through The Looking Glass", een zinsnede uit en dus ontleent aan de song "Hall Of Mirrors", van Kraftwerk. "Even the greatest stars, live their lives through the looking glass.." Zeer knap gebracht. Trouwens een favoriet van me op dit album. Maar ook opener "This Town Ain't Big Enough For Both Of Us (Sparks) mag er wezen. Mocht je niet beter weten, je zou denken dat het een Siouxsie & the Banshees nummer was.

Van opmerkelijke keuzes gesproken: Trust In Me. Dit nummer komt uit.... Jungle Book! (Sherman/Sherman). En je wagen aan een nummer van meneer Robert Zimmerman, aka Bob Dylan is altijd een beetje een risico. Maar This Wheel's On Fire klinkt ongeloofelijk. Met dit nummer hebben ze echt iets gedaan, zo minimaal Dylan's versie op "The Basements Tapes" klonk, zo vol, en mooi gearrangeerd is de versie van The Banshees. Top.

Strange Fruit (Alan) kennen we van de interpretatie door Billy Holliday en zal wellicht een grote uitdaging geweest zijn voor Susan (Siouxsie) om te brengen.

Het was even wennen om in plaats van de zo vertrouwde typische stem van Jim Morrisson, Siouxsie te horen op de The Doors-klassieker You're Lost Little Girl. Maar.. Knap gedaan!

The Passenger blijft redelijk dicht bij het origineel, al is Siouxsie natuurlijk een iets betere vocalist dan "Papa Punk", Iggy Pop.

De originele versie van John Cale's Gun heb ik nog nooit gehoord, dus vergelijken kan in niet. Wel weet ik: wat ik hier hoor in The Banshees versie vind ik heel goed klinken.

Bij de interpretatie van Roxy Music's Sea Breezes mogen de drumrolls van Budgie wel. Een mooie dromerige versie van deze song. Benieuwd wat meneer Ferry ervan vindt.

Afsluiter is de Television klassieker Little Johnny Jewel, hier door de Banshees van rauwe rocksong omgetoverd in een popsong.

Mooie manier om de plaat mee af te sluiten.

"Through The Looking Glass" is het type album waarnaar je kan luisteren en echt genieten, bijna vergeten dat het om covers gaat. Want juist omdat Siouxsie & The Banshees er hun eigen stempel opdrukken zou je het evengoed als een Banshees plaat kunnen beschouwen. Ik vind het alleszins een van de beste coverplaten gemaakt.

Albums zoals "Through The Looking Glass", goed coveralbums, kunnen ook een kennismaking zijn van een aantal songs, én ze kunnen de muziekfan aanzetten om de originele versies op te gaan zoeken, en bijgevolg wordt de muzikale horizon weer verbreed. En daar kan niemand tegen zijn, toch? Noem het "muzikale opvoeding"

Kan de plaat absoluut, zonder enige twijfel aan iedereen aanraden!
Kopen! Nu! Doèn!

Mooie uitgebreide bespreking. Ik moet ook wel eens verdedigen waarom ik dit een goed album vind, als Siouxsie fan/kenner zijnde. Ik weet nog goed dat ik voor het eerst The Passenger op de radio hoorde (destijds single vooruitopend op het album). Ik had de aankondiging op de radio niet gehoord, maar wel meteen Siouxsie's stem herkend, ondanks de erg onverwachte setting in een swingnummer met blazers (ik had het niet als cover herkend). Die blazers is ook wat het toch ook wel afwijkend maakt van Iggy Pop's versie.

Hallo SQ, bedankt voor het compliment
En ja, The Passenger is echt goed gebracht door Siouxsie en haar Banshees

Binnenkort draai ik (als gelegenheids dj) een eighties set, en ik kan misschien om eens anders te doen, eens de siouxsie versie van Passenger spelen

Een goed idee voor wat een eigen interpretatie van een nummer kan opleveren krijg je als je Siouxsie's interpretatie van 'Strange Fruit' vergelijkt met die van UB40, van hun debuutelpee Signing Off.

Twee totaal verschillende bands, die beide een bestaand nummer eigen weten te maken op een manier die zo anders is dat je nauwelijks door hebt dat het hetzelfde nummer is.

Verder goed album dit, maar niet tot de top van Siouxsie's werk behorend.

Zo, gisteren nog eens over dit album gepraat op de MuMe-Meeting, en de betrokkenen waren het erover eens dat dit misschien wel een van de beste Cover-albums is, ooit gemaakt.... daar waar we dus allen vonden dat coveralbums vaak een heuse tegenvaller kunnen zijn...

Ga straks nog maar eens mijn exemplaar op de draaitafel leggen - ja, heb hem nog steeds enkel in de vinyl-versie...

Eigenlijk mag een band niet aan Strange Fruit komen; omdat dit met zoveel emotie en gevoel door Billy Holliday gebracht wordt, en het echt over de situatie gaat waarin zij is op gegroeid.

Maar ik moet eerlijk toegeven dat Siouxsie dit nummer op een zo waardige manier brengt, dat ikzelf tot de conclusie moet komen, dat deze versie net zo mooi te noemen is.

Puristen hebben over cover-albums altijd wel wat te zeiken. En terecht. Ik ben ook zo'n purist.

Maar hier levert Siouxsie toch wel iets moois af. Neem zo'n This Wheel's on Fire; dat is toch sprookjesachtig mooi?!
En van Strange Fruit moet je afblijven, maar dit is met veel liefde vertolkt en klinkt uitstekend (niet echt Siouxsie-stijl, maar who cares?).

Het ligt ook allemaal vrij gemakkelijk in het gehoor, waardoor ik dit ook graag opzet. Ik hoef er nooit echt speciaal voor in de stemming te zijn.

Nu de film 'Annette', met muziek van The Sparks (aanrader overigens, die film) draait, lees ik steeds dat het hun (The Sparks) grootste hit was: 'This town ain't big enough for the both of us'.
Eindelijk dan eens opgezocht.

Enorme deceptie om te horen dat de versie van Siouxsie eigenlijk niets aan het origineel toevoegt. Terwijl Siouxsie een prachtige coverversie van "Strange Fruit" heeft neergezet, ook te vinden op dit album, en ook nog niet heel lang geleden in een (wat minder goede, maar wel belangrijke) film verwerkt.

Ik weet het is schandalig, maar in 1987 was dit mijn eerste album van Siouxsie & The Banshees, maar daarna was ik ook direct om...

Bij mij was het ook The Passenger (wat een heerlijke gedreven uitvoering) en This Wheel's on fire die mijn hart sneller deden kloppen. Enkele van de gecoverde nummers behoorden al tot mijn favorieten,
Natuurlijk de Sparks-doorbraaksingle This town ain't big enough for both of is.... en Sea breezes van Roxy Music's eerste onvolprezen meesterwerk.

Het is een fijn en afwisselend album waarin de diverse tracks voor de nodige afwisseling zorgen, Het Art-werk van de hoes is -zoals altijd- ook weer puik.
Kortom genieten en dat blijf ik na al die jaren nog steeds doen, de afgelopen zomer schalde The Passenger nog door het huis....Dan kun je moeilijk stil blijven zitten...

Mooi album inderdaad!
Hall of Mirrors was altijd mijn fave, maar jaren niet meer gehoord eigenlijk.

Ik heb niet veel met cover albums, in de regel kunnen de nummers niet tippen aan het origineel of het verraad bloedarmoede bij de artiest in kwestie, maar....er zijn uitzonderingen, “these foolish things” , “Rock ‘n roll” of “through The looking glass” om er maar eens drie te noemen,de plaat, de nummers, door Siouxsie helemaal naar haar handje gezet, je vergeet dat het een coverplaat is, het vormt een eenheid, Gun springt er boven uit, heel mooi gedaan. toch jammer dat het sinds 2008 stil is geworden rond deze koningen van de Gothic, een stijlicoon die geheel van het tapijt is verdwenen, waar hangt ze uit?

Ze trad toch nog op met jouw grote heldin Yoko Ono in 2013 en in 2015 heeft Siouxsie nog een single uitgebracht voor de serie Hannibal.

Von Helsingdat is allemaal waar maar wel zeer summier in een tijdsbestek van 23 jaar.

Ze zou haar website afgelopen augustus hebben vernieuwd, wellicht voor………
Is inderdaad erg stil……

Veel beter dan de ook al magistrale versie van Holliday.
En ja, Holliday heeft het tig keren vertolkt, dus "de versie van Holliday" is eigenlijk onzin, maar laat ik het dan houden op de wijze van vertolking.

Dit is veel dramatischer, en dramatiek is wat dit lied eeuwigheidswaarde geeft.

Kwam Through the Looking Glass afgelopen zomer in een platenbak tegen en heb geen spijt van de aanschaf. Ondanks het feit dat ik me niet eens bewust was dat dit "slechts" een coveralbum is, blijkt dat de Siouxsie en haar groep erin slaagden om de liedjes in nieuwe jasjes te gieten.

Als je gewend bent aan het origineel, is het vaak even wennen. This Town Ain't Big Enough for the Both of Us bijvoorbeeld, oorspronkelijk van Sparks, de band wier discografie ik afgelopen lente doorploegde. Het nummer past prima bij haar stem en The Banshees staken het in een ander jasje. Een jasje dat werkt.
De groep coverde liedjes uit de jaren vóórdat ik popmuziek ging luisteren en daarbij zoeken ze niet meteen de bekendste nummers van die artiesten op. Het leidt ertoe dat ik de rest van de muziek niet kende, op The Passenger na, dat ook al in een goed zittend nieuw jasje zit met die blazers. En dan is er een bizarre cover van een filmliedje, waarover zometeen meer.

Wat extra interessant is aan de muziekkeuze is dat toen punk en new wave doorbraken vanaf het najaar van 1976, inclusief Siouxsie, men deed alsof deze muziek een compleet nieuwe start betekende van popmuziek. Alsof de jaartelling terugging naar het begin van rock 'n' roll, midden jaren '50. Grote onzin natuurlijk. Met Through the Looking Glass hoor je wat/wie de favoriete muziek/artiesten was/waren uit de tijd dat deze muzikanten opgroeiden. Zo zijn daar Roxy Music, Dylan, Doors en... slang Kaa? Jazeker, Trust in Me ken ik van de videoband van Jungle Book, een film die ik vele malen zag toen mijn kinderen klein waren. Het meest onaardige, dreigende type uit de film zong daar een griezelig nummer. Dat ik dát liedje tegenkom bij Siouxsie... Hilarisch!

De koningin van new wave (of is dat Debbie Harry?) heeft met haar Banshees gewoon een fijn plaatje gemaakt. Niet haar/hun beste, maar mede dankzij de prachtige hoes (het gat in het midden biedt een doorkijkje naar de binnenhoes) en de symboliek (zie de info op Wiki) paste het vanavond goed als zomeravondmuziek. Dit alles in een aangenaam jaren '80 wavejasje. En dan hoor ik dat de weermannen de komende dagen zomerse temperaturen verwachten: lekker om deze nog een paar keer te draaien!

PS Afgelopen juli stond de groep voor het eerst in een decennium weer eens op een podium, een dikke 42 minuten daarvan staan op YouTube. In december treden ze weer op.