Tim Buckley - Live at the Folklore Center, NYC - March 6, 1967 (2009)

Weer concertopnames uit de oude doos? Heb nog niet de moeite gelezen elders op het net te kijken. Iemand weet wat de kwaliteit is???

Het Londen concert is briljant, maar er zijn ook live tapes die de moeite nauwelijks waard zijn...

Zes nummers die hier opstaan zijn nooit eerder uitgebracht, niet op een live album en ook niet op een reguliere studio plaat (te weten: "Cripples Cry", "If The Rain Comes", "Country Boy", "I Can't Leave You Loving Me", "Just Please Leave Me" en "What Do You Do (He Never Saw You)").

Zeker de moeite waard dus alleen al daarvoor. Hoe de kwaliteit is, weet ik ook (nog) niet, maar het betreft in ieder geval het complete concert, ik meen zelfs een van de vroegste live opnames van Buckley die beschikbaar zijn.

Ik ben nooit zo goed met titels, maar als ik de lijst zo overloop staan er inderdaad titels tussen die me niet bekend voorkomen, nu je het zegt: 'Cripples Cry' en zo. Extra nieuwsgierig naar hoe het klinkt dan.

'Phantasmagoria in Two' sowieso één van mijn favoriete Buckley nummers.

Ik heb hem nu een paar keer beluisterd en de geluidskwaliteit is in ieder geval top, het is een vrij intiem solo concert, met slechts een handjevol aanwezigen, het belangrijkste instrument hier is de stem van de jonge, pas 20-jarige Buckley uiteraard en die stem klinkt hier meer dan voortreffelijk, ontspannen en natuurlijk, zeker in combinatie met het levendige, frisse gitaarspel.

De 'nieuwe' nummers passen naadloos tussen de rest van het materiaal, persoonlijke favorieten zijn het prachtige "Cripples Cry" en het gepassioneerd gespeelde "Country Boy", dat wat pit aan de set toevoegt.

Hier was een talentvol, veelbelovend muzikant aan het werk, die spontaner en puurder klinkt dan op eerdere/andere live uitgaves.

Een onmisbaar document voor de fan.

Mooi intiem concert inderdaad. haalt toch niet het niveau van zijn "Dream Letter" met band. Hoewel Buckley goed bij stem is en onder de onbekende nummers ook pareltjes zijn ('What Do You Do' bijvoorbeeld) vind ik deze losse nummers toch minder interessant dan zijn uitgesponnen 'jazzy' geïmproviseerde stukken met stemacrobatiek. Neemt niet weg dat ook deze "Phantasmagoria" weer fraai is. Hoogtepunt vind ik echter "Troubadour". Inderdaad een onmisbaar document voor fans, omdat het wel degelijk iets toevoegt aan het oeuvre van nagelaten live opnames van Buckley.

Deze opnames waren voor het grootste deel al een tijdje verkrijgbaar als bootleg, maar de geluidskwaliteit van deze nieuwe cd is veel beter.
Toch is er iets raars mee aan de hand.
Allereerst hebben ze twee songs weggelaten: It Happens Every Time en Green Rocky Road ; helemaal geen compleet concert dus. Green Rocky Road is wat mij betreft meteen het hoogtepunt, waarin Buckley echt aan het experimenteren slaat met zijn stem.
Verder weet ik haast wel zeker dat men een fout gemaakt heeft met de snelheid van de banden. Buckley stemde in die tijd zijn gitaar een halve toon lager, hier hebben ze de opname weer "gecorrigeerd" naar standaard stemming, waardoor de hele boel klinkt alsof hij Helium heeft ingeslikt.
Ik heb zelf een uurtje of wat op de computer zitten knutselen, de snelheid weer teruggedraaid naar normaal, de twee missende songs ertussen geplaatst en dan kom ik op 68m 40 sec.
Het is een geweldige ervaring om Tim Buckley in zijn beginjaren te horen maar ik ben het met Aquila eens: er gaat niets boven Dream Letter Live in London.

What Do You Do staat dan weer niet op mijn uitvoering van het laarsbeen, geachte collega

Ondanks alle terechte bedenkingen van de meester toch weer een waardevolle aanvulling op m'n kollektie .........

Ook ik schat Dream Letter hoger in maar moet daar gelijk bij opmerken dat ik dit een geheel andere ketel vis vind, solo zit je nou eenmaal heel anders te spelen dan met een band, en als ijkpunt in de voortuitgang van de ontwikkeling van Tim's talenten is deze CD natuurlijk van onschatbare waarde. Het is bijna ongelofelijk te horen hoe veel volwassener hij muzikaal werd in dik 16 maanden ........

Ja, dat is nog wel het meest fascinerende.Eind 1968 stond er een compleet andere artiest op het podium.