Guy Clark - Somedays the Song Writes You (2009)
mijn stem
17 stemmen
Verenigde Staten
Roots / Country
Label: Dualtone
-
Somedays You Write the Song (3:39)
-
The Guitar (4:03)
-
Hemingway's Whiskey (2:54)
-
The Coat (3:23)
-
All She Wants Is You (3:49)
-
If I Needed You (3:02)
-
Hollywood (3:19)
-
Eamon (4:20)
-
Wrong Side of the Tracks (3:40)
-
One Way Ticket Down (3:01)
-
Maybe I Can Paint over That (3:57)
0
geplaatst: 13 februari 2010, 19:20 uur
Deze cd mag je gerust tot een van de beste van zijn indrukwekkende oevre beschouwen.
Het doet erg denken aan "Old No. 1" uit 1975, mijn favoriete album van Guy Clark.
De melancholieke sfeer, zijn zang, de verhalen en zijn fantastische spel op de akoestische gitaar zijn als vanouds aanwezig.
Aan dit alles is niet te horen dat hij inmiddels al 67 jaar is, daarom
een diepe buiging voor een van de grondleggers van de outlaw country.
Menig jong hedendaags altcountry artiest zal heel wat inspiratie uit zijn composities halen.
Het doet erg denken aan "Old No. 1" uit 1975, mijn favoriete album van Guy Clark.
De melancholieke sfeer, zijn zang, de verhalen en zijn fantastische spel op de akoestische gitaar zijn als vanouds aanwezig.
Aan dit alles is niet te horen dat hij inmiddels al 67 jaar is, daarom
een diepe buiging voor een van de grondleggers van de outlaw country.
Menig jong hedendaags altcountry artiest zal heel wat inspiratie uit zijn composities halen.
0
geplaatst: 17 februari 2010, 18:21 uur
heicro schreef:
Deze cd mag je gerust tot een van de beste van zijn indrukwekkende oevre beschouwen.
Het doet erg denken aan "Old No. 1" uit 1975, mijn favoriete album van Guy Clark.
De melancholieke sfeer, zijn zang, de verhalen en zijn fantastische spel op de akoestische gitaar zijn als vanouds aanwezig.
Aan dit alles is niet te horen dat hij inmiddels al 67 jaar is, daarom
een diepe buiging voor een van de grondleggers van de outlaw country.
Menig jong hedendaags altcountry artiest zal heel wat inspiratie uit zijn composities halen.
Deze cd mag je gerust tot een van de beste van zijn indrukwekkende oevre beschouwen.
Het doet erg denken aan "Old No. 1" uit 1975, mijn favoriete album van Guy Clark.
De melancholieke sfeer, zijn zang, de verhalen en zijn fantastische spel op de akoestische gitaar zijn als vanouds aanwezig.
Aan dit alles is niet te horen dat hij inmiddels al 67 jaar is, daarom
een diepe buiging voor een van de grondleggers van de outlaw country.
Menig jong hedendaags altcountry artiest zal heel wat inspiratie uit zijn composities halen.
Ik zag deze naam in het topic van altcountry, country... staan en meteen maar eens wat van beluisterd. Kwam bij het nummer Hollywood uit en klinkt inderdaad schitterend
Snel maar eens binnenhalen
0
Benno
geplaatst: 21 februari 2010, 17:26 uur
Zojuist heb ik deze nog een keer beluisterd, met het oog op het schrijven van een bericht alhier. Zoals hierboven al gezegd hebben we te maken met een van de betere platen van Guy Clark, hoewel zijn oeuvre zo indrukwekkend sterk is dat het eigenlijk ondoenlijk is om hier uitspraken over te doen.
Op dit album verkent Clark thematisch gezien weliswaar weinig nieuws (het muzikantschap, melancholie, zoeken) maar blijft tegelijk trouw aan zijn roots. Geen gladde productie voor deze rasartiest en geen geposeer, maar eerlijke altcountry. Bovendien klonk hij zelden zo oprecht als op een nummer als The Guitar (een vlammende en schroeiend nummer over het vinden van muzikantschap - of hoe het talent van een muzikant de muzikant zelf vindt). Is er dan niets slechts op te merken over deze plaat? Jawel, het nummer Wrong Side of the Tracks is een beetje saai. Verder valt het nummer Eamon op (over een zeeman) dat een beetje vreemd aandoet tussen alle Texaanse ballads.
Al met al een sterke plaat met maar weinig (tot geen) missers. Zodoende beoordeel ik deze met 4*.
Op dit album verkent Clark thematisch gezien weliswaar weinig nieuws (het muzikantschap, melancholie, zoeken) maar blijft tegelijk trouw aan zijn roots. Geen gladde productie voor deze rasartiest en geen geposeer, maar eerlijke altcountry. Bovendien klonk hij zelden zo oprecht als op een nummer als The Guitar (een vlammende en schroeiend nummer over het vinden van muzikantschap - of hoe het talent van een muzikant de muzikant zelf vindt). Is er dan niets slechts op te merken over deze plaat? Jawel, het nummer Wrong Side of the Tracks is een beetje saai. Verder valt het nummer Eamon op (over een zeeman) dat een beetje vreemd aandoet tussen alle Texaanse ballads.
Al met al een sterke plaat met maar weinig (tot geen) missers. Zodoende beoordeel ik deze met 4*.
0
geplaatst: 31 december 2010, 15:46 uur
Inderdaad een sterk album van Guy Clark! Een van mijn favoriete tekstschrijvers omdat ik zijn verhalende songs werkelijk briljant vind. Niet voor niets een van de grote voorbeelden van Steve Earle. Misschien een treetje lager dan de gigant Townes van Zandt, maar ook op dit album kan ik me weer helemaal uitleven; een song als The Guitar is echt van hoog niveau. Het is bij hem ook bijna onmogelijk om niet op de tekst te letten want hij zuigt je letterlijk mee in de songs, net zoals ik vroeger mee zweefde met sommige sprookjes in mijn cassettespelertje,
Hopelijk blijft hij voorlopig nog platen maken, want naarmate zijn leeftijd vordert vind ik zijn stem alleen maar prettiger worden (noem het karakter; like a good scotch). Voor dit album krijgt hij in ieder geval 4 dikverdiende sterren van mij.
Hopelijk blijft hij voorlopig nog platen maken, want naarmate zijn leeftijd vordert vind ik zijn stem alleen maar prettiger worden (noem het karakter; like a good scotch). Voor dit album krijgt hij in ieder geval 4 dikverdiende sterren van mij.
* denotes required fields.
* denotes required fields.