John Mayall - Tough (2009)

Mayall is ondertussen 75 jaar jong (en binnenkort zelfs 76!) en gaat maar vrolijk en dapper door.
Deze kreeg in de recentste Revolver een puike **** mee, en aangezien ik al heel wat van deze blanke bluesgigant in huis heb, zoek ik de plaat zeker op.
Ik vrees dat de fans van dergelijke bluesmannen ook een uitstervend ras zijn.... in deze barre muzikale tijden.

In the Palace of the King uit 2007 vond ik een hele leuke plaat. In 2008 viel hij me live ook zeker niet tegen. Maar dat was echter beiden met The Bluesbreakers....

Ik ga hier ook naar op zoek. Het lijkt alleen wel alsof alle interessante uitgaves nu uitkomen, ik houd het gewoon niet bij.

Blij om te lezen dat ik niet de enige van een uitstervend ras ben met hunker naar muziek die aansluiting vindt en zijn oorsprong heeft in lang vervlogen tijden, Stijn!

Hopen dat dit net zo goed (of beter) als met de bluesbreakers.
Die hebben mij in iedergeval nooit tegengevallen.

Moeilijk hoor om te beoordelen voor mij , die nieuwe plaat van Mayall.

In een cafeetje gezeten met Mayall's nieuwste op de achtergrond zou mij zeker niet ontrieven. Heerlijk , zou ik zeggen.
Maar ja , ik zit thuis geconcentreerd te luisteren en dat is toch wat anders.
Puike begeleiding , een relaxed orgeltje en een goede opname kunnen mij niet verbloemen dat er van de meeste tracks op dit album er dertien van in een Mayall dozijn gaan.
Tegelijk moet ik bekennen moeite met mijn oordeel te hebben.
Het gaat tenslotte om een veteraan die er ook hier weer in slaagt kwaliteit af te leveren. Een veteraan waarvoor ik mijn bewondering en respect wil uitdragen.
De Mayall verzadiging heeft echter bij mij toegeslagen. Ik heb het allemaal al eens gehoord...

Zijn er nog positieve uitschieters of moet ik deze maar aan me voorbij laten gaan?

@ Ataloona , ik zou hem zeker niet aan je voorbij laten gaan !
Luister maar eens naar een nummer als Tough Times Ahead.
Piano , orgeltje , gitaarsolootje......alles is er en bovendien uiterst sfeervol gedaan. Dat bedoel ik met kwaliteit.....
Zelf beluisteren is mijn devies.

Ik vind het een hele goede plaat. Totaal niet vernieuwend maar hij doet waar hij goed in is en dat is goede muziek maken. Geweldig en dat op die leeftijd. Half puntje extra en dat hij dat kunstje nog maar vaak mag herhalen!

Ik kan me redelijk goed in het commentaar van George vinden. Ik kan me er echter wat minder snel bij neerleggen.

Ik ben blij dat ik de CD niet blind gekocht heb. John Mayall haalt met al zijn ervaring een bepaald niveau, waardoor dit album best redelijk klinkt. Echter, het is voorspelbaar. Ik ken dit allemaal al, en dan is het extra stekend dat dit kwalitatief al zo vaak beter is gedaan. Dertien in een dozijn inderdaad.

Als het dan ook nog te glad is ('Nothing to Do with Love'), of te traag ('How Far Down', slaapverwekkend is het eigenlijk zelfs) dan is het toch niet altijd genieten met deze CD. 'Numbers Down' heeft bijvoorbeeld nog een sterke melodie, maar de uitwerking valt me écht tegen. Slordig, ongeïnspireerd, laks, automatische piloot? Een nummer als 'Tough Times Ahead' kan ik dan natuurlijk waarderen, maar ook dit is al wel eens beter gedaan, ook door John zelf.

Het is logisch, maar John's stem gaat nu ook echt achteruit. Het is alleen net iets wat hij er op dit moment, met dit songmateriaal, echt niet bij kan hebben.

Op In the Palace of the King had Buddy Whittington een belangrijk aandeel in de kwaliteit. John's nieuwe gitarist is een vaardige muzikant, maar tipt niet aan Buddy Whittington (die ik eigenlijk hoger aansla dan Clapton en Taylor). De gitaarsound is wat rauwer, en daar houd ik normaal gesproken wel van, maar ik vind het in dit geval vooral slordig en gekunsteld klinken.

Misschien heb ik vorig jaar geluk gehad tijdens het concert in Nijmegen waarin John levendig en geïnspireerd oogde en klonk, met slechts wat kleine krasjes op z'n stem. Zo hoor ik hem hier in ieder geval niet vaak terug.

Zelfs als achtergrondmuziek zijn er betere opties. Hopelijk revancheert deze topmuzikant zich de volgende keer weer.

De John Mayall die-hard zal Tough wel kopen, maar ik besteed mijn geld liever aan topalbums van hem uit betere tijden.

@Stijn , je bent wel erg streng voor John Mayall en de 2.5 * die je daarvoor over hebt.
Maar ik kan mij zeer goed vinden in jouw commentaar hoor.
Wat ik nog belangrijker vind is , dat je een interessant , onderbouwd en prettig te lezen artikel over Tough schreef .
Complimenten !

Dankje.

Obligate bluesrock door een veteraan die nog steeds een goed potje mondharmonica kan spelen. Zijn stem is niet echt mijn ding en soms is de muziek, ook al is Mayall overtuigd van de power van Rockin' Blues, wel van de herhalingsoefeningen. Om de vergelijking met rappers maar zowiezo achterwege te laten, want dat is wel een hele erge dooddoener.

Tough is zeker op John Mayall van toepassing. Hij is een taai manneke, houdt het lang vol. Op 86 jarige leeftijd treedt hij nog steeds op en toert nog steeds regelmatig kris kras over de wereld. Nu met het coronavirus zullen de optredens minder worden. Hopelijk zit John zich niet thuis te vervelen. Over deze cd ben ik zeer te spreken, ook een uitstekende begeleidingsband, bestaande uit Rocky Athas gitaar, Greg Rzab bas, Tom Canning piano, orgel, Jay Davenport drums, terwijl Maggie Mayall, zijn toenmalige echtgenote de backing vocals verzorgt. Het voorlaatste nummer heet; Tough times ahead. Voorzag John soms moeilijke tijden?