Inez Foxx - At Memphis (1973)

Samen met haar broer vormde ze in de jaren '60 het duo 'Inez & Charlie Foxx'. Ze verwierven grote bekendheid met de single 'Mockingbird', en leken in het begin van hun carrière tot net zo'n groot duo uit te groeien als Ike & Tina Turner. Dat is nooit gelukt. Integendeel, latere successen bleven dan ook uit. Beide acts tekenden hun eerste platencontract overigens bij het Sue-label.
Uiteindelijk kwam Inez Foxx als solo artiest terecht in Memphis, alwaar ze een album mocht opnemen op Volt-label. Het bleef helaas bij één album, deze. Op 'Inez Foxx at Memphis' vinden we een aantal prachtige covers, die ik eerlijk gezegd beter vind dan de originele versies.
De covers zijn: 'Let me down easy' (origineel van Bettye Lavette), 'I had a talk with my man' (origineel van Mitty Collier) en 'The time' (origineel van Baby Washington).
Maar ook het funky 'Crossing over the bridge' is een prachtig nummer. Mijn favoriete nummer is echter het openingsnummer, 'There's hand that's reaching out'. Het nummer kent een prachtig sfeervol arrangement. De afsluiter 'Mousa muse' is overigens geen liedje, maar een kort interview, gehouden door Mousa, waarin hij haar vraagt wat ze vindt van het feit dat ze nu in het beroemde Memphis nummers op neemt. Wat mij betreft had die wel achterwege gelaten mogen worden.
Al met al één van mijn favoriete albums gemaakt op het Volt(/Stax)-label. Vocaal gezien heeft deze tamelijk ondergewaardeerde en overschaduwde zangeres, een pracht van een stem. Instrumentaal is het ook op en top, maar bovenal erg sfeervol. Ook belangrijk natuurlijk zijn de nummers; ook allemaal erg mooi! Alsof dat nog niet genoeg is, is de hoesfoto ook nog eens erg mooi en stijlvol!

Ik vind de bijzondere afsluiter Mousa Muse eigenlijk wel aangenaam, zo aan het einde van het album. Niet dat het gebabbel zo bijster interessant is, maar het is wel heerlijk uitbollen op dit kleine jazzy geluid na een verder vrij vol soulalbum. Toch wel een pijnlijk moment als de interviewer vraagt naar de muzikale toekomstplannen en je aan het geaarzel van Inez Foxx al kan raden dat er eigenlijk niks op stapel staat (en zou gaan staan). Jammer, want dit album toont toch bepaalde factoren die Ms. Foxx een geslaagde verdere carrière hadden kunnen bezorgen. Zo is door de rustige zang en wel gedoseerde instrumentatie de cover Let Me Down Easy uitgegroeid tot een favoriet nummer van de plaat! Op dit soort nummers zingt ze het mooist, zodra het wat luider moet wordt haar stem toch minder aangenaam. Ook muzikaal durft het er nog al eens wild aan toe gaan (met een resem verschillende geluiden in één nummer) en lijkt er voor het opnemen niet echt een visie te zijn vastgelegd. Het zorgt wel voor het aparte, interessante geluid dat dit album toch wel kenmerkt. At Memphis is daarom een erg leuke plaat om op te leggen. Jammer dat het voor Inez Foxx hierbij moest blijven, een extra album had haar sound weleens helemaal op punt kunnen stellen...

Ik vind dat interview aan het einde wel sympathiek, geinige afsluiting van de plaat. Let Me Down Easy is de sterkste song w.m.b.