Laura Jansen - Bells (2009)

Ik hoop toch wel dat dit cynisch bedoeld was.

'The End' is een puike opener maar dan heb je het beste ook wel gehad. Braafjes, saai, huistuinenkeuken, spruitjeslucht, en dit geldt allemaal zeker voor de slappe cover van de Kings of Leon. Soms een kleine opleving (Soljah, Elijah) maar veel te mager om te boeien.

1,5*.

pffff. Als je een album maakt met overwegend pianoliedjes, dan moet je voor mij toch van goede huize komen. Sterke melodielijnen, teksten en het dragen van het liedjes wordt dan extra van belang. Dat ontbreekt hier ten stelligste wat mij betreft. Laura klinkt als het zoveelste meisje met piano en een zoetgevooisde stem. Op een paar uitzonderingen na waar wat meer buiten de zwartwitte toetsen gekleurd wordt is het bovenal een vermoeiende plaat om naar te luisteren.

Eens met Madjack, het is een verrekte lastige taak om zo'n album de volle speelduur boeiend te houden.
En hoewel ze een fijne stem heeft om naar te luisteren heb ik het na 3 nummers wel weer gehad.
Wat meer afwisseling van de piano zou eventueel wonderen hebben verricht, maar nu is het niks meer dan een zeurderig albumpje geworden.
1.5*

Zowel de onbenullige liedjes met fletse melodielijnen als de armetierige arrrangementen maakten het beluisteren van dit album voor mij tot een beproeving. De stem van Laura Jansen en de kinderlijke manier van zingen droegen hier ook aan bij. Ik hoop écht dat haar tweede en derde album van hoger niveau zijn, maar ik weet niet goed of ik die gok nog ga wagen...

Sterk en compact debuut met frisse, pakkende songs. Soms doet het me denken aan een jonge Tori Amos, maar Jansen heeft zeker een eigen geluid. Bells is met 37 minuten aan de korte kant, daar kunnen andere artiesten een voorbeeld aan nemen haha. De cover Use somebody had om mij niet gehoeven, haar eigen liedjes bevallen me beter. Come to me voorlopig favoriet.