Lou Reed, John Cale & Nico - Le Bataclan '72 (2003)

Wauw, ik vond dit als een pure rariteit en had er niet bepaald hoge verwachtingen naar, maar na het een keer integraal beluistert te hebben was ik toch zwaar onder de indruk. Knappe live-performances van nummers waarvan ik enkee wel al kende, maar die live toch anders uitpakken dan op het album. En wat een fascinerende stem heeft die Nico toch, ik moet mij dringend eens wat (naast Chelsea Girls) van haar aanschaffen.

4,0*!

Interessant optreden, de bekende nummers zijn haast niet meer te herkennen. Totaal anders dan de studio nummers, maar dat heeft z'n charme. The Velvets weten altijd te verassen.

Er hangt hier een heerlijk sloom, depressief, bijna suicidaal sfeertje, maar 16 nummers is erg lang.. zo lang blijft het niet volledig boeien. Desondanks best een leuke release.

Ik houd helemaal niet van live-albums, meestal voegt het maar weinig toe aan het studio-albums of haalt het bij lange na niet bij de echte live-ervaring. Het aantal live-albums dat echt de moeite waard is, is wat mij betreft op 1 hand te tellen.

Maar deze is toch wel heel erg mooi: intieme sfeer, bijzondere uitvoeringen en prachtig gemusiceerd. Werkelijk een fantastische plaat, en ik moet eindelijk eens achter dat solowerk van Nico aan!

Ik las ergens dat er iets mis ging met de masters van deze show en het geheel 10 tot 15% te langzaam klinkt op plaat... wellicht dat het daarom zo sloom klinkt en de normale versies niet te herkennen zijn.. haha.

Geen idee wie er achter het mengpaneel van deze show zat maar een cursusje 'wat te doen bij oversturing' was zeker op zijn plaats geweest. Heroin heb ik waarschijnlijk nog nooit zo goed gespeeld mogen horen als op dit live-album maar de meters van de microfoon schieten gewoon letterlijk in het rood. Toch, ondanks de hork die achter het mengpaneel zat, is dit een van de beste Velvet Underground(-achtige) live-opnames, voornamelijk omdat dit niet klinkt alsof het ergens achter in de zaal is opgenomen. Reed, Cale en Nico zijn in topvorm. Lou Reed heb ik live niet zo technisch goed horen zingen als hier en alleen daarom is dit een absolute must-have. Misschien dat ik alleen Velvet Underground Live:1969 nog prefereer. Verder een fantastische release.

Joepie, vandaag goedkoop en in mooie staat tweede hands kunnen scoren (normale uitgave)!
Kende deze gave CD al wel. Wel storend, die onderbrekingen tussen de nummers, verder erg goed qua muziek. Alleen de 2 nieuwe Cale songs, Biggest, Loudest, Hairiest Group of All en Empty Bottles vind ik minder.
Eigenlijk is dit een soort van The Velvet Underground (de kern dan) unplugged.
De laatste 2 nummers (rehearsals) staan alleen op de beperkte, genummerde digipak-uitgave.
De nummers van de solo-platen van de drie krijgen hier ook geweldige uitvoeringen.
Heb trouwens ook Lou Reed - Paris '72 van hetzelfde concert. Dit was een bonus-CD bij een speciale uitgave van American Poet. Een hele curieuze uitgave, met alleen de eerste vijf nummers, + 4 rehearsals (2 alleen op deze uitgave). Cale (en Nico) worden nergens genoemd!

Ik zag deze vandaag online staan, is volgens Discogs een onofficieel release.

Ondanks de matige opname-kwaliteit, de wat afgeknepen vocalen, de beperkingen van de tape-opnames en de oversturing / vervormingen toch wel interessant om een keertje te horen vanwege de afwijkende uitvoeringen van bekende nummers. Meer akoestische, en uitgekleed, want geen volledige band, veel minder Rock dus. Sfeervol. An evening with Lou, John and Nico.

Lead vocal van John Cale: Ghost Story, The Biggest, Loudest, Hairiest Group of All en Empty Bottles
Lead vocals door Nico: No One Is There, Frozen Warnings, Janitor of Lunacy, I'll Be Your Mirror en All Tomorrows Parties, de rest van de lead vocals door Lou Reed.

De twee 'bonustracks' zijn opnames (in Londen aldus Discogs) van de repetitie's.