Lou Reed - Growing Up in Public (1980)

Middelmatig album van de heer Reed, wel op een constant niveau. Maar geen enkele track die er echt bovenuit steekt. Een 3

één van de slechtste reed albums , terwijl ik de man enorm apprecieer maar dit was slecht

Wat een laag gemiddelde zeg. Ik vind dit album helemaal niet zo slecht. Opvallend is dat Lou Reed helemaal geen gitaar speelt op dit album (hij speelde sowieso heel weinig gitaar op vroege albums), al staat geloof ik wel vermeld dat hij gitaar speelt. Verder zijn alle nummers samen met Michael Fonfara geschreven.

Vocaal is Lou Reed veel sterker dan op Street Hassle en The Bells. En dat terwijl alle vocals in één take zijn opgenomen! Ook de songteksten zijn vrij goed, dat is op voorgaande albums ook wel eens minder geweest. Op instrumentaal vlak is het helaas niet heel erg sterk.

Verder kan ik me wel vinden in het commentaar van Waldo Jeffers, constant niveau maar geen uitschieters. Dat is eigenlijk wel vaak het geval bij Lou Reed. Deze luistert in ieder geval fijn weg.

Think It Over is btw wel 1 van de fraaiste Reed nummers......

'Growing up in public with your pants down'. Het album staat bol van dit soort coole en tegelijk persoonlijke teksten. Vorige week na heel lang weer eens beluisterd en inmiddels enkele keren in mijn speler gehad. Volledig verkeerd door mij beoordeeld album, blijkt nu. Foei Tony.

Dit is namelijk een album dat helemaal in het verlengde ligt van (en daarmee een logisch vervolg is op) Transformer en Coney Island Baby, niks minder dan dat. Draai ze alledrie maar eens achter elkaar, zoals ik vandeweek deed. @Beaster1256, ga 'm echt nog een keer beluisteren, want je zit ernaast hoor.

Ik durf zelfs te zeggen dat deze misschien wel beter is dan CIB, want persoonlijker qua teksten en gevarieerder, subtieler qua instrumentatie. Reed is hier inderdaad prima bij stem, de composities zijn solide tot goed, geen uitschieters, maar zeker ook geen zeperds. Dat is wel eens anders op de albums hier vlak voor en na.

Jawel, vol punt erbij. 'Ontdek' ik zo maar nog een parel in het al zo rijke oeuvre van Ome Lou. Moest 'ie eerst voor dood gaan, dat wel. Beter postuum dan nooit, zal ik maar zeggen.

Vond hem er op de cover altijd wel breekbaar uitzien met die grote trui.

Growing up in public, een vergeten Lou Reed plaat uit 1980, deze gisteren voor 6 euro op vinyl uit een bak gevist.
Growing up in public, een aardige plaat, die wat anoniem blijft. Wel een typisch Lou Reed plaat, maar een nummer springt er niet specifiek uit, oor in oor uit zeg maar, hoewel de plaat voor Lou Reed een positieve vibe heeft en lekker weg luistert, maar geen indruk maakt.

Vreemd genoeg vind ik deze atypische Reed plaat (hij schreef alleen de teksten…) beter te pruimen dan The Bells. De tekst van Standing In Ceremony is prachtig.