Mike Zito - Pearl River (2009)

Niet slecht, helemaal niet zelfs, maar aan de andere kant ook weer een beetje eentonig. Het doet mij denken aan een iet rustiger Walter Trout. En daarmee ook de eentonigheid die het af en toe met zich meebrengt!

Eentonig is precies het goede woord Benzet! Hij heeft absoluut de 'Skills' maar het mag gerust een beetje spannender.

Niks te ééntonig, als je het bij vraagt.

Deze man heeft een ontzettende lekkere soulstem, wat ideaal past bij zijn harde bluesrock.
Met name bij de ballads blijkt zijn talent als zanger.

Het gitaarspel van deze kerel is ook heerlijk. Lekker funky maar ook erg rauw als het moet.
enigszins vergelijkbaar met Trout maar ook Vaughn.

De band die met hem samenspeelt hier is ook erg goed. Lekker hammond orgeltje gespeeld door Reese Wynans, bass door Lonnie "Popcorn" Trevino Jr. en drums door Eric Bolivar.
De gastartiesten en tracktijden voeg ik even toe, om het completer te maken.

Al met al dus een uitstekende en lekkere bluesrockplaat.

Ik vind dit een behoorlijk lekker album. Mike Zito brengt niets nieuws, maar wat hij doet, doet hij uitermate goed. Zijn stem klinkt afwisselend rauw en soulvol en zijn gitaarspel klinkt gewoon uitstekend, met name in de slow blues nummers. Het titelnummer is daarvan een goed voorbeeld, maar ook "39 Days" en "Sugar Sweet". Op "Pearl River" toucheert Zito de meeste stijlen binnen het bluesrock genre. De ene keer funky, de ander keer soul, dan weer meer rock of pure blues. Dit maakt "Pearl River" een prima luisterervaring en binnen het genre vind ik het gewoon een goed album.

Het is wellicht niet al te spannend wat Zito doet, maar: Het is een gedreven en geïnspireerde plaat. De muzikanten leveren prima werk, nergens te overdreven solo's. Die solo op het prachtige Natural Born Lover is op het randje, maar omdat niet het hele album vol staat met dit soort uitspattingen is het juist bij dit nummer uiterst effectief. Album kakt nergens in. Vele gastbijdragen doen mij vooraf vaak sidderen, maar dat is hier nergens voor nodig. Sterker, vrijwel elke gast geeft dit album een beetje extra. Hoewel soul niet mijn sterkste kant is vind ik de soulvolle touch op dit album uiterst aangenaam. Naar het einde toe wordt het niveau steeds hoger en dat vind ik altijd erg plezierig. Geen klassieker, wel erg lekker.