Rita Coolidge - Anytime...Anywhere (1977)

Nog niemand die een review voor dit album heeft geschreven en/of heeft beoordeeld terwijl dit toch zo’n beetje Rita’s meest succesvolle en bekende album is. Affijn, persoonlijk vind ik Rita Coolidge een van de beste popzangeressen uit de jaren ’70.

Dit album is gewoonweg een prima pop/rock/blues album. Het eerste nummer ‘Higher and higher’ is een van haar grootste hits uit haar carrière geworden, een liefdesliedje zonder poespas en zonder al te veel cliché dat ruim dertig jaar na dato nog steeds erg leuk klinkt. ‘The way you do the things you do’ is ook in een mooi jasje gestoken, het nummer is een combinatie geworden van pop, rock en blues. Bovendien is het achtergrondkoor een mooie toevoeging. ‘We’re all alone’ werd ook een van de grootste hits voor Rita een ingtogen ballad dat met veel overtuiging wordt gebracht, zelf vind ik ‘m iets minder. ‘I feel the burden’ brengt ons weer terug naar een combinatie van pop, rock en blues. Heerlijk opzwepend en voorzien van een fijn ritme.

‘I don’t want to talk about it’ vind ik echt een prachtige ballad. Het is het eerste nummer op het album dat in countrystijl wordt gebracht en zo zien we dat dit genre eigenlijk ook heel goed past bij de stem van Rita. ‘Words’ is een nummer dat ik normaal gesproken vreselijk vind. De versie van de Bee Gees is totaal niet mijn ding en de jaren ’90 versie van/door Boyzone vond ik echt tenenkrommend. Toch is deze versie van Rita wel luisterbaar, mede door de songtekst en haar arrangement maar toch weet het nummer op zich mij (nog steeds) niet te overtuigen. ‘Good times’ is gewoon het nummer ‘Let the good times roll’ maar is wat betreft titel verkort. Het blijft altijd gewoon een leuk liedje op zich, hij is door zoveel artiesten gecovered maar wederom door de simpelheid en luchtigheid van het liedje kan je er niet veel aan verpesten (denk ik). Ook Rita’s versie is luchtig, zomers en past perfect tussen dit album.

‘Who’s to bless, who’s to blame’ is zo’n beetje een van de mooiste nummer dat Rita ooit heeft gemaakt. Pure contemporary blues in een prachtig arrangement met een nog mooiere songtekst. Wat een nummer, wat een nummer! Ik zou bijna alleen al vanwege dit nummer het album een vette vijf geven. Echte perfectie! ‘Southern lady’ is een beetje een combi tussen rock en soul met een vleugje country, erg opzwepend, fijn ritme en vormt een mooie afwisseling na het ingetogen vorige nummer. De afsluiter ‘The hungry years’ is ook al zo mooi beetje jazzy zelfs, het intro met de harp en fluit is gewoon prachtig. Ingetogen en misschien zelfs iets eentonig maar geen moment saai. Daarmee is helaas dit album alweer tot een einde gekomen.

Gewoon een heerlijk album met mooie en smaakvolle arrangementen waarbij de warme stem van Rita centraal staat in alle nummers.

Normaal heb ik het niet zo op albums die vrijwel geheel met covers worden gevuld, maar voor dit album maak ik graag een uitzondering. Hoewel ze doorgaans niet zoveel afwijken van de originelen, worden songs van o.a. Boz Scaggs, Jackie Wilson, the Temptations, Sam Cooke, de Bee Gees, Rod Stewart (nou ja, Danny Whitten natuurlijk) en Kris Kristofferson (haar ex) naar een hoger plan getild door de vaak perfecte uitvoering.

Inderdaad, alles staat in dienst van Rita's stem op dit album. Ze heeft een mooi warm stemgeluid dat ik graag mag horen. Maar ik wil hier toch ook even de duim omhoog steken voor de zeer smaakvolle instrumentatie: een prachtig natuurlijk geluid, met in sommige, meer uptempo nummers hoofdrollen voor fraaie baslijnen en een heerlijk orgeltje. Een productie van Booker T. Jones, bekend van Booker T & the MG's, die méér platen met Rita opnam. Dat ik hier vier sterren uitdeel aan een album dat vooral covers bevat, zegt heel veel over de hoogstaande uitvoeringen ervan.

Ik heb deze op LP, maar ook op een zg. twofer CD, gekoppeld aan het album Love me again (uit 1978, een jaar later dus). Goed geluid, een aanrader als dit soort muziek je ligt.

Warme herinneringen aan dit album. Opgenomen op cassette fleurde dit album onze familievakantie in 1979 in Hvide Sande op. Prachtige herinneringen en o ja, de muziek is ook okee. De herinneringen waren zo goed dat ik in 2008 voor het streaming tijdperk een gebruikte lp kocht omdat de cd toen niet verkrijgbaar was. Elke keer als ik een nummer van RC hoor denk ik weer aan die gedenkwaardige vakantie terug.