Rita Coolidge - Love Me Again (1978)

Helaas wat minder mooi dan z’n voorganger. Desondanks nog steeds een voldoende voor dit album van Rita Cooldige. De nadruk op dit album ligt wat meer bij pop met country en (lichte) rock invloeden.

De album opener, ‘You’, is bluegrass en is een perfecte keuze als eerste nummer. Het knalt er gelijk in. ‘Slow dancer’ is weer heel ingetogen, ietwat aan de flauwe kant maar verder niet slecht. Haar versie van ‘Sweet inspiration’ verbleekt helaas bij het origineel. Het is country georiënteerd en is veel minder opzwepend dan het origineel van The Sweet Inspirations, vooral bij de bridge had ze echt kunnen knallen en dat heeft ze niet gedaan. Verder blijft het natuurlijk een prachtig liedje.

‘Love me again’ is, hoewel ik het niet echt wil toegeven, best saai. Het nummer valt buiten de rest van het album, ’t is een beetje easy listening dat wat aan de slaapverwekkend kant is. Gelukkig word je weer wakker gemaakt met ‘It just keeps you dancin’, aardig nummer maar nergens echt bijzonder. ‘Bye bye love’ moderne blues luchtige klanken verwerkt in een mooi arrangement. Eén van de leukere nummers van het album. ‘The jealous kind’ is weer pure country in de stijl van Linda Ronstadt of Emmylou Harris. Wederom één van de mooiere nummers van het album. Dan komen we aan bij het droevige en ingetogen ‘Hello love, goodbye’, het derde nummer op een rij dat gewoonweg prachtig is, sterker nog, misschien is dit wel het mooiste nummer van het album. ‘You’re so fine’ echt een vrolijk zomers uptempo nummer met frisse klanken. De afsluiter ‘Songbird’ creëert een bepaalde rust, kent een mooie sfeer en staat in mooi contrast met de albumopener.

Zeker geen slecht album maar de voorganger ‘Anytime…Anywhere’ was (stukken) beter. Misschien komt dat omdat de nummers wat ondergeschikt aanvoelen voor Rita’s prachtige en warme stem.

Luisteren wij hier wel naar hetzelfde nummer? 'You' is voor mij geen bluegrass, maar een popnummer met een disco-tintje, geheel volgens de heersende (radio-)mode van 1978. Wel een lekker nummer trouwens, met dat licht-funky gitaarwerk.

Voor de rest kan ik me goed vinden in bovenstaande recensie. Ondanks een paar frisse popsongs vind ik dit vooral een mooi late-night plaatje vol country-achtige pop en ballads. Rita heeft een prachtige, uit duizenden herkenbare stem en zou qua bekendheid op een veel hoger plan moeten staan. Maar haar albums zijn toch best wisselvallig en worden vooral gekenmerkt door tamelijk veel covers, zoals hier van de Everly Brothers, Boz Scaggs en Fleetwood Mac.

En ja, als je niet goed luistert zou het ongemerkt aan je voorbij kunnen gaan, maar ook ik vind Hello love, goodbye het mooiste nummer van dit album.

gaucho, je hebt helemaal gelijk. Ik heb ook geen idee hoe ik in godsnaam bij bluegrass kom; waarschijnlijk zat ik met m'n gedachten ergens anders of heb ik "You" verward met een ander nummer van haar.

Ik heb dit album ook al geruime tijd niet meer beluisterd. Een groot gedeelte van haar albums die ze hiervoor uitbracht zijn veel meer de moeite waard om te beluisteren; ook daar zijn veel coverversies op te vinden, maar die zijn toch veelal een stuk mooier uitgevoerd. Volgens mij werd het vanaf dit album ook allemaal wat minder met haar repertoire.