Downliners Sect - The Country Sect (1965)

Een enigszins misleidende, maar allerminst storende titel. Voor het tweede album stelde de producer voor om het eens in de country richting te zoeken. Er staan ook daadwerkelijk een handjevol country en zelfs folk-achtige nummers op het album. Een heel album vol met country was kennelijk niet vol te houden en de resterende nummers liggen toch weer in het verlengde van de nietsontziende R&B die men van de groep kent. Voor liefhebbers van de stijl van The Pretty Things, onze eigen Q65 van rond 1965/1966, The Yardbirds en The Kinks van rond 1964/1965, maar dan nog wat rauwer.

Ik liep al een tijdje rond om een korte impressie van dit album in een bericht te gieten, maar nlkink was me nét voor. De oorspronkelijke "bedoeling" van dit album was om terug te gaan naar de roots van de Britse rhythm and blues die in de ogen van Don Craine een mix van country music, rock and roll en urban blues was en daarmee het luisterend publiek te introduceren tot Lonnie Donegan en Hank Williams. Dat verklaarde althans Don Craine, leider en voornaamste zanger van de groep. Het is dus geen pure countryplaat, dat klopt. Ik hoor blues, folk en ook nog een beetje oude skiffle (het geluid van het washboard is vrij opvallend). Maar er staan wel degelijk echte countrynummers op deze plaat, zoals het fameuze Wolverton Mountain en enige songs die ik later hoorde toen ik naar Hank Williams ging luisteren. Het geluid van de plaat is dan ook totaal verschillend van dat van het zeer rauwe debuut. Dat is voor een deel ook aan de producer (Mike Collier) te danken, die er "echte" countrysongs op wilde. Overigens braken de critici de staf over The Country Sect toen het album verscheen, want hun "move" werd niet begrepen cq. geapprecieerd. Geheel ten onrechte als je het mij vraagt. Zelfs Gram Parsons heeft er zijn waardering voor uitgesproken. Mij heeft het in ieder geval aangezet om naar Hank Williams te gaan luisteren. Dit album (zowel als het debuut en de opvolger) koester ik en heb ik in de jaren zestig zeer vaak beluisterd. Toen Charly hun 3 albums eind jaren 70 opnieuw uitbracht op vinyl heb ik ze alle snel gekocht. Later verzorgde Repertoire gelukkig heruitgaven op cd, want het geluid van de Charly-albums liet enigszins te wensen over. Bovendien voegde Repertoire bonusnummers toe. Voor dit album o.a. de vier songs van de EP The Sect Sing Sick Songs, en misschien hebben The Cramps daar ook wel eens naar geluisterd.

Mooie bijdrage, heartofsoul! En omdat ik hun derde album The Rock Sect's In niet ken, zal ik je alle gelegenheid geven om daar je mening over te geven .

Dank U! The Rock Sect's In staat overigens gewoon op Spotify, mocht je er kennis van willen nemen. Binnenkort een berichtje.