Quantice Never Crashed - Quantice Never Crashed (2003)

Eigenlijk geen idee meer hoe ik aan dit bandje kom, zoals wel vaker het geval. Vast via Last.fm, pindakaas connecties met andere bands, of een review gelezen. Hij stond vorige week in ieder geval op mijn harde schijf en daar ben ik best blij mee.

Hoe dit te omschrijven?
Snelle moderne hardcore, met een zanger met een screamo strot. Eerder riep ik al tegen mensen dat ik het een mix vond hebben van The Fall Of Troy en Saetia en daar kan ik me nog steeds redelijk in vinden. Alhoewel minder snelle riffs dan in TFOT, dus neigt dit veel meer naar de screamo en hardcore kant, voor mij dan.

De riffs deden me zoals gezegd wat denken aan TFOT. Hetzelfde fretwerk komt hier terug, maar in langzamere vorm. Verder willen zowel bas als gitaar nogal eens jazzy uit de hoek komen in rustigere bridges.
Sommige riffs kunnen best wel straight forward uit de hoek komen, maar dan is er altijd nog de zanger, die het juist op dat soort momenten van iets verder laat komen.
Qua zang doet het me veel meer aan screom denken dan aan hardcore. De zanger heeft vaak een huilerige schreeuw, die best overtuigend overkomt.

Lekker eigen geluid, met vooral duidelijke screamo referenties in de zang en muzikaal een leuk modern geluid.

Quantice Never Crashed op MySpace Music – Gratis gestreamde MP3’s, foto’s en Videoclips

Strak

Ik begrijp de vergelijking met the Fall of Troy wel, ze waren 16 tot 20 jaar oud toen ze dit maakten las ik op het net. Muzikaal is het een soort melodieuze metalcore (om er maar een sticker op te plakken) met hier en daar rustige muzikale passages ('Any Port in the Storm'). Vooral het gitaarwerk doet denken aan tFoT, erg virtuoos, maar de gitarist weet ook erg rakende riffs uit de vingers te schudden ('Running Man' bijvoorbeeld). De drummer is helaas van een meer menselijk niveau, zijn spel is zelden uitzonderlijk en hij valt nogal vaak terug op hetzelfde trucje. Hier is de vergelijking met the Fall of Troy ook minder voor de hand liggend - hier komt er nogal wat dubbel bas werk aan te pas.

De zang is typisch screamo, wat me niet zo ligt - ik hou meer van de wat toegankelijker klinkende bandjes - hoewel ze vrij verstaanbaar screamen. Alleen gaat dat schreeuwen nogal rap vervelen vind ik, omdat er nog weinig dynamiek mogelijk is als je al van seconde 1 de longen uit je lijf zit te schreeuwen. De productie is redelijk, eerder naar de ruwe kant maar dat maakt gewoon deel uit van de charme van het genre.

Erg lastig om te beoordelen dus. Muzikaal vind ik het vrij fantastisch, maar door de zang ga ik het waarschijnlijk niet zo heel erg vaak luisteren. Ik ga inzetten op een welverdiende 3,5*, we zien wel wat er van komt. Mijn favoriete nummers zijn de twee langste, en dat is altijd een goed teken.