Sinds 2009 geen bericht meer bij deze plaat. Ik vond dit de beste fusion-plaat ooit schijnbaar. Ik ben nu wat terughoudender, maar vind het nog steeds wel okay. De hoes (van Wyrr) is erg gaaf.
Verder is dit wel typische jazzrock/fusion met gitaar, zoals ook Mahavishnu Orchestra en Return to Forever sosm ook maakten. Flink wat gitaar in elk geval. Nu even niet zo mijn smaak.
Kwam hier uit omdat ik las dat dit één van de eerste jazzrock albums was en Coryell zelfs één van de eerste artiesten in het subgenre.
Maar dit is niet echt mijn ding. Meer rockjazz dan jazzrock zeg maar. Dan heb ik toch liever klassieke jazz instrumentatie.