Status Quo - Golden Hour Of (1973)

Eén en al jeugdsentiment. Opnamekwaliteit is erg matig, maar ik was tien toen ik deze plaat kocht en ik was toen nauwelijks met opnamekwaliteit bezig!

ik heb ook een soort album als dit
zelfde hoes, alleen telt het album veel minder nummers, kocht dit album nadat ik down down had gehoord, en dan kom je van een koude kermis thuis, de Quo maakte in de jaren 60 totaal andere muziek. Muziek die ik toen niet goed vond. Jaren later pas die muziek van de 1e 3 albums leren waarderen

LP nummer 97.
De Golden Hour-serie was een Engels gebeuren. LP's van een uur, van een bepaalde artiest of genre. Pas rond 1973 slaagde men erin een groef van een half uur op een elpeekant te krijgen. De geluidskwaliteit wordt dan slechter en er zit veel te weinig bas in.
Op de achterkant zien wij ook hoezen van Golden Hours van Gene Pitney, Petula Clark, The Searchers, The Kinks en Donovan.
Volgens mij gingen deze destijds voor 8 gulden 95 de grammofoonplatenzaak uit.

Op deze plaat staan volgens mij alleen nummers van de eerste twee reguliere LP's van Status Quo, wellicht nog aangevuld met niet-LP hitjes of B-kantjes.
Het is de tijd van de psychedelische Status Quo en de liedjes zijn behoorlijk schattig af en toe.
Gelukkig ook behoorlijk goed regelmatig.
Pictures Of Matchstick Men blijft een psychedelisch pareltje.
Black Veils Of Melancholy is er haast een kopie van.
Deze haalden de Top 40 net als het meezingertje Ice In The Sun.
Verder zijn The Clown, So Ends Another Life en Poor Old Man gewoon echte mooie, liefelijke liedjes.
Verder nog wat leuke covers zoals The Price Of Love (Everly Brothers), Sheila (Tommy Roe), Spicks And Specks (Bee Gees), Green Tambourine (Lemon Pipers) en een stuk of 3 nummers van Marty Wilde, de vader van Kim.
Leuk om weer eens gehoord te hebben, maar een uur is net iets te lang voor deze dunne geluidskwaliteit. Daar doe ik dus een halfje voor af helaas.
Ik denk niet dat deze serie ooit op CD is verschenen.
Best kans dat je deze in de kringloopwinkel nog tegenkomt.

Als jongetje werd ik gegrepen door de hoes (die ik nog steeds fantastisch vind) en hoopte ik op een uur hardrock a la 'Down Down'. Nou ja, eh, niet dus. Eigenlijk was de korte drumbreak in 'Sheila' het meest heavy moment op deze plaat, die zó dun was dat je er dwars doorheen keek als je 'm tegen het licht hield.