Alphaville - The Breathtaking Blue (1989)

Hou enorm van dit album: zeer gevarieerd en enkele knappe nummers : Summer rain, heavon or hell en For a million. Allen Ariana, een soort Sigue Sigue Sputnik kloon valt uit de toon.

Sigue Sigue Sputnik (ik was die naam al bijna vergeten), was ook hartstikke erg. Alleen 'Love missile F1-11' met die maffe clip kan voor mij door. Dit album is niet slecht.

Ik heb een bijzondere uitgave van deze CD, het is een zogenaamde CD+Graphics, of CD+G, schijf. Dit is mijn enige CD+G die ik heb in mijn collectie, de enige die ik ooit gezien heb ook. Met de graphics kun je de lyrics van nummers lezen op een TV scherm, synchroon met de muziek. Je kunt dan kiezen uit 4 talen of alleen maar plaatjes.

Echter, ik heb die graphics nooit gezien. Er is een speciale CD-speler of decoder voor nodig. Ook in de computer lukt het bijna niet om de graphics uit te lezen. Volgens informatie die ik heb gevonden op internet, lukt het alleen met een Apple met een bepaalde CD-Rom speler en software. En ik heb geen Apple...

Ik denk dat dit systeem een flop geworden is, net als bijvoorbeeld CD-Video (goudkleurige schijfjes) en CD-I (die heb ik ook nog). Op eBay zie ik wel CD+G players als Karaoke machines aangeboden worden.

OK, dit album van Alphaville is zeker niet slecht. Inderdaad valt 'Ariana' nogal uit de toon, jammer. Ook het instrumentale 'Patricia's Park' wijkt af, maar dan in positieve zin. Prachtig! De rest is goede popmuziek, maar er zit geen 'Forever Young' of 'Big in Japan' tussen.

Geproduceerd door Klaus Schulze, klinkt deze plaat donkerder maar volwassener.

Eindelijk na al die jaren een degelijke inteliigente pop-plaat van deze band.

Er staan wel een paar belachelijke liedjes op (Ariana en Middle Of The Riddle) maar bijv. de instrumental Patrícia's Park en het jazzy Heaven or Hell maken die missers ruimschoots goed.

Ook veel gebruik van organische instrumenten op deze plaat (gitaar, percussie) breekt met het synth-pop verleden van de band.

Zeer sterke plaat en jammer dat niemand verder zoekt na het verbluffend sterke Forever Young.

Veel beter dan het debuut.

Deze plaat draai ik enorm vaak. Het heeft een goede en volwassen sfeer.

Ariana is wel een draak van een nummer.

Hun creatieve hoogtepunt. Weinig dans/disco liedjes en eigenlijk gewoon een hoop uitgekiende pop.

Minder gastmuzikanten als op Afternoons in Utopia, maar toch een aantal gitaristen en drummers ingehuurd om net even wat warmer te klinken.
Want dat is een beetje de sfeer die over deze plaat hangt.

Lange, slim in elkaar gezette nummers, met veel oog voor detail en schitterende zang en synthklanken. Het is ook niet verwonderlijk dat de plaat zo vol en warm klinkt, want het is geproduceerd door Klaus Schulze, die hier en daar ook wat meespeelt.

Zo zijn Heaven and Hell en Anyway twee korte vocal jazz/blues songs, waar bij Heaven and Hell een saxofoon voorkomt en in Anyway een trompet.

Een ander hoogtepunt is het instrumentale Patricia's Park waar Bernhard Lloyd laat horen meer te kunnen dan alleen popliedjes spelen.

Andere hoogtepunten zijn For a Million met een akoestische gitaar en piano solo in het midden en Middle of the Riddle met zijn lekkere upbeat-refreintjes en schitterende tekst.

De grote ster op deze plaat is natuurlijk Marian Gold, wie toch als één van de beste zangers van de Europop kan worden gezien.

Prachtig album met een aantal van hun beste nummers uit hun hele repertoire. Het adembenemend mooie "For a million" en "Summer rain" zijn wat mij betreft de hoogtepunten.

Heb je deze al een gehoord Kimie? Alphaville - For A Million ... (HQ)-(sound remastered) - YouTube

Kimie is al een paar jaar niet meer aanwezig op deze forum zie ik. Ik heb de eerste 4 albums in mijn platenkast staan, maar ik vind Prostitute hun beste album. Op Salvation staan ook nog enkele prachtige nummers zoals , Wishful thinking en Flame. Van Flame heb ik een tijd gedacht dat het een oud nummer was van uit de begin periode. Maar alles wat na Salvation uitgekomen is vind ik helemaal niks aan. The Breathtaking Blue geeft ik zeker 4 blue stars.

Blijft een mooi album, inclusief de 2 vreemde eenden in de bijt (Ariana en Middle of the Riddle)
Ooit aangeschaft zo vlak na de release in 1989 en vond 't album toen heel erg wennen maar ook wel weer heel mooi.
Patricia's Park is als intstrumental van zeldzame klasse. Een welverdiende 4 sterren.

4.5 zelfs

Yep, laatst weer gedraaid en vond een halfje erbij wel rechtvaardig

Aardig derde album van Alphaville, maar zeker niet zo goed als sommigen hier doen willen geloven. Ik vind de openingstrack veruit het beste. Ondanks de aanwezigheid van Schulze als producer toch aanmerkelijk minder synthpop als eerder werk. En dat is jammer, want daar ligt hun kracht en essentie. 3 sterren

Leonidas55 Ik heb de eerste 4 albums van Alphaville, en vind ze allemaal erg goed, maar Prostitute bijzonder mooi, ook qua style anders. Zie mijn mening bij die album, en hij staat altijd in mijn album top 10. Sommige andere worden nog wel eens verwisseld.

Ja Prostitue dat is idd een sterk album ook. Mooie late uitschieter!

Toen ik deze plaat als 13-jarige voor het eerst opzette, was ik direct verkocht. Ik had ook de twee voorgaande platen. De eerste plaat is een synthpop-klassieker, de tweede plaat een beetje een standaard gelickte pop-plaat, maar deze plaat was even andere koek.

Prachtig uitgedokterde arrangementen en veel gebruik van analoge instrumenten. Deze analoge instrumenten (contrabas, piano, trompet, saxofoon, percussie, akoestische gitaar) worden afgewisseld met warm klinken synthesizerpartijen en knap geprogrammeerde drums.

De theatrale zang van Marian Gold is hier op de meeste songs echt raak. Zijn zang zit ergens tussen die van Michael Sadler en Freddie Mercury in, maar mist wel wat kracht in de songs die een wat meer rock-karakter hebben. Dat is ook gelijk waar de band zijn grootste missers heeft; Romeos en Ariana missen de subtiliteit en mystiek die de andere songs wel hebben.

Op een nummer er uit lichten; She Fades Away is een knap gearrangeerde songs dat veel dynamiek kent en fijn mysterieus sfeertje met zich meedraagt. De opbouw in de coupletten naar de refreinen is erg geraffineerd gedaan, om dan weer wat gas terug te nemen, en weer terug op te bouwen, om na het laatste refrein naar een cresescendo te gaan alwaar er steeds meer instrumenten worden ingemixt. Maar nergens wordt het lawaaiig of te vol.

Ik vind het een knappe prestatie van Schulze en de band om zoveel te laten gebeuren in de songs en zoveel lagen over elkaar te leggen zonder dat het een claustrofobische kakofonie wordt. Het bandlid (Bernhard Lloyd), die verantwoordelijk is voor de 'machines' zal vrij vertaald degene zijn die de sequencers en drummachines programmeert en bedient. Het levert een knap stuk werk af, wat heel duidelijk wordt in het speels-ritmische Mysteries of Love en het weergaloze For A Million.

Op Patricia's Park mag bandlid Ricky Echolette volledig los op zijn 'instruments'. Het is een pompeus stuk synthpop met faux-oosterse invloeden.

En ja, de 'jazzy' Heaven and Hell en Anyway zijn wat flauw, maar leunen vooral op de baritone zang van Marion Gold. Op Heaven and Hell zelfs mooi in duet met (waarschijnlijk) MIriam Stockley. Het is kitsch, maar wel mooie kitsch.

Wat mij betreft is Breathtaking Blue hun meesterwerk en eigenlijk het enige album waar ik naar teruggrijp en ook heerlijk vindt om mee te 'croonen' met Marion.