Cormorant - Metazoa (2009)

Cormorant is een Amerikaanse metalgroep uit Novato, Californië. In 2007 lieten ze hun debuut-EP The Last Tree los op de mensheid, een EP waar ik later nog zal op terugkomen eens ik hem heb. De stijl varieert tussen melodic death metal en melodic black metal maar de stijl, genre of hoe je het ook wil noemen dekt altijd niet de lading.
Ik vind het een intrigerende plaat. Oordeel je te vlug, dan denk je spontaan, dit is een Opeth kloon en dan voornamelijk de vroege Opeth. Is dit terecht of niet? Neen, natuurlijk heeft Opeth een invloed op de muziek van deze jonge groep maar Opeth zet dan ook de standaard. Ik hoor liever een goede kloon dan een slechte innovator. Als voorwaardig debuut heeft dit album absoluut zijn verdiensten.
Vanwaar komt de naam Cormorant? Enig opzoekwerk leert dat het een samentrekking is van het Latijn, corvus betekent raaf, marinus betekent zee. De naam is alleszins origineel gevonden. Heet maar eens Zeeraaf in het metalwereldje. Ze zijn met zijn vieren: Nick Cohon (gitaar), Arthur von Nagel (frettless bass en zang), Matt Solis (gitaar) en Brennan Kunkel (drums). Deze plaat is in eigen beheer uitgekomen en dat is verrassend, hier staat volgens mijn oren genoeg kwaliteitsvolle, sfeervolle, eigenlijk volle muziek met veel variatie, tempowisselingen en melodie op om weldra een contract binnen te slepen.
Schreeuwerige zang wordt afgewisseld met een kelderdiepe grunt en gewone zang, de zanger heeft best een indrukwekkende grunt, zo diep heb ik ze nog niet veel gehoord. Ik begrip wel weinig van wat hij zingt, dus een tekstvel is handig. Het is een plaat geworden die veel luisterbeurten nodig heeft om zijn geheimen te openbaren en individeel springen er geen nummers boven de rest uit, wel bepaalde passages (de overgang in Salt of the Earth is bijzonder mooi) en beide gitaristen verrassen mij telkens opnieuw met mooie riffs en strak samenspel in de lange instrumentale stukken.
Zijn er minpunten? Ja en neen, het hangt er van af hoe je het bekijkt. Bekijk je dit als een uitgave via een platenmaatschappij, dan denk ik aan het geluid dat niet zo denderend is. Bekijk je dit als wat het is, een uitgave in eigen beheer, dan zeg ik dat dit knap gedaan is en dat een goede productie met het hart op de juiste plaats wonderen zal kunnen doen voor deze groep. Daarmee bedoel ik dan aandacht voor de subtiele elementen in hun muziek en alsjeblieft niet alles naar voren mixen en een loudness war ontketenen.
Mijn dank aan collega mastodonner en aan mijn geliefde topic Het Metal Album van de Week. Ik ontdek opnieuw een pareltje in wording en een jonge hongerige groep om in het oog te houden. Mijn beloning is een vette vier voor vier veelzijdige veulens. Laat ze maar groeien in de ideale omstandigheden.

Ik vind dit niet echt bijzonder, een bij elkaar geraapt zooitje van stijlen wat saai in elkaar gezet is. Af en toe leuke riffjes en solo's alleen weinig origineel. Nee niks voor mij, mede door de lange speelduur geen voldoende.

De speelduur had van mij ook wat minder gemogen. Maar verder vind ik dit heel wat meer dan een bij elkaar geraapt zooitje van stijlen. Het valt trouwens wel mee wat die verschillende stijlen betreft en het belangrijkste is dat het album wel goed als een geheel klinkt.

Wat ik mooi aan deze muziek vind is dat er best wel lieflijke melodieën in aanwezig zijn zonder over the top te gaan zoals al te vaak in die vreselijke Duitse power metal het geval is. Daarnaast vermijdt het ook de val van zo hard en agressief mogelijk, waar het tegenwoordig zovele bands om te doen lijkt, zonder soft te worden en pit te verliezen.

Maar de productie in eigen beheer, dat is wel te horen natuurlijk. Puur voor het eindresultaat een minpunt, anderzijds om zelf te doen wel een hele prestatie. Teveel schoonheidsfoutjes voor vier sterren, maar het komt dicht in de buurt. Ik hoop van Cormorant in de toekomst nog meer te horen.

Heerlijk is dit! En na elke luisterbeurt word het nog wat beter!

Wat een verhaal van Sir Spamalot hierboven! Ik geloof niet dat ik daar veel aan toe te voegen heb, hoewel ik de benaming 'Opethkloon' niet echt op vind gaan, ook niet bij eerste beluistering. Daarvoor heeft Cormorant tezeer een eigen geluid.
Voor mij is dit album (voorlopig?) het hoogtepunt van de tweede ronde van het Metal Album van de Week. Het album is over de gehele linie sterk, wat het voor mij bijna onmogelijk maakt een hoogtepunt aan te wijzen. In ieder geval horen Scavenger's Feast, Blood on the Cornfields en The Emigrant's Wake tot de hoogtepunten.
Verder word ik altijd weer blij verrast door de melodieuze solo's. Wellicht ligt het aan de productie, maar ze springen echt boven de muziek uit. Alsof ze er niet horen, maar stiekem toch op de cd zijn gekropen. Gelukkig dan, dat ze dat gedaan hebben .
Tot slot heb ik niet echt last gehad van de productie. Wellicht had die beter gekund, maar ik heb het veel slechter gehoord. In ieder geval voor mij geen reden om minder punten te geven.

4.5

Ik kan niet zo heel veel met dit bandje. Het klinkt ergens wel aardig, maar op andere momenten ook gruwelijk slecht. Zo vind ik een nummer als Hole in the Sky echt tenenkrommend slecht. Wat een verschrikkelijke zang!
Verder zitten er wel leuke melodieuze momenten in en laat de band horen toch best aardig te kunnen spelen. Ik zou zeggen als ze zich daar wat meer op richten, kunnen ze nog wel ergens komen, maar laat die rustige nummers alsjeblieft achterwegen.

Ook voor mij niks, dit bandje. Vooral de folkmetal-invloeden zou ik er het liefste uitknippen, de zang heeft geheel niets unieks of bijzonders, en verder weet het mij muzikaal gewoon niet te boeien. Toch veel (korte) leuke momentjes, verspreid over de zeer lange cd. Daarom een 2,5.