Warren G - The G Files (2009)

Wat heb ik toch met die Warren G. Verkocht sinds ik hem leerde kennen via G Funk Era en sindsdien nooit meer losgelaten. Nieuwere albums van Warren G die niet altijd even hoog worden beoordeeld vind ik juist geweldig. Er is dan toch iets wat ik speciaal vind aan Warren. Ten eerste is hij als producer meer dan fenomenaal. Hij blijft niet hangen in de G-Funk sfeer die hij ons in de 90's bracht (zo ook niet op deze plaat) maar hij blijft vernieuwen en experimenteren. Experimenteren? dit is toch luchtige hippop met slechte R&B zangers? Dat soort gedrag van 'real hip-hop is the best, lil wayne zuigt' ben ik gelukkig voorbij en ik heb niet meer een bepaald beeld van wat nou echt goede hiphop is. Ik vermaak me ook prima met Lil Wayne, Drake, Soulja Boy etc. (en dat terwijl ik ook hiphop waardeer waarbij je bijna geen beats hoort door de rauwe cassete sound). Ik sta dus open voor alles, als ik er maar kwaliteit in kan ontdekken. Ik ga niet toegeven dat dit album geweldig is, maar toch bevat het nummers waar ik helemaal gelukkig van word. Warren G biedt niet altijd alleen maar het beste van het beste, maar op elk album zitten toch sterke nummers waardoor je het album positiever benaderd. Zo ook hier, op The G Files. Warren G weet met weinig samples een perfecte sfeer te creëren. Bij een beat als Hold On denk ik: heerlijke piano, alleen wat doen die drums daar nou gek? Maar achteraf valt het dan ook wel weer mee en went het al snel. Toch zitter er een paar nummers bij die iets te R&B en te catchy zijn, maar soms is dat toch ook wel lekker. Goede nummers op dit album vind ik: Let's Get High (smoke anthempje!), Skate Skate (prachtig), Suicide, Hold On (diep), Ringtone en Crush. Ringtone en Crush vond ik eerst echt slecht, maar hoe vaker ik het luisterde, hoe meer het me beviel. Nu zit ik in een fase waar ik die nummers echt fantastisch vind. Zowel productioneel als vocaal kan ik het goed waarderen. Vooral de beat van Ringtone is Warren G op zijn best. Warren G doet het gewoon nog steeds erg goed in 2009!

Dat klopt wel (na zn eerste classic, natuurlijk)...maakt me nieuwsgierig!


En dat zit er ook altijd bij

Ik had echt lage verwachtingen voor dit album. De meeste van de nieuwe liedjes vond ik niet zo goed. Maar niet al die liedjes staan op dit album. Het is beter uitgedraaid dan verwacht. Ik vind dit album zelfs beter dan In The Mid-Nite Hour

The G Files?

zeker allemaal natte vinger werk?

Heb altijd al een zwak gehad voor Warren G. Iemand die zelf produceert en rapt heeft bij mij sowieso al een streepje voor, want dat maakt het gewoon completer. Ik denk dan behalve Warren G aan DJ Quik, Gang Starr (oke, niet 100% maar toch) enz.

Naar mijn mening zat Warren na zijn fantastische debuut in een dipje dat tot 2002 duurde met Return of the Regulator. In The Mid-Nite Hour was een heel degelijk album met enkele uitschieters naar boven en ik verwacht eigenlijk dat dit van hetzelfde niveau is. Heb al een aantal nummers gehoord en heb de cd nu binnen dus ik ben zeer benieuwd! Beoordeling volgt snel.

Paar toffe nummertjes (skate skate, lets get high, en suicide is ook nog ok); maar klinkt op het eerste gehoor waayyy too cheesy voor mij.

Dit vind ik ook weer een goed Warren G album. Geen tracks die ik matig vind, ik kan van elke track genieten. Zelfs de tracks die neigen naar R&B vind ik goed.

100 Miles and Runnin' is wel een erg harde track, vaak vind ik een dergelijk nummer helemaal niks maar nu vind ik het fantastisch. Kijken of de rest van het album mij ook zo kan bekoren.

Fris, zo zou ik The G Files willen beschrijven. Niet echt muziek waar ik helemaal weg van ben, wel muziek waar ik zo nu en dan goed naar kan luisteren. Zeker tijdens bepaalde momenten - bijvoorbeeld vlak voor het stappen gaan - is dit een ideale plaat. The G Files is vermakelijk en weet daarnaast ook op een moment de gevoelige snaar te raken (What's Wrong). Helaas zijn de laatste twee nummers wel overbodig (sterker nog ze zijn verschrikkelijk). Maar al met al denk ik dat dit voor mij een voldoende op gaat leveren.

R&P

Dit had ik niet verwacht.

Door dit album ga ik binnenkort toch maar Regulate...G Funk Era weer eens draaien, ik denk dat ik daar nu meer plezier aan ga beleven.

Warren G: de naam doet bij velen wel een belletje rinkelen. De producer en rapper uit Long Beach (Californië) is voornamelijk bekend van de grote hit Regulate, die hij in 1994 samen met zanger Nate Dogg uitbracht. Tijdens deze periode werkte hij nauw samen met Daz Dillinger en Dr. Dre, twee andere producers uit het Death Row-kamp. Toen het label na de dood van 2Pac en het vertrek van Snoop Dogg van het podium verdween, verliet ook Warren G het toneel. Hoewel hij nooit officieel bij Death Row zat, was het toch voornamelijk dankzij Snoop Doog dat dit neefje van Dr. Dre succes had.

Na zijn vorige album, het in 2005 verschenen In the Mid-Nite Hour, werd het angstvallig stil rond Warren G, en ondertussen doken er berichten op dat hij failliet zou zijn. Maar toen werd het 2009 en konden we uitkijken naar een nieuw album van Warren. De verwachtingen waren zodra het album werd aangekondigd hoog, aangezien hij in het nieuwe millennium een stijgende lijn in zijn albums laat zien. Dat belooft dus wat.

Warren G opent de veertien tracks tellende plaat, die hij volledig zelf heeft geproduceerd, met The West Is Back: een track die laat horen dat we de Westcoast nog niet hoeven af te schrijven, ook al is er sinds The Game geen enkele rapper of producer echt succesvol geweest met de ‘Westcoast-formule’. Vreemd genoeg rapt Warren G zelf geen enkel woord op deze opener, wat toch wel jammer is, want het is tenslotte zijn album. De luisteraar moet het doen met de onbekendere Halla en Mr. Lucc (voorheen Bad Lucc), en die zijn toch minder interessant dan Warren G.

Het meest opvallend aan The G Files is toch wel dat Warren G veelal met onbekende artiesten samenwerkt. De vraag rijst natuurlijk of dit met geld te maken heeft of dat hij de rijzende sterren een kans wil bieden om te schijnen. In ieder geval werkt het niet altijd even goed. Het zijn namelijk de nummers met bekende namen (Raekwon, Nate Dogg, RBX en Snoop Dogg) die de beste indruk achterlaten.

Zoals we van Warren gewend zijn, draaien de teksten vooral om feesten, met af en toe een serieus onderwerp. Tracks als Drinks Ain’t Free en Swagger Rich hebben een hoog feelgood-gehalte, met vrolijke refreinen en producties die erg clubgericht zijn. Opvallend is dat de G-Funk-invloeden ook op dit album erg minimaal zijn. De producties liggen stuk voor stuk lekker in het gehoor, zijn vrij minimalistisch en zitten vol met repeterende deuntjes. Hij bewijst hiermee in staat te zijn om ook als producer in de hedendaagse industrie mee te kunnen.

Toch blijft er een naar gevoel achter als het einde van Crush, een nummer met Ray J, achter de rug is. Je hebt het gevoel dat er meer in had gezeten. Tracks als 100 Miles and Runnin’, Let’s Get High (402) en Hold On zijn overduidelijk de hoogtepunten en laten horen dat Warren G het in al die jaren nog niet verleerd is. Daarom is het zonde dat de overige nummers gewoon te matig zijn, en dat dit vooral door de gastartiesten komt. Het is leuk dat Warren G talent een kans geeft, maar dit keer zit er geen talentvolle rapper als Bishop Lamont bij en dat merk je: slappe teksten met een hoog dertien-in-een-dozijn-gehalte.

Eén ding is in ieder geval duidelijk: The G Files bewijst dat Warren G het in zich heeft om hits te maken, en dat hij na Dr. Dre één van de beste producers van de Westcoast is. Maar het album slaat op momenten toch de plank mis en is als geheel niet consistent genoeg voor een voldoende. Toch is het een aanrader voor de echte Warren G-liefhebber, want qua producties kom je hier wel aan je trekken.

Bron: www.hiphopleeft.nl

Ik wist helemaal niet dat jij voor hiphopleeft schrijft.

Dan weet je het bij deze

Hmm erg matig album van Warren G. Niet slecht maar zeker ook niet uitmuntend. De track met rae en nate dogg vond ik wel hard. Voor de rest iets te gewoontjes zowel qua productie als qua lyrics en opbouw van de cd. Aangezien ik toch wel een warren g fan ben heb ik het album toch wel een aantal keer geluisterd zonder me echt te storen. Enkele leuke nummers maar zoals ik al zei net te weinig om te blijven boeien. Hij slaagt er maar niet in Regulate...G Funk era te evenaren. Dat was dan ook een erg vet album dat ik misschien niet in mijn all time top 10 zou zetten maar toch in de top 25 of allessinds 50. Nu goed er worden wel slechtere albums gemaakt dus toch maar geslaagd, een 3tje imo

En hopa, mijn Warren G collectie is weer compleet.

zeer matig, vind er niet heel veel aan. Die funk die hij had is gewoon totaal weg.
Daardoor lijkt hij ineens een doorsnee rapper zonder eigen geluid, het is niet super slecht of zo maar als je Warren G kent van voorgaande albums dan is het wel een enorme teloorgang.
2*