Popkracht 5.3.8 (1972)

Tegenwoordig zou het een promotie-item zijn, maar destijds was dit gewoon een verzamelalbum als vele andere. Wel heel duidelijk dus van van Radio Veronica, met het zendschip op de cover en de etherfrequentie in de titel. Allemaal Nederlandse artiesten ook. Let ook weer op BZN als oude rockers; geen best nummer, maar toch een cultuurshock voor wie alleen de latere BZN kent. De Tee Set was ooit mijn eerste favoriete band (met She likes Weeds). Alexander Curly, hier nog in de post-hippietijd, werd nummer 1 met I'll Never Drink Again en zou dat 3 jaar later weer doen met Guus (´kom naar huus´). George Baker´s Little Green Bag, tegenwoordig vooral bekend van de soundtrack van Pulp Fiction, is hier leuk terug te vinden tussen zijn regio- en tijdsgenoten.

Heel behoorlijke verzamelaar eigenlijk nog wel.

Toen 538 nog deugde...

Ja, t is zeker geen rommel. Toch is met name kant 2 wel behoorlijk belegen als je t zo bij elkaar hoort. Vandaar ook mijn lage waardering.
Ook als je je beperkt tot Nederlandse acts kón het wel beter. Je had ook Focus, Brainbox en Supersister.

Dit is mijn elpee nummer 4, in volgorde van aanschaf. Ja, ik plak(te) er altijd stickertjes op met naam en nummer.
Deze plaat werd uitgebracht ter gelegenheid van het feit dat Radio Veronica verhuisde op de middengolf van 192 meter naar 538 meter, hetgeen een beduidend betere ontvangst garandeerde (zelfs in Oost-Brabant). De speciale prijs van deze elpee was derhalve vijf gulden achtendertig.
Allemaal Nederlandse artiesten waarvan I'll Never Drink Again toch eigenlijk wel een klassieker is. Ook de Tee-Set vind ik met terugwerkende kracht nog steeds lekkere muziek. Het nummer Mary, Mary wat hier op staat is zelfs gewoon erg mooi. Ook het korte stampertje Sexy Legs van Q65, hoor ik nog steeds graag. BZN in hun 'hardrock'-periode levert ook nog een glimlach op en voor de Dizzy Man's Band heb ik altijd een zwak gehad (zou Jacques Kloes weleens met De Dijk willen horen zingen in de Vrienden van Amstel..) Tickatoo is een heel aanstekelijk niemendalletje. De soulvolle Mac & Katie Kissoon weinig mis mee, Bolland en Bolland ook niet. Alleen van het suikerzoete A Star van Mike and Michael springt me het glazuur nog steeds van de tanden.
Heb hem pas nog gedraaid.