0
geplaatst: 30 november 2004, 23:10 uur
Naar aanleiding van de tweede release op dit label (Sickboy - Owleygirl EP) ook deze maar een keer geprobeerd. Viel me sterk tegen eigenlijk. Aphasic brengt hier een soort van downtempo breakcore, die vreselijk ouderwets en belegen klinkt.
"Ducking And Diving" opent de EP, en spreidt de gebreken ruimschoots ten toon. Weggemoffelde ritmes over een oersaaie wave, geen gecut of speels geklooi. Lijkt wel "mijn eerste breakcore plaatje in FTII" dit. Breakcore is nog nooit zo triest geweest denk ik, normaal toch een genre dat het moet hebben van enorme vitaliteit. "The Healing Power Of Doubt" is niks beter, en daar kunnen enkele Indische voice samples ook niks aan veranderen. Ritme is debiel simpel en de hele track voelt aan als één grote, enorme leegte.
"To The Top (Again)" begint iets geanimeerder, en lijkt even de goeie kant op te gaan, maar het hithouse anno 1992 melodietje en de weer veel te trieste ritmes verknoeien alles weer zeer vakkundig. "Get Lost" sluit dit album af op wat experimentelere wijze, maar ook hier draait het weer op een enorme sisser uit.
Wat mij betreft een compleet talentloze producer, of althans op deze EP toch. Denk dat de plaat breakcore probeert te zijn, maar twijfel er sterk aan, aangezien alle sterke punten van normale breakcore hier simpelweg genegeerd, en zelfs tegengewerkt worden. Uitermate flauw en ongeïnspireerd. 0.5*
"Ducking And Diving" opent de EP, en spreidt de gebreken ruimschoots ten toon. Weggemoffelde ritmes over een oersaaie wave, geen gecut of speels geklooi. Lijkt wel "mijn eerste breakcore plaatje in FTII" dit. Breakcore is nog nooit zo triest geweest denk ik, normaal toch een genre dat het moet hebben van enorme vitaliteit. "The Healing Power Of Doubt" is niks beter, en daar kunnen enkele Indische voice samples ook niks aan veranderen. Ritme is debiel simpel en de hele track voelt aan als één grote, enorme leegte.
"To The Top (Again)" begint iets geanimeerder, en lijkt even de goeie kant op te gaan, maar het hithouse anno 1992 melodietje en de weer veel te trieste ritmes verknoeien alles weer zeer vakkundig. "Get Lost" sluit dit album af op wat experimentelere wijze, maar ook hier draait het weer op een enorme sisser uit.
Wat mij betreft een compleet talentloze producer, of althans op deze EP toch. Denk dat de plaat breakcore probeert te zijn, maar twijfel er sterk aan, aangezien alle sterke punten van normale breakcore hier simpelweg genegeerd, en zelfs tegengewerkt worden. Uitermate flauw en ongeïnspireerd. 0.5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.