Joni Mitchell - Taming the Tiger (1998)

fantastisch album van joni , zoals alle albums van haar , en die hoes , maar werkelijk alles valt op zijn plaats , heerlijke muziek !

Het is een van mijn meest gedraaide albums van haar. Toch een puntje van kritiek: de synths/keyboards overschaduwen haar gitaarspel (wat op dit album ook al meer spacy klinkt door de Roland) maar voor de rest heerlijke teksten, die van bitterheid naar compassie gaan. Harlem In Havana is wel een van mijn favoriete nummers van Mitchell. En de prachtige artwork mag ook niet ongenoemd blijven idd.

Enkele nummers van deze plaat doen erg denken aan Joni's legendarische "Hejira" album. Maar inderdaad: de keyboards zijn niet altijd even welkom. Joni heeft mij tot nu toe nooit teleurgesteld: dit is weer zo'n prachtig voorbeeld van het feit dat ze ook op latere leeftijd een geniale en belangrijke songwriter blijft. Misschien is 'Taming The Tiger" wel haar meest onderschatte plaat... Hoogtepunten zijn onder andere 'Harlem In Havana' en 'Stay In Touch'. En in 'Face Lift' zit een prachtige boodschap die ik als waarheid beschouw: "happiness is the best facelift!"

Duidelijk weer een 'betere Joni'. Zodra de sound wat gitaarnadruk krijgt vind ik het ietsje minder worden maar voor de rest toch wel weer een hoop mooi betoverende nummers.

Zo, wat een lekkere plaat is deze zeg. Mooie composities, arrangementen, productie en wat klknkt haar stem hier goed.

Een typische, overgeproduceerde 90's-plaat, maar het klopt allemaal. Met prachtig saxofoon-spel van mijn held Wayne Shorter.

Dat ik al die jaren heb geleefd zonder dit album te luisteren....

Hoe dan ?!