Hiermee is ook weer een groot onrecht teniet gedaan. Schande dat deze er nog niet opstond. Dolls mag dan wel Kitano's grote visuele meesterwerk zijn, de score is eigenlijk minstens zo verbluffend.
Joe Hisaishi heeft
iets met simpele pianodeuntjes wat geen andere componist kan benaderen. Het Office Kitano logo moet nog maar op het scherm verschijnen of ik ben al helemaal in de mood. Moeilijk te zeggen waar het net zit, ligt of hangt, maar het is er overduidelijk, en ik kan er enkel de goden om danken.
Bij de eerste noten van "Sakura" schiet de hele film door m'n hoofd, komt al het poëtische naar boven en laat weer een verpletterende indruk achter. Heel mooi pianomelodietje, goddelijke waves en een prachtige "aah" voice sample. Complexiteit is ver te zoeken op deze soundtrack, maar daar ligt net de gehele kracht. "Pure White" dobbert op gelijkaardige wijze voort en doet roze balletjes tegen een prachtige zwarte hemel weer levendig verschijnen. "Mad" is net iets minder melodisch, en steunt wat meer op pure waves. Prachtig sferisch nummer. "Feel" is naar mijn mening het iets mindere nummer op dit album, en de reden waarom ik geen 5* uitdeel. Ietwat donkerder van aard, iets minder zweverig en net ietsjes droger. Blijft een mooie track, maar moet tegen beter materiaal opboksen. "Dolls" sluit deze OST wel weer in schoonheid af, en doet me uiteindelijk weer veel te veel zin krijgen in de film zelf.
Hisaishi levert, zoals steeds bij Kitanofilms, weer fantastisch werk af. Weinig variatie, maar als de muziek van deze kwaliteit is, is dat bezwaarlijk een negatief punt te noemen. 4.5*
Edit : wie dat Mamemimumo nummer zoekt, moet maar even een search plegen op Kyôko Fukada - Kimi No Hitomi Ni Koishiteru. J-Pop op z'n debielst, maar op de één af andere manier wel passend

.