Yello - Touch Yello (2009)

Onvoorstelbaar eigenlijk dat deze oude maar nog steeds erg coole Zwitsers platen blijven maken. Ik ben alvast weer benieuwd.

Goh, wist geeneens dat Yello nog bestaat, mijn interesse is geprikkeld.

Maar : niveau Stella = aanschaf voor WN !

Met welke bands kan je deze Yello eigenlijk vergelijken? Ik heb persoonlijk nog nooit van hem gehoord...?

Hij is vandaag uitgekomen, was stiekem toch benieuwd en zeer aangenaam verrast. Het is de typische Yello sound, maar toch niet oudbollig. Ook een prima zangeres doet er op mee met de prachtige naam Heidi Happy. Ook de bekende jazz-trompetist Till Brönner speelt een prominente rol en uiteraard is het weer de gekheid van Yello die prominent aanwezig is, vooral de fotoos en verhaaltjes in het booklet zijn briljant. Alleen jammer dat ze een remake doen van een gouweouwe, Bostich, die niet zo gek veel toevoegd. Toch een toffe plaat, ik ben er blij mee en tuurlijk haalt het niet het niveau van Stella, You Gotta Yes of One Second, maar dat mag de pret niet drukken.

hem? Het zijn twee mannen uit Zwitserland. Het liedje The Race zal je wellicht wel herkennen aangezien dat veel gebruikt is als achtergrond bij reclames, autoprogramma's e.d. Andere grote hit is I Love You.

Tja waar moet je Yello mee vergelijken? Eigenlijk is het typisch Yello wat de heren doen en daarmee voor mij moelijk vergelijkbaar. Het is in principe over het algemeen redelijk vrolijke moderne (tenminste de hoogtijdagen) filmische en dansbare (maar zeker geen disco) muziek met de nadruk op de muziek al valt de zeer aparte stem van Dieter Meier erg op tussen het electronische geluid.

Bij het eerste nummer is het direct het bekende Yello geluid. Een aparte beat overladen met allerhande samples en rifjes en dan die droge half fluisterende stem er overheen.Dat bevalt me prima en daar is niks mis mee.
De nummers met de zangeres kunnen mij niet zo bekoren. Niet dat ze niet kan zingen hoor, maar ik moet bij het tweede nummer direct aan "for Your Eyes Only" denken. De nummers met meneer Brönner vind ik dan weer wel lekker weg luisteren. Op deze cd ligt de nadruk toch wel op de rustige nummers.
Yello is gewoon Yello en ook in 2009 blijven ze fier overeind staan.

Iedereen heeft dit nummer wel eens gehoord.
Waarschijnlijk ook wel hun bekendste nummer.

Waarom zou je in 2009 nog een plaat kopen van Yello. Dat was in in 1983 (26 jaar geleden !!) wel anders. Door het hitje I love You kocht ik YGTSYTAA. Vooral Salut Mayoumba draaide ik grijs vanwege de sensatie dat een trein dwars door je kamer reed. In 1985 kocht ik blind Stella welke nog een tikje beter is. De plaat (vinyl nog) knalde (vooral de percussie) werkelijk uit je boxen. Met een sound die met niets te vergelijken was Hoe kregen ze dat voor elkaar ?. De sampling techniek stond nog in de kinderschoenen.Ongelooflijk was Boris Blank uit analoge syntesizers wist te halen. Yello zag ook geen kans het live op de bühne te brengen. Blijkbaar liet de techniek dat toen niet toe. Na Stella heeft Yello zich niet meer weten te vernieuwen. Elke plaat kende hetzelfde format met daarop een soort audiopilots van b-films. Maar nooit meer verrassend, hoewel op elke plaat wel een paar aardige nummers staan. Het idee wordt nog steeds gebruikt. Luister maar naar de laatste Rammstein.Deze plaat had ook in 1989 1996 of in 2004 gemaakt kunnen zijn. Ze kunnen het nog steeds, maar voor mij doet het er niet meer toe. De sensatie uit 19983 en 1985 valt niet meer te benaderen.

Motion Pictures en The Eye vind ik erg leuke albums. Pocket Universe is geniaal. Dit gaat weer een beetje terug naar het oude geluid. Leuk, maar niet helemaal mijn ding.

Na precies drie (!) seconden weet je het. Dit IS Yello. Geen twijfel mogelijk. Dat je zo snel tot die ontdekking komt, kan zowel positief als negatief uitgelegd worden. Laat ik chagerijnig beginnen: er is werkelijk geen enkele ontwikkeling in de "sound" van Yello te bespeuren op dit, naar ik meen, twaalfde album. Althans, die ontwikkeling is kennelijk gestopt vanaf pakweg Flag uit 1988. Tot zover het slechte nieuws.

Het goede nieuws is gelukkig langer. Want wat zou het, het is evengoed bewijs van de volstrekt unieke plaats die deze ubercoole Zwitserse dandy's in de popmuziek hebben weten te bemachtigen. En als er dan eens in de vijf jaar een cd uitkomt die precies zo klinkt als de vorige maar wel weer het genot van een 14-tal nieuwe variaties op een heerlijk thema oplevert, ga je mij niet horen klagen. Yello maakt namelijk al bijna 30 jaar (!) pakkende electronische muziek met een aantal elementen die misschien wel nageaapt worden, maar nooit zo goed worden uitgewerkt als door deze perfectionisten. Toegegeven , de hypnotiserende gekte van de eerste releases is er wel af. Maar mag het. Ze liepen in 1981 al 20 jaar voor de muziek uit, hebben voorgedaan hoe je baanbrekende platen maakt, een sound gevonden waar ze zich lekker bij voelen en die vervolgens geperfectioneerd. En dat laatse levert dan allicht geen verrassingen meer op maar dus wel weer een plaat die, zoals te doen gebruikelijk, klinkt als een klok. Ja Zwitserland he. Mocht je ooit boxen gaan kopen en een cd-tje mee willen nemen om te testen, neem dan deze Touch (of iedere andere Yello release) NIET mee. Zelfs de prutsboxen van Philips klinken met een cd als deze alsof je een set van duizenden euro's voor je hebt. Valt thuis dan een beetje tegen als de nieuwe Editors ofzo er in gaat

Dus wat valt er te horen. De typisch wegtikkende (Zwitsers he...) percussie, de typische versneden truukjes met de stem, de typische zang/voordracht van Boris Blank, de typische electronische vondsten die door de melodie stuiteren, de typische soundscapes, de typische waves, de typische gastbijdragen. Typisch plaatje dus,zoals alle platen van Yello typisch zijn en vooral ook typisch Yello.

Niks te klagen dan? Ja toch wel een beetje. Die knul met die toeter had van mij niet gehoeven en het tempo is af en toe wel heel laidback. De mannen worden toch een beetje oud. Maar ach, ik inmiddels ook en ik ben blij dat ik nog eens enthousiast kan zijn over een plaat van knapen die al oud waren toen ik als 18 jarige omver werd geblazen door You Gotta Say Yes to Another Excess.

Zoals ik allicht eerder gemeld heb, heb ik een hekel aan incomplete discografien in de kast. Bij veel favo's zit er dan altijd wel een brakke plaat tussen. Bij Yello niet. Dikke dikke pret.

mooie opmerking. Verder ben ik het ook helemaal met je eens. Deze mag je van mij best als mening markeren VanDeGriend.

Yello – Touch
18 november 2009

★★★★★

Onbetwist de sterkste Yello sinds jaren, en hoewel Dieter Meier koeien fokt in Argentinie en Boris Blank het vaderschap heeft bereikt weten ze toch een ultrastrakke kosmopolitische produktie te brengen. Hoogtepunten zijn de adembenemende trompet van Till Bronner en de toverfluit van Dorothe Oberlinger.
Subliem Subliem Subliem!


[hans]muzieklog.rommelhok.com

Berichten gecombineerd.

Coole plaat inderdaad alleen over de toeteraar verschillen we van mening.

Dis gewoon een heerlijke cd. Luisterend voor mijn Vocal JM-Lab Nova Utopia luidspekers kom je tot de ontdekking dat de opname kwaliteit uitmuntend is. Een laat die veel uit je installatie haalt Ruimtelijk en een superstrak laag. Echt een cd om voor te gaan zitten en weg te dromen,

Helemaal met VanDeGriend eens, lekkere plaat maar de scherpe (muzikale) kantjes zijn er bij de mannen toch wel een beetje af.
Wel een prachtige site trouwens www.yello.com en geeft je fijne voorproefjes van een aantal nummers.

Onbetwist Yello.

Scherpe kantjes er af? Zo kun je het opvatten als je deze schijf beluisterd. De productie loopt bijzonder gesmeerd, en het geluid is glashelder.
Dit komt natuurlijk door de nieuwe technieken, waarbij het mogelijk wordt, dat iedereen op zijn PC, met de juiste muziek programma's op oneindig veel sporen elk sampletje met effecten kan bewerken, en elke vocaal en intrument op eenvoudige manier kan opleuken met reeverb, delay, vocoder en noem maar op.
De computers worden steeds sneller, en de programma's uitgebreider.

Toch lukt het de heren om met al deze mogelijkheden zeer subtiel te werk te gaan. Hun geknoei met stereo waar ze al jaren lang patent op lijken te hebben, is op deze CD nog net wat verfijnder.
Er is rijkelijk gebruik gemaakt van samples, synths en soundscapes, doch het is nergens overdone.
De productie is van dermate zuivere kwaliteit dat het, zoals VanDeGriend al zegt, op een goedkoop Sony installatietje nog mooi is.
De tracks variëren van het typische oude Yello werk, tot Loungie Jazz, met name door de zangeres en de toeters, en Ambient.
Hier en daar is het zelfs Funky!

Een album waar ik zeer goed over te spreken ben!

Helemaal mee eens. Yello gebruikt deze nieuwe mogelijkheden om hun composities en geluid te fine tunen.
Iets wat je op deze plaat, op zeer toffe wijze, terug hoort.

wat een heerlijk plaatje vol swingende nummers , voortreffelijk muzikaal ingekleurd door onze zwitserse vrienden , echt yello ten voeten uit , zeer goed popgroepje !

Vandaag mijn speakers maar weer eens op de proef gesteld met dit testosteron cd'tje van Yello. Heerlijke No nonsens muziek waar Yello de afgelopen jaren patent op heeft. Prachtige productie met audiofiele kwaliteiten. Waanzinnige opname waarin elke detail (en dat zijn er veel) te horen is. Verslavend goed maar na een paar cd's of platen weer even in kast met Yello. Te veel is ook niet goed.

blijft toch echt een cd om van te genieten!

avontuurlijk, geinspireerd. slotnummer is mooie meditatiemuziek (spreek uit ervaring)

Mijn allereerste schrijfsel hier op musicmeter en yello heeft de eer. Niet dat Yello daarom mijn absolute favoriet is maar ze staan bij mij best hoog aangeschreven. Dat heeft meerdere redenen, ik leerde hen kennen toen ik nog werkzaam was in de (car)hifi sector waar nummers als de race schering en inslag waren. Die Zwitsers verzorgen hun opnames wel heel erg goed inderdaad zo goed dat zelfs je transitortje er behoorlijk mee klinkt. Echter ben ik hen ook steeds meer en meer gaan waarderen voor de muziek zelf en toen ik dit album onlangs tegen kwam ging er onmiddellijk een "die moet ik hebben" door me. En ik heb het me niet beklaagd en vind dit zelfs bij hun betere werk en dat op hun wat gezegende leeftijd. Faut le faire (of je moet het maar doen). Ik was fan, ik ben nog steeds fan en 'k zal ongetwijfeld fan blijven .

Welkom op de site Activa Prachtalbum idd met het nodige testosteron in de opname. Maar nergens overdone. Takla Makan als absolute favoriet van dit album. Veel plezier met de komende Posts.

Bedankt, ja Takla Makan is ook mijn favoriet en gewoonweg geweldig mooi!

Deze weer eens uit de kast gehaald en dat was weer de moeite waard. Top cd met een zeer hoge geluidskwaliteit. De muziekstijl is lastig te plaatsen, gewoon typisch Yello. Na het luisteren van dit album krijg ik gelijk zin om Matt Bianco weer eens te draaien.

Voor het eerst de trommelvliezen aan het werk gezet met dit album. Hetgeen meteen in het oor springt is de geweldige productie. Het lijkt wel of de Zwitsers met hun spullen bij mij in de woonkamer staan. Zeer helder hoog en diepe basen om de oren bij af te likken. De verdere muziek is echt Yello doordachte songs voorzien van de nodige humor die wonderbaarlijk nooit verveelt.

Ook wel iets waar de band sowieso bekend om staat.

Ik ben best een liefhebber van de band, dit vind ik zelf een van hun mindere helaas

Wat blijft deze cd spetterend mooi…zeker voor de high end hifi liefhebber een must..laat die dure speakers in je kamer eindelijk eens horen wat ze kunnen

eindelijk... eindelijk... 28 februari verschijnt deze op LP

Repress. Is in 2010 al eens uitgebracht op dubbel LP (hier in de kast )

Zuinig op zijn dan. Is veul geld waard.

Vinyl uitgave (2025) binnen. Goud en zilverkleurig vinyl. Klinkt subliem. Dit is nog eens mooie uitgave. I luv it.

Inderdaad een sublieme uitgave!