Art Ensemble of Chicago - A Jackson in Your House (1969)

Bij Art Ensemble of Chicago - A Jackson in Your House / Message to Our Folks (2001):

Gekeken hoevaak er op MuMe gestemd is op albums van The Art Ensemble. Deze fantastische, experimentele jazzband is één van de best bewaarde geheimen, zo blijkt. En dat met zo veel liefhebbers van het genre! The Art Ensemble of Chicago; een groep multi-instrumentalisten rond Lester Bowie, die humor en absurditeiten vermengde met avantgarde. Denk ook aan Ornette Coleman. Deze plaat is daar een goed voorbeeld van. Van het titelstuk en Old Time Religion kan ik moeilijk genoeg krijgen.
Het werk van The AEC ligt helaas niet voor het oprapen...daarvoor lijkt het te weinig op Miles Davis, denk ik . Maar wie vinden wil, die vindt! Kom je een CD van hen tegen, dan kan je die blindelings kopen - zeker als het bovenstaande je aanspreekt. Tijd voor een herwaardering! Lees ook de bio!

Kunnen deze twee albums niet beter apart worden toegevoegd? Hij stond hier als regulier album uit 1979, maar dit is natuurlijk een compilatie uit 2001 van twee platen uit 1969. Ik heb hier al een correctie ingestuurd, maar de albums los toevoegen lijkt me het beste.

OK, tot zover de logistiek.
Vind jij dit wat, P.? Geef je mening...

Ik ken dit niet, c. Wel een stuk of wat andere plaatjes van deze jongens, en die bevallen uitstekend.

Bijzondere plaat. Dit is mijn kennismaking met het art ensemble. Die naam geeft al wel wat aan, geen echte 'band' die 'muziek' maakt. Er is ook ruimte voor poezie. Een live optreden stel ik me enigszins theatraal voor, een circustent zou niet misstaan. Naast dat aspect is het ook avant-garde jazz van een stel creatieve geesten. Kortom ik ga waarschijnlijk veel plezier aan het Art Ensemble of Chicago beleven. Dit platenlabel (BYG Actuel) is ook zo'n goed bewaard gebleven geheim, er zijn echter veel bijzondere muziek op uitgebracht.

Don Cherry - "Mu" First Part en Second Part staan onder andere labels toegevoegd hier , maar volgens mij op BYG uitgebracht ? (zie albumhoes). Op Get Back zijn ze opnieuw gereleased en op Affinity ook op CD.

Allemaal iets te experimenteel en teveel free jazz om voor mij echt interessant te zijn. Voor de liefhebbers zal het hoogstwaarschijnlijk wel de moeite zijn, maar mijn ding is het niet.