The Secret Love Parade - The Secret Love Parade (2009)

De liedjes van The Secret Love Parade zijn niet indrukwekkend, overrompelend of onontkoombaar, de kracht van deze liedjes zit hem nu juist in hun schijnbare vluchtigheid. Bij het beluisteren van dit album komen de meest wonderschone melodieën als een soort terzijdes voorbij zweven, alsof je steeds weer door een lentebriesje of een mistflarde gekust wordt. Deze muziek is van een schoonheid die je graag met een vlindernet zou willen vangen, maar die je steeds nét ontsnapt. Misschien komt het wel doordat de creatieve eigenzinnigheid van deze twee dames geheel vanzelfsprekend tot hen lijkt te komen en daarmee ook tot ons. The Secret Love Parade maakt muziek die nergens moeilijk wil klinken, maar toch behoorlijk origineel genoemd mag worden. Er zit een luchtige speelsheid in deze plaat, maar ook een dromerige melancholie. De teksten blijven altijd klein en persoonlijk en zijn vaak ook behoorlijk tragikomisch te noemen, zoals in The Bachelor: ''At home I turned on the tv, but nothing really spoke to me. I went unto the internet, just checked my mail and went to bed. Everything is quite unclear, it just seems really empty here. Should I go out and pay to dance? And hide my heart in fake romance? Walking on the streets alone, I feel like Sylvester Stallone.'' Tja, wie kent dat gevoel nou niet? Het is het gevoel dat je in popliedjes verwoord wilt horen, waar popmuziek eigenlijk over zou moeten gaan: verveling, seks, spleen, het verlies van de jeugd. Te vaak kiezen artiesten te grootse metaforen voor deze kleine persoonlijke beslommeringen die nou eenmaal bij het leven horen en ook niet meer zijn dan dat, maar ook zeker niet minder. Popmuziek verliest haar betekenis wanneer ze te groot wil zijn, ze verwordt dan tot louter sensatie. The Secret Love Parade staat in de prachtige traditie van bands die op puur authentieke wijze het leven in al zijn kleuren en grijstinten proberen te vangen, zoals Big Star, The Smiths en Belle & Sebastian. Maar The Secret Love Parade klinkt niet als een van deze bands. De melodieën en vocalen doen mij eerder denken aan die van cult-artieste Vashti Bunyan, die eind jaren zestig en begin jaren zeventig prachtige psychedelische folk-pop maakte en een paar jaar geleden een bijzondere comeback-plaat afleverde. Maar ik heb Aino en Janna er weleens naar gevraagd en zij hadden nooit van Bunyan gehoord, dus van enige invloed kan hier geen sprake zijn. Zelf noemen zij Nick Drake en Bon Iver als invloeden, maar die hoor ik dan eigenlijk weer nauwelijks terug in hun muziek. Ook vind ik niet dat deze band in verband kan worden gebracht met het freakfolk of folktronica-genre. De folky popliedjes worden weliswaar spaarzaam maar effectief ingekleurd door drumcomputer, sampler of synthesizer, maar die versterken juist de eerder genoemde vanzelfsprekend klinkende dromerigheid en vliegen nergens moedwillig surrealistisch uit de bocht. The Secret Love Parade klinkt niet modern of ouderwets, maar wel fris en tijdloos. Het is die band die je altijd al dacht te kennen, maar die nu ook daadwerkelijk blijkt te bestaan.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Ben hem nu aan het luisterpalen. Klinkt erg mooi.

Vandaag voor het eerst tegen die luisterpaal aan gereden;... erg handig, toch?
Ik ben deze ook voor het eerst aan het beluisteren. Klinkt erg fris, moet ik zeggen!

Free At Last doet me geweldig denken aan.... hoe heten die jongens ook weer...
ah, ik weet het terug;

http://www.musicmeter.nl/images/covers/24000/24759.jpg

tenminste, de samenzang, al zijn de Magic Numbers wel wat steviger, ik hoor toch paralellen in de muziek.

Aah wat een fijn plaatje. Mooie verrassing.

Héél dit fris plaatje nogmaals beluisterd, en het bevalt echt!
Goede melodieën en mooie samenzang. Misschien tegen de feestdagen toch maar eens meenemen...

Klinkt heel erg aangenaam dit. Leuk leuk.

Via DWDD heb ik deze band leren kennen en nu
probeer ik hem via de luisterpaal te beluisteren maar hij doet het niet

Deze stond in oktober op de luisterpaal, maar die wordt steeds ververst.

Minimale versie van Magic Numbers en Camera Obscura. Leuk en fris, maar wel weinig memorabel. Two Trick Pony vind ik erg leuk.