Doveman - The Conformist (2009)

Vier jaar terug ontdekte ik bij toeval The Acrobat van Doveman: een album dat het lang erg goed deed. Die zijdezachte fluisterzang en dito klanken waren de perfecte wintersoundtrack.
Daarna was ik Thomas Bartlett al snel kwijt. Waar veel mume-collega's helemaal wegliepen met With My Left Hand I Raise the Dead daar was ik in geen velden of wegen meer te bekennen.
Zonder directe reden overigens. Eén album voldeed blijkbaar. Later ben ik met terugwerkende kracht alsnog gaan luisteren naar die tweede, net als naar het leuke Footloose projectje.
Net als bij soortgelijke artiesten zoals Aqualung of Maximilian Hecker merk ik dat de verveling en eentonigheid toch wel snel toeslaat en dat 1 album op zich voldoet. Toch blijft de nieuwsgierigheid als er wat nieuws uit komt en zo ben ik er bij dit nieuwe album, The Conformist, weer eens wat sneller bij.
Dat heeft onbewust wel een reden denk ik: ik zag Thomas piano spelen bij het orkest dat Antony gaf in Carré afgelopen zomer en toen bleek dat Bartlett sowieso heel veel zijn diensten verleent aan andere artiesten. De spots waren voor mij persoonlijk weer even op de beste man gericht zullen we maar zeggen.
Op The Conformist herkennen we de fluisterzang weer maar het wintersfeertje van het debuut vind ik hier soms ver te zoeken. Op een uptempo nummer als Hurricane komt dat echt niet uit de verf.
Gelukkig horen we wel degelijk de pareltjes die op de vorige albums ook te horen waren: Aftermath is er zo eentje. Spannend is het niet, maar mooi is het zeer zeker.
En daar wringt de schoen wat mij betreft: die pareltjes zijn echt mooi alleen moet je er niet te veel achter elkaar horen want dan begint het suf te worden. Laat Doveman dan juist gehoor geven aan die kritiek en dan hoor je mij klagen over het feit dat het in een uptempo nummer weer niet uit de verf komt en dat zijn stem zich daar niet goed voor leent.
Conclusie is dat ik dit een prima album vind, maar dat ik het niet in z'n geheel goed weet uit te zitten (leve de shuffle waar af en toe wat Doveman voorbijkomt). Daarbij werkt zijn stem me i.t.t. het debuut soms wat op de zenuwen en verslapt mijn aandacht te veel totdat ik weer een stukje pracht en praal voorbij hoor komen waardoor de twijfel toeslaat.

Misschien leuk te weten wie aan dit album allemaal meewerken; het zijn niet de minsten: Sam Amidon, Nico Muhly, Glen Hansard, Norah Jones, Beth Orton, Martha Wainwright en leden vanThe National.

Leuk album wel! Het begint bijzonder sterk, met een heel mooi Breathing Out en The Best Thing, maar helaas kakt het tegen het einde aan allemaal een beetje in! Kan misschien komen door wat aERodynamIC al zegt, dat je toch een beetje verzadigd begint te raken na verloop van tijd! Misschien dat de nummers individueel toch wat sterker blijken, dan als onderdeel van het geheel. Voorlopig 3,5 sterren!