Vernon Burch - When I Get Back Home (1976)

Dat Vernon Burch groot liefhebber was van de muziek van Stevie Wonder is al snel duidelijk. Een aantal van de nummers die we op dit album aantreffen doen mij namelijk aan Wonder denken. Vernon Burch mag dan wel geen bekende soulzanger zijn, maar hij staat zeker zijn mannetje, en heeft hij een heel divers stemgeluid zoals te horen valt op dit album. Zo kan ik bijvoorbeeld geen heel album van Wonder uitzitten omdat ik zijn zangtechniek (maniertjes e.d.) moeilijk kan vedragen, maar dit album is meer dan een uitstekende vervanger (en bovendien ook nog eens in een soortgelijke/afgeleide stijl).

Sexasonic doet mij bij vlagen denken aan Superstition van, jawel, Stevie Wonder, alleen dan van mindere kwaliteit. Mindere kwaliteit betekent overigens niet slecht. Integendeel. Dit nummer is wellicht al gelijk het hoogtepunt op When I get back home. De baslijn en de stevige algehele instrumentatie zorgen voor een fraai funknummer. Mr. Sin valt weer onder een hele andere categorie. Latin, jazz en soul komen samen en zijn verwerkt in een mooie ballad met een fijne losse sfeer. Die stijl wordt voortgezet met het net zo mooie Paradise. Mede door de prettige instrumentatie hebben de nummers een erg zomerse vibe. Zijn stem doet me, vooral in dit nummer, denken aan die van John Legend. Good to me is een geweldig ritmisch funknummer, het volle arrangement en de elektrische gitaar maken het nummer helemaal af.

Dan zakt het album iets in en volgt de titeltrack. When I get back home is voor mij tot dan toe het minste nummer. ’t Is best een oké disconummer, maar in vergelijking met hetgeen al geweest is, is dit een ietwat niemanddalletje dat, naar mate het nummer eindigt, als het ware transformeert tot een jazz-fusionachtig nummer. Leaving you is killing me haalt het ook niet bij de eerdere nummers, al is hij vooralsnog niet slecht te noemen. Soul/pop/boogie vormen de basis voor dat nummer. To make you stay tapt uit hetzelfde vaatje als de titeltrack. Niet slecht, maar wel een niemanddalletje op deze plaat. Leave your spirit behind maakt alles weer goed. Echt een heerlijk jazzy nummer met een dromerige, soms zelfs mystieke sfeer. Bye bye baby brengt ons (wedrom) wat Zuiderse sferen. Heerlijk latin / wereld nummer met een portie soul die, net als een aantal andere tracks op dit album, een zomerse vibe opwekt. Afsluiter Ghetto penthouse is ook dijk van een nummer met een fijn aanstekelijk deuntje.

Leuk album met zeven toppers en drie wat mindere nummers (al zijn ze ab-so-luut niet slecht). Zo'n grootheid als Stevie Wonder is de beste man helaas nooit geworden, maar dat kwaliteit niet altijd succes betekent ,wordt met When I get back home wél duidelijk. Zeer genietbare en veelzijdige plaat.