Anouar Brahem - The Astounding Eyes of Rita (2009)

Alweer een prachtige Anouar Brahem. Deze keer zonder de immer melancholische François Couturier aan zijn zijde, maar omringd door onder meer bas-klarinettist Klaus Gesing, die het album naar een donkerder universum leidt.

Vanaf het prachtig mijmerende 'The Lover of Beirut' neemt Anouar Brahem ons nog maar eens mee op een fascinerende reis doorheen een bloedheet mediterraan landschap. Het album krijgt een zekere vaart en met Brahem aan het roer komen we na een uurtje verstild terug aan wal. Weltschmerz met de glimlach, is dat wat het genie in de wonderbaarlijke ogen van Rita leest?

Het klinkt allemaal heel leuk en aardig, maar ik heb niet een emotionele klik zoals ik met de twee vorige albums heb.
Het kabbelt en rolt lekker weg terwijl ik mijn broodje eet, maar m'n broodje smaakt beter (stokbrood, rosbeef, parmazaanse kaas en balsamico, duidelijke zaak).

Na de vorige albums nog eens gehoord te hebben ben ik het er wel mee eens eigenlijk...zeker wat betreft dat broodje.

Het album trapt goed af met 'The Lover of Beirut', maar de artiesten kunnen dat niveau helaas niet aanhouden. Vooral compositorisch zitten er een paar oninteressante stukken tussen. Met name 'Dance With Waves' klinkt bijzonder inspiratieloos, met een saai melodietje dat steeds weer herhaald wordt. Anouar Brahem blinkt steeds uit in de stukken die vooral focussen op atmosfeer; met veel rust, traagheid en harmonie.

Ik geniet met volle teugen van Beirut.