Grateful Dead - View from the Vault Soundtrack (2000)

De Shakedown Stream blijft toch het perfecte hulpmiddel om me eens onder te dompelen in shows die me op het eerste zicht niets zeggen. Zo komen ze deze keer opnieuw met een show uit 1990 en zoals ik al eerder zei is dat niet meteen mijn favoriete Dead jaar. Chronologisch gezien is het zelfs gewoon de vorige show ten opzichte van de vorige Shakedown Stream. Daar zit dan voor mij ook de fun in de Grateful Dead, want qua setlist is er gewoon geen overlap tussen beide shows. Dat is bij andere groepen toch wel anders en ik was benieuwd of dit me iets beter ging bevallen dan de andere ’90 shows.

In de show van 10 juli 1990 sprak ik er nog over dat het een nogal jam-driven show en deze show van 2 dagen ervoor is niet veel anders. Om de een of andere reden bevalt het me hier een stuk beter en dat is eigenlijk vreemd, aangezien hier een aantal zaken in zitten die ik anders niet zo goed trek. Het is misschien wel de beste versie van Let It Grow die ik al heb gehoord en Row Jimmy lijkt ook ineens te klikken. Verder sowieso wel wat een aparte setlist met Touch of Grey als opener (tot nu dacht ik altijd dat ze dat enkel maar in een tweede of derde set speelden maar je hoort me niet klagen) en Wang Dang Doodle in de tweede set. Ook Greatest Story Ever Told is normaal gezien niet zo mijn ding, maar hier gaat het allemaal mooi in elkaar over. Sowieso een aantal nummers die in de afgelopen Shakedown Streams nog niet veel tevoorschijn zijn gekomen zoals Black Peter, Throwing Stones en Jack-A-Roe. Knockin’ on Heaven’s Door hebben we al wel vaker gehoord de afgelopen weken als een encore maar er is gewoon iets aan die backing vocals van Brent Mydland dat me altijd enorm weet te bekoren, zeker als het dan nog eens wordt voorafgegaan door Turn on Your Lovelight. Dat moet toch één van mijn favoriete Dead-nummers zijn, al blijf ik de zang van Pigpen prefereren.

Wat ook opvallend is aan deze setlist: er is zowaar geen ruimte voor een Mydland nummer! Normaal gezien zit er in deze periode toch altijd wel één of twee nummers van zijn hand in het concert, maar ik vermoed dat er hier iets van een miscommunicatie tussen de bandleden is geweest. Tijdens Let It Grow klopt Mydland namelijk zijn microfoon nogal kwaad weg.. Achteraf gezien misschien wel te begrijpen doordat Bob Weir de setlist wel erg hard naar hem toe trekt met maar weinig ruimte voor Jerry Garcia. In set 1 zingt Weir 5 nummers ten opzichte van 3 voor Jerry en in set 2 is de verhouding zelfs 6 voor Weir en 3 voor Garcia. We krijgen ook nog wel Just Like Tom Thumb's Blues door Phil Lesh voorgeschoteld, al zie ik hem toch liever een Box of Rain zingen, maar al bij al is de verhouding qua nummers in andere concerten al beter geweest. Korte Space/Drums trouwens naar mijn gevoel maar ik vond die kleine drumsolo als opener bij Samson & Delilah wel erg fijn en eigenlijk is heel set 2 bijna één grote jam met Eyes of the World >Estimated Prophet > Terrapin Station die dan nog eens overgaan in Space en Drums.

Beetje meer van hetzelfde als 2 dagen later in het Carter-Finley Stadium dus. Zoals altijd is het weer degelijk gespeeld maar de echte uitschieters ontbreken een beetje. Wel nog niet vaak gezien dat Garcia al vanaf het begin van de show met een dikke smile op zijn gezicht rondloopt, een verschil met Mydland die er een beetje gefrustreerd bij lijkt rond te lopen. Verder valt vooral toch ook die fluwelen short van Lesh (opnieuw) op. Grappig ook dat hij die tijdens de setbreak dan ook even omwisselt voor oldschool sweatpants.