Op dit album heeft John Mayall de hulp van één Engelsman, de bassist Steve Thompson. De drummer Soko Richardson en gitarist James Quill Smith zijn Amerikanen. In de muziek herken ik de blues, echter rock voert de boventoon. Het is een prima stuk muziek, een goed opgenomen concert, maar bij de titel Last of the British blues verwacht ik iets anders.
John Mayall is nooit bluesiër geweest dan in 1967 toen hij samen met Keef Hartley “The Blues Alone” op vinyl liet zetten. Ondanks de beperkte opnametechnieken van toen een monumentaal stukje muziek van de Engelsman.