Nevermore - In Memory (1997)

Over dit album kan ik kort zijn, gezien het feit dat dit een EP is.
Alle nummers zijn op zich redelijk goed, vooral het titelnummer en 'The Sorrowed Man', maar omdat dit een EP is, is het gewoon geen knaller zoals de andere albums. Maar het is zeker een leuk tussendoortje, gewoon geen knaller. 3,5*

Uitgekomen tussen The Politics of Ecstacy en Dreaming Neon Black is het makkelijk om deze EP over het hoofd te zien. Toen ik zelf op ontdekkingstocht ging door het oeuvre van Nevermore, heb ik dit album ook overgeslagen. In Memory is nog steeds een werkje dat ik niet veel luister: ik vind het simpelweg niet goed genoeg, in vergelijking met andere albums van deze heren uit Seattle.

Optimist or Pessimist klinkt als een typisch agressief Nevermorenummer. Een prima start van deze EP. Ook Matricide mag er zijn. In Memory is een typische Nevermoreballad met een mooie melodielijn in het refrein, maar het tempo van het nummer is mij net wat te laag om de hele 7 minuten te kunnen boeien. Silent Hedges/Double Dare is een medley van twee Bauhauscovers. Ik ken de originelen niet goed genoeg om een goede vergelijking te kunnen maken, maar wat ik hoor, bevalt me best redelijk. The Sorrowed Man is weer een ballade, die ik nogal abrupt vind eindigen. Weliswaar niet slecht, maar ik hoor liever een feller en bozer Nevermore.

In Memory bevat geen nummers die ik tot Nevermore’s beste zou rekenen. Bovendien wordt er hier naar mijn smaak wat teveel geleund op (niet hele sterke) ballads. Kortom, een aardig tussendoortje, maar niet essentieel.

3.5*

Erg fijne EP. Er zit minder thrash in deze muziek ten opzichte van het debuut, maar Nevermore is lekker bezig om meer en meer een eigen smoel te creeëren. De pieken op de vorige zijn net wat hoger, maar dit werkje schurkt wat mij betreft net tegen een 4,5* waardering aan. Toffe medleycover ook van Bauhaus. Niet te onderscheiden van hun eigen werk. Ik heb het idee dat Loomis wat minder prominent op de voorgrond staat. Warrell Dane kronkelt weer van de innerlijke pijn. Ik wenste hem dat niet toe, maar zijn zang (en teksten) zijn wederom subliem.

Tussenstand:
1. Nevermore
2. In Memory

26 minuten lang originele nummers, dus we nemen de EP ook gewoon mee. Matricide was in de Kazaa-tijd (in mijn geval dus ook dagen wachten tot een nummer gedownload was) een van de eerste songs op onze computer en ik heb hem zodoende dan ook erg vaak beluisterd. De EP zelf heb ik ooit nog van een metalmarkt gehaald voor enkele euro's en daarna net als het debuut niet heel veel meer opgezet. Ook nu weer blijkt dit zonde te zijn, want de meer trage en doomy sound van de EP bevalt ook prima. Optimist Or Pessimist is tekstueel een van mijn favoriete Nevermore songs, maar ik was helemaal vergeten hoe gruwelijk mooi The Sorrowed Man is. Ik verwacht ieder moment dat er een uitbarsting komt omdat er een dreiging vanuit die zijn weerga niet kent. Qua kwetsbaarheid zit er een flinke portie Queensryche in. Erg mooi!

Voorlopige tussenstand:
1. Nevermore
2. In Memory

"The Sorrowed Man" wauw wat een parel! Zelfde geldt voor "Matricide", mooie klaagzang over hoe we onze planeet naar de klote helpen. De covers zijn ook fraai maar ken het origineel niet. Al met al was dit een mooie tussenstap een EP. Ik draai die ding nog met enige regelmaat. Waarbij de gitaren in "The Sorrowed Man" me altijd aan Priest doen denken, maar wat zingt die man daar toch ook vreselijk mooi...

Ik zette 'm vandaag weer eens aan, om te rippen voor op de pc... en damn, wat is dit toch een fraai werkje. Met name "Matricide", "In Memory" en "The Sorrowed Man". als ook de dubbel cover. Enkel de opener kon mij nooit zo bekoren, vond het te simpel en te grof - ook nu - in vergelijking met de subtiele schoonheid van de andere nummers. De productie bevalt me ook bijzonder goed, puur en droog en oh zo helder, waar sommige latere platen een ander geluid kregen, met uitzondering bv van Dreaming Neon Black. een vergelijkbare heldere klank had deze cd.
De drie als eerst aangehaalde nummers horen ook wat mij betreft tot hun allerbeste nummers, maar dat is uiteraard ook een kwestie van smaak.