Nevermore - The Politics of Ecstasy (1996)

Een goede metalplaat met de boodschap dat het rechtssysteem verdorven is vanwege een vriend van Warrel Dane die toendertijd in de gevangenis zat. Deze metal is in vergelijking met hun debuut wel wat simpeler, maar niet per se slechter. Mede hiervoor verantwoordelijk is Pat O'Brien (Cannibal Corpse), die af en toe met lekker in het gehoor liggende riffs als in 'This Sacrament' en 'Next in Linë' op de proppen komt. Er zit op deze plaat maar één echte ballad, namelijk 'Passenger', op. Op zich geen slechte, maar niet zo spetterend, wat ze punten kost. Wat dan wel weer een vernoemingswaardig nummer is, is 'The Learning". Dit begint als een soort ballad, om vervolgens los te barsten in een Nevermore-achtig nummer. Al met al krijgt deze plaat 4 welverdiende sterren.

Ik geef deze ook 4 sterren. Vrij progressieve plaat, maar wel met een lekkere thrashy sound.

Typisch zo'n geval van een band die het eigenlijk voor mij zou moeten zijn. Goede zanger, interresante concepten en scherpe teksten. Helaas ben ik geen vrienden met die dichtgemetselde sound van de band en daarom geniet ik ook maar sporadisch van hun songs.

Precies dat dichtgemetselde stond me bij This Godless Endeavor en Enemies of reality ook tegen. Dead heart in a dead world past me beter. Jeff Loomis vind ik wel ontzettend goed en ook zijn solowerk is top.
Hoop dat deze wat meer is zoals Dead heart...

Jammer dat een band als Nevermore nauwelijks aandacht krijgt op MuMe (even afgaand op het aantal commentaren en stemmen bij hun albums). Aan de muziek kan het toch niet liggen volgens mij.

Dit Politics of Ecstacy is vernoemd naar een boek van Timothy Leary, LSD-voorvechter/onderzoeker. Het boekje ziet er ook uit alsof je er van zou moeten gaan trippen qua kleurgebruik en tekeningen. Daarnaast komen drugs, of LSD in het bijzonder nog meerdere keren naar voren in de teksten. This Sacrament beschrijft over het eenworden met ‘the flow’ en refereert aan Lucy in the Sky van the Beatles. 42147 lijkt een korte beschrijving van een trip.
Sowieso vind ik de meeste teksten van Nevermore interessanter dan wat veel andere metalbands schrijven. Het afsluitende nummer gaat over computers en het bewustzijn van deze apparaten. Tegenwoordig wellicht een beetje een afgestompt thema, computers, nu we allemaal eentje in huis hebben, maar dit album werd gemaakt rond de tijd dat de PC en het internet hun intrede deden in huiskamers. Of in de ‘computerkamer’ natuurlijk.
Dat doet me denken aan de eerste computer die mijn ouders kochten, ook midden jaren ’90. Een spelcomputer met een scherm dat geen kleuren weer kon geven en 3 spelletjes: een schietspel, een motorracespel en een spel dat ik niet snapte. Fascinerend was dat. Maar ik sprak nog geen Engels, kon derhalve de teksten op het scherm niet lezen of het niveau van de computer-tegenstanders veranderen en verloor mijn interesse in het ding dus al snel.
Even los daarvan blijft het een interessante vraag of computers een bewustzijn zouden kunnen ontwikkelen en of mensen in staat zijn computers en mensen uit elkaar te houden (zie de bijna levensechte robots die in Japan ontwikkeld worden).

Het eerste hoofdstuk van Leary’s boek draagt dezelfde titel als het openingsnummer van dit album. Geheel toevallig uiteraard. The Seven Tongues of God is meteen een van de betere nummers van het album. Het laat zien dat Nevermore na het wat zoekende debuutalbum zijn draai heeft gevonden. De band heeft z’n eigen genre gecreeërd: virtuoze en snoeiharde metal, met veel ruimte voor de eigenzinnige zanglijnen en speciale stem van Warrel Dane. Het wordt vaak omschreven als ‘progressive thrash’, maar die omschrijving doet mij enerzijds denken aan ellenlange solo’s, anderzijds aan snel gespeelde, redelijk simpele composities. Beide zijn niet van toepassing op Nevermore.
Op This Sacrament is het wederom Warrel Dane die opvalt, en ook de licht tegendraadse drumpartij mag er zijn. In Next in Line zitten een paar vloeiende overgangen in hoogte tussen refrein en couplet, Passenger is een aardige Nevermoreballad.

Meestal als Warrel Dane boos is, komen er mooie dingen op zilveren schijfjes op ons af, maar op het titelnummer van dit album is een uitzondering. Niet omdat Warrel niet boos is en het toch een mooi nummer is, maar andersom. Warrel is wel degelijk boos. Op de hele wereld, maar vooral op politici die de wereld vernielen en voor ongerechtige wetten zorgen. Zal iets te maken hebben met de door Slaemperayreon hierboven genoemde vriend die vastzat wegens drugsbezit. Het nummer begint traag, te traag, weet niet te boeien en komt pas tegen de 3 minuten los, maar zakt al snel weer weg. Teveel geschreeuw, te weinig mooie melodiën en riffs.

Daarna wordt het album eigenlijk alleen maar beter, waarbij 42147 en het afsluitende The Learning eruit springen. Met name dat laatste nummer is een van de beste nummers die Nevermore ooit geschreven heeft. Het begint als een ballade, maar eindigt als een behoorlijk zwaar nummer met een majesteitelijke riff.

The Politics of Ecstacy is de eerste van de drie elkaar opvolgende hoogtepunten uit Nevermore’s carriere, en ook de hardste van die drie.

Slechts een misser, en verder constant van een indrukwekkend hoog niveau.

4.5*

Vrij lage waardering voor deze Nevermore. Ik vind hem op zijn minst even goed als de hoogst gewaardeerde andere Nevermore-albums, nml. 4 sterren. Onorthodoxe zanglijnen en wat oosters aandoend melodiewerk. Lekker'crushing' en stevig gitaarwerk. Ik heb het zelf niet zo op het titelnummer en vind Precognition overbodig en geen goed intrumentaaltje van anderhalve minuut. De band is niet één van mijn favorieten, maar een beetje meer aandacht kan ook geen kwaad.

Bijna 2 jaar verder....: maar dit is de beste Nevermore. Ik heb verder niet zoveel toe te voegen op mijn bericht van bijna 2 jaar terug, maar dit is de meest beukende/trashy en minst met progmetal 'besmette' plaat.

Ik kan het ergens wel waarderen, maar Nevermore klinkt me vooral te modern en het geluid is te dichtgemetseld. Ik vond voorheen Nevermore altijd erg jankerig klinken, maar het kan ook zijn dat dit gebaseerd is op latere platen. Ik hoor hier wel degelijk de kwaliteiten, maar ik heb teveel moeite om het uit te zitten. Zo zonde dat het geluid altijd steeds 'beter' moest.

Hoe bedoel je voorheen? Dit is hun2e en trouwens veel harder dan de latere albums, die veel meer proggy zijn. Misschien houd je daar meer van. Deze is veels te laag gewaardeerd als het lichtere/softere werk dan latere trouwens en die kan die ik uitzitten, laat staan 10 minuten; maar goed, we zijn allemaal verschillend.

Ik heb deze CD al vele jaren in de kast staan (ooit eens uit een uitverkoopbak getrokken) maar het album heeft me nooit echt gegrepen. Ik ben toch meer een liefhebber van de latere albums van deze band.

Ik snap wel dat The Politics Of Ecstacy minder populair is dan de bekendere albums als Dreaming Neon Black en Dead Heart In A Dead World. Niet dat dit een kwaliteitskwestie is, maar het album voelt erg ontoegankelijk aan. De productie is moderner, waardoor het geluid erg groots aangezet is, maar de zanglijnen zijn nog weinig aanstekelijk en vooral op en top klaaglijk. Een ultiem progressive thrashalbum eigenlijk.

The Politics Of Ecstacy heeft daarnaast nog eens de aanwezigheid van Passenger, een van de mooiste en meest naargeestige songs die de band ooit heeft voortgebracht. Toen Dane's dood bekend werd, was dit ook het eerste nummer dat ik met tranen in mijn ogen aanzette. Ik zou de complete tekst willen quoten, maar houd het bij een enkele zin die ik als mantra voor mezelf zou moeten herhalen als ik doorsla in mijn gedachtes, namelijk: 'The cynic knows the price of everything and the value of nothing'.

De algehele sfeer is echter wel overweldigend stevig. The Seven Tongues Of God, This Sacrement, The Politics Of Ecstacy en Lost rammen er op los en laten geen spaan van de luisteraar heel. De titeltrack heeft een paar weergaloze baspartijen en thrashende stukken die meer doen denken aan Megadeth of Mekong Delta en dat is heel positief. Lost heeft met 'Why should I come down? From here I can see forever!' weer een nieuwe voor de lijst 'lyrische hoogstandjes van Dane'. 42147 is een intense weergave van een trip en het afsluitende The Learning is een angstaanjagende en sinistere cyberpunk song met een Dane die alle registers opentrekt. Misschien moet ik ook Loomis maar eens wat vaker gaan noemen in lijstjes van 'beste gitaristen ooit'...

Voor de fijnproevers. Ik begrijp het als je dit niets vind, maar vooral de fans moeten dit echt nogmaals een kans geven.

Voorlopige tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory

Nou, zat ik er toch mooi even naast. Ik hoor nu, drie jaar later, toch echt meer kwaliteiten. De getormenteerde Dane wederom voorop natuurlijk. Het is een vrij modern album. Nog steeds zelfs, want het klinkt geen seconde gedateerd. Misschien dat de productie iets helderder mag zijn. Soms zitten de nieuwerwetse fratsen op het randje, maar ik kan het nu wel hebben. Belangrijker is dat ik de lagen, de partijen veel beter hoor en me besef dat dit album heel sterk in elkaar steekt. De teksten zijn weer subliem. Heerlijke poëzie over een reis door een verknipte geest. Kan eigenlijk maar moeilijk een favoriet aanwijzen, maar ik denk dat ik voor 42147 ga.


Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory