John Mayall & The Bluesbreakers - The Diary of a Band, Vol. 1 (1968)

Bij John Mayall & The Bluesbreakers - The Diary of a Band (1967):

Dit is voor mij een legendarisch album. I Can't Quit You Baby is namelijk opgenomen in Schiedam en bij dat concert ben ik aan wezig geweest. 13 jaar oud en binnengesmokkeld door mijn broers (thanks again lads! ) Een werkelijk uitzinnige sfeer die aond en dat is goed te horen op deze opname. De rest van de plaat laat eigenlijk een dwarsdoorsnede horen van wat een band in die jaren allemaal kon tegenkomen tijdens optredens. Er staat een hoop ongein op.
Ik zal niet stemmen op dit album, maar die ene avond dat ik mee mocht naar dat concert is natuurlijk veel meer waard dan de 5 sterren die hier zou kunnen geven

Deze is vorig jaar eindelijk als 2CD uitgebracht. Voor zover ik na kan gaan werd ie destijds alleen hier in Nederland als dubbel LP uitgebracht en in de rest van de wereld als 2 losse LPs waardoor ook de re-releases altijd apart als Vol 1 & Vol 2 uitgebracht werden.

Op CD klinkt het echt allemaal veel beter dan op vinyl, dat zal vooral komen doordat de LP kantjes allemaal met 20+ minuten volgeladen werden wat ten koste ging van de dynamiek. Aangezien er daar toch al niet al te veel van was, alles werd opgenomen met een 2 sporen recorder door heer Mayall himself, klonken de LPs zo plat als een bal.

De muziek laat Mayall's Bluesbreakers van een geheel andere kant horen als op de studio platen. Veel improvisaties en hoofdrollen voor vooral saxofonisten Dick Heckstall-Smith en Chris Mercer maar ook voor de snel ontluikende talenten van Mick Taylor, toen nog maar 18 jaar oud. Dikke aanrader voor een ieder die in de 60s ooit een concert van Mayall en trawanten bij mocht wonen !

Heb m gisteren gekocht, klinkt erg goed. Mick Taylor is goed in vorm. Normaal vind ik blues met blazers niet zo heel veel aan maar hier vind ik het toch wel heel erg mooi en erbij passen.

Kan iemand me trouwens informatie geven over het nummer Anzio Annie??