Marc Ribot’s Ceramic Dog - Party Intellectuals (2008)

Ik weet nooit zo goed wat ik me die albums van Marc Ribot aanmoet. Natuurlijk is hij geniaal, en dat blijkt ook hier opnieuw, maar sommige nummers zijn gewoon echt niet te beluisteren zonder minstens een béétje stapelzot te worden. Ik kan wel wat verdragen en live is het allemaal schitterend, maar op plaat ben ik blijkbaar toch conservatiever dan gedacht.
For Malena en Pinch zijn absoluut heerlijk, rustig, heel cool en geweldig dansbaar, Party Intellectuals is dan weer pure waanzin, wel grappig in zekere zin, maar niet direct easy listening

Nu ik erover nadenk, dat nummer doet me eigenlijk zwaar denken aan de Groovemaster uit deze Vaneigens-sketch. Dat is natuurlijk ook een verdienste

Digital Handshake is pas vervelend als dat video-world piepdeuntje daar ineens aankomt en maar blijft aanhouden.
Midost vind ik het meest interessante nummer uit de reeks. Het nummer bevat een hevige spanning door de ingewikkelde composities. Midost blijft steeds fascineren en rockt er af en toe stevig op los: een eenvoudige melodie en gewoon doorknallen.
Dat doen de heren wel vaker op het album al is de verscheidenheid tussen het aantal nummers wel erg groot. Zo doet het nummer For Malena me denken aan Ribots 'The Prosthetic Cubans' album dat met zuiderse klanken doorspekt is. Break on through to the other side!

Gitaarles voor leden van gitaarbandjes uit de "Subarctic Donkeys League", oftewel wat kan je zoal verder uit een elektrieke gitaar halen. Beste album van het jaar 2008, wat mij betreft.